Juan José Millás relata nun artigo publicado o 10 de marzo de 2026 en Faro de Vigo como unha pregunta do seu neto nun parque —por que el é el e non outro— obrigouno a deterse e repensar o enigma da identidade. O episodio ocorreu mentres ambos estaban no tobogán, un lugar cotián que se tornou escenario dunha dúbida profunda, e ofreceu ao autor o motivo para unha reflexión sobre por que habitamos o eu que nos tocou. A crónica plantea, en poucas liñas, que a cuestión non admite unha resposta sinxela e que quizais a tarefa é aprender a convivir co misterio. Esa conclusión serve como punto de partida para unha meditación que alterna memoria persoal e pensamento filosófico.

No parque, mentres o neno subía de novo pola escaleira do tobogán, a pregunta brotou sen advertencia e colleu o autor por sorpresa. O narrador confesa que a súa atención estaba posta en evitar que o pequeno se fixese dano, pero a consulta devolveuno a interrogantes que el mesmo gardara dende a infancia. Lembrou entón ao neno que fora —as súas propias dúbidas silenciosas sobre a identidade e a estrañeza de habitar un corpo particular— e recoñeceu na pregunta do seu neto a mesma mestura de desconcerto e asombro.

Perante o porqué de ser un e non outro, a resposta habitual apela á continxencia: un nacemento nun intre preciso, unha combinación única de xenes, circunstancias e azares. Esa explicación, correcta en termos causais, non satisfai o pedido de sentido que acompaña a pregunta: describe o mecanismo sen alcanzar o tremor que a experiencia produce. Comparar a identidade cunha sucesión de feitos biolóxicos pode aclarar como se forma, pero non por que se sente como unha posición irreemplazable desde a que se vive o mundo.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

Outra vía que explora o texto é a idea de que o eu constrúese co tempo; que non vén listo de fábrica, senón que se forxa entre decisións, recordos e encontros. Se a pregunta está mal formulada, quizais conveña cambiar o enfoque e pensar menos nunha orixe definitiva e máis na maneira en que o eu se sustén día a día. O autor suxire que as preguntas profundas da vida non sempre reclaman solucións, senón marcos, metáforas e aproximacións que axuden a manter o equilibrio xunto ao abismo do inexplicable.

Para ilustrar esa actitude, Millás propón unha imaxe: unha páxina dun libro que existe un instante, deixase ler e logo queda integrada no conxunto, sen perder a súa singularidade. A comparación serve para amosar que a identidade pode ser algo que se vive e se incorpora, non un enigma que deba resolverse dunha vez por todas. Así, a pregunta “¿por que son eu?” podería entenderse como unha invitación a prestar atención á singularidade de cada momento vivido, en lugar de buscar unha resposta definitiva.

O observador que mira deslizarse ao neno comprende que a pregunta esixe máis presenza ca explicación. Ver a alguén absolutamente concentrado e feliz no seu xesto confirma a idea de que o misterio non se desactiva polo coñecemento, senón que se habita con atención. Esa atención converte o dado nun único punto de vista válido desde o que sentir o frío do metal, a velocidade da baixada ou a ledicia dun instante, e vólveo suficiente para que valga a pena seguir vivindo.

Desde esa perspectiva, confesa o autor, o que cabe dicir é a humilde admisión da ignorancia: non sabemos por que somos quen somos. Con todo, esa ausencia de resposta non empobrece a experiencia; ao contrario, obriga a asumir o eu recibido como a única posición desde a que o mundo pode ser coñecido. A reflexión conclúe que a actitude axeitada ante o misterio non é derrotista, senón estimulante: aceptar a incógnita permite entregarse á vida con máis intensidade.

O peche do texto retorna ao parque e ao xesto cotián: seguir deslizando polo tobogán, abrazar o corpo e o momento que nos tocaron, lanzarse a novas experiencias aínda sen certezas. A invitación é sinxela e esixente á vez: non resolver o enigma ata esgotalo, senón aprender a vivir nel con curiosidade e valentía, convertendo a pregunta nunha forma de atención que dignifica cada instante. En definitiva, habitar o misterio preséntase como unha práctica cotiá e como unha maneira de estar no mundo.