Tras varios días de loita ininterrompida, os incendios que arrasaron Ponteareas e Carballo quedaron finalmente baixo control. Entre ambos, o lume devorou máis de 900 hectáreas, deixando unha pegada visible na paisaxe galega e na memoria dos seus veciños.
O monte, calcinado: 900 hectáreas arrasadas en apenas días
Ninguén na comarca do Condado nin en Bergantiños poderá esquecer o vivido esta semana. O incendio declarado en Ponteareas, municipio pontevedrés á beira do Tea, foi extinguido oficialmente tras consumir centos de hectáreas de monte arborado e matogueira. Mentres, en Carballo, corazón forestal da provincia coruñesa, as lapas quedaron baixo control despois de varios días de loita, aínda que os equipos de extinción mantéñense en alerta ante posibles reactivacións.
En conxunto, os dous lumes calcinaron máis de 900 hectáreas. O dato fala por si só, pero non é só unha cuestión de números: detrás de cada hectárea hai familias, explotacións gandeiras, colmeas e pequenas aldeas que viron como o fume e a cinza cubrían os seus horizontes. Quen pasou pola zona de Guláns ou polos montes de Bértoa sabe que o cheiro a queimado quedará durante semanas.
Un despregue sen precedentes no comezo do verán
O certo é que a resposta institucional foi rápida e contundente. Fontes da Xunta confirman que se mobilizaron decenas de brigadas, apoiadas por medios aéreos e maquinaria pesada. Poucas veces, en pleno mes de xuño, se vira tal despregue de efectivos antes da chegada das maiores calores estivais. A preocupación era palpable entre os responsables municipais, conscientes do risco para núcleos habitados e explotacións forestais en plena campaña de rozas.
A coordinación entre os diferentes corpos de emerxencia e voluntarios evitou danos persoais graves, aínda que varias persoas tiveron que ser desaloxadas de forma preventiva. Un responsable do sector forestal na zona de Carballo destaca o papel dos veciños, que se organizaron con caldeiros e palas para protexer vivendas rurais e cuadras. “Isto é Galicia, aquí ninguén espera a que o fagan todo desde fóra”, resume con resignación.
O contexto: seca, abandono e un monte cada vez máis vulnerable
Convén lembrar que Galicia vén de encadear unha primavera especialmente seca. Os encoros, segundo datos do Ministerio para a Transición Ecolóxica, están por debaixo do 60% da súa capacidade en varios puntos da comunidade. Ninguén ignora que a falta de choivas deixou o monte nunha situación moi vulnerable. Se a isto lle sumamos o abandono progresivo das zonas rurais e o crecemento descontrolado de especies pirófitas, o cóctel é explosivo.
Durante os últimos anos, a comarca de Ponteareas perdeu poboación e moitas fincas quedaron sen limpar. O mesmo sucede nas parroquias do interior de Carballo, onde os vellos camiños de saca agora son matogueira e toxo. Demasiado tempo sen solucións eficaces. O resultado: incendios máis rápidos, máis extensos e máis difíciles de conter.
As consecuencias: paisaxes feridas e medo ao que vén
Os efectos das lapas son visibles desde a estrada N-550 e desde a AC-552, dúas das arterias que cruzan as zonas afectadas. As outeiros antes verdes agora lucen un negro uniforme, con árbores calcinadas e animais fuxindo cara a zonas non afectadas. Un gandeiro local lamenta a perda de pastos e teme pola alimentación do seu rabaño nos próximos meses. “Teremos que mercar forraxe, e iso encarece todo”, recoñece.
O sector apícola tamén se viu golpeado: varias colmeas foron destruídas polo avance do lume, poñendo en risco a próxima colleita de mel. Non é un dato menor: en Galicia, a apicultura é un complemento esencial para moitas familias rurais, sobre todo en municipios do interior.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.