O secretario xeral da ONU, Antonio Guterres, aterrizou este sábado en Beirut para pedir con contundencia o cese inmediato dos bombardeos que asolan o Líbano e para mostrar o seu apoio ás familias desprazadas. Durante unha visita de carácter humanitario e político, Guterres reuniuse con persoas que tiveron que abandonar os seus fogares mentres a organización calcula que xa hai en torno a un millón de desprazados internos. O alto responsable culpou ás partes en conflicto e urxiu deter as operacións militares, nun contexto no que as hostilidades deixaron máis de 800 mortos en menos de dúas semanas.
Desde a súa comparecencia na capital libanesa, Guterres advertiu do risco de que amplas zonas do sur do país rematen convertidas en desertos de destrución. Sinalou que o sur de Beirut está sometido a ordes masivas de evacuación por parte das autoridades israelís e que áreas como o val da Becá e a comarca de Baalbek rexistran escenas de pánico e devastación. A visita serviu tamén para constatar sobre o terreo o impacto humano do conflito: rúas arrasadas, vivendas abandonadas e comunidades enteiras desprazadas en busca de seguridade.
O secretario xeral defendeu con firmeza que a saída á crise é exclusivamente política e diplomática, apelando á plena aplicación da Carta das Nacións Unidas e das resolucións do Consello de Seguridade. Rechazou a idea dunha solución militar á contenda, subliñando que a intensificación dos bombardeos só acentúa o sufrimento civil e complica calquera opción negociada. Guterres instou ás partes a reanudar o diálogo e a evitar unha espiral que poida arrastrar toda a rexión cara a un conflito maior.
Un dos piares da súa mensaxe foi a reivindicación do monopolio estatal da forza en todo o territorio libanés e a necesidade de avanzar no desarme de milicias. Lembrou a vixencia da Resolución 1701, que establece a necesidade de que só as forzas armadas libanesas leven armamento dentro do país, e celebrou a decisión adoptada polo Goberno libanés en agosto pasado de reclamar ese monopolio. Non obstante, Guterres advertiu que esa visión non pode lograrse unicamente mediante a intervención do exército e esixiu a colaboración de todos os actores para que o desarme sexa efectivo.
A delegación do secretario xeral estivo acompañada polo primeiro ministro Nawaf Salam, e ambos mantiveron encontros con familias desprazadas e responsables locais. Guterres percorreu barrios afectados e escoitou testemuños de veciños que abandonaron as súas vivendas en cuestión de horas, unha experiencia que, segundo el, ilustra a dimensión humana da catástrofe. A pesar da presenza do máximo responsable da ONU, as operacións militares non se detiveron por completo, o que evidencia a complexidade de impoñer un alto o fogo no terreo.
A oficina humanitaria da ONU elevou a alarma pola magnitud da crise: ademais do gran número de desprazados, as autoridades e organismos internacionais denuncian dificultades para garantir o abastecemento de auga, electricidade e medicamentos en zonas golpeadas. Os hospitais traballan ao límite e as rutas de acceso a algunhas localidades están cortadas, o que obstaculiza a chegada de axuda. As ONG e os organismos da ONU intensificaron as solicitudes de fondos e de corredores humanitarios seguros para atender á poboación.
Guterres lanzou así mesmo un chamamento explícito á comunidade internacional para que aumente o seu compromiso co Líbano, tanto en termos de apoio político como de recursos materiais. Planteou como urxente reforzar as capacidades das Forzas Armadas libanesas e doutros corpos de seguridade do Estado para que poidan garantir a soberanía e a orde en todo o territorio. O secretario xeral reclamou que os doadores atendan as necesidades inmediatas e coordinen esforzos para evitar un colapso humanitario que, afirmou, sería «devastador».
A visita do máximo responsable da ONU prodúcese en medio dunha crecente preocupación pola posibilidade dunha escalada rexional, tras enfrontamentos sostidos entre milicias e forzas israelís que acenderon alarmas internacionais. Guterres pechou a súa intervención apelando á responsabilidade dos actores exteriores e locais para impedir que o conflito se estenda, insistindo en que a protección dos civís debe ser a prioridade e en que o único camiño viable é o da negociación e o respecto ás normas internacionais.
