Hai vintecinco anos, o Concello de A Coruña anunciou a posta en marcha dun plan para paliar o déficit de sepulturas na cidade mediante a creación de aproximadamente 5.000 novos nichos, que se repartirían entre os cemiterios de San Amaro e Feáns nun prazo estimado de dous anos, ata 2003. A medida, adiantada o 12 de marzo de 2001, respondía á insuficiente oferta: por entón a cidade contaba con preto de 22.000 sepulturas, segundo a información publicada por El Ideal Gallego. O obxectivo declarado era atender a demanda crecente e responder ás reclamacións veciñais sobre a capacidade das necrópoles municipais.
O proxecto previsto contemplaba a ampliación de dous dos tres cemiterios de titularidade municipal. En concreto, o crecemento do camposanto de Orillamar calculouse en 1.760 novas tumbas, mentres que Feáns sería o máis afectado pola expansión, cunha previsión duns 3.000 sepulturas adicionais. A previsión de incremento de capacidade buscaba aliviar a presión sobre as reservas dispoñibles e evitar o colapso de prazas para inhumacións a medio prazo, explicou a información de arquivo.
O Goberno local, segundo a crónica daquel entón, deu o primeiro paso administrativo para iniciar as obras o mesmo 12 de marzo de 2001, coa aprobación en pleno da reforma do Plan Xeral de Ordenación Municipal (PGOM) necesaria para permitir as actuacións en San Amaro. Os cambios urbanísticos eran indispensables para compatibilizar a ampliación dos cemiterios coa normativa vixente e coa ordenación do solo na periferia urbana, engadiron as fontes consultadas polo xornal.
A decisión respondeu, en boa medida, ás demandas veciñais que viñan reclamando solucións ante a previsión de falta de nichos. Os responsables municipais xustificaron a intervención como unha actuación de carácter urxente e planificada, destinada non só a incrementar a capacidade senón tamén a mellorar a organización e accesibilidade dos recintos. O plan incluía, de forma paralela, traballos de urbanización e acondicionamento para facilitar o uso dos novos espazos.
Desde o punto de vista técnico, a ampliación implicaba unha redistribución e novas edificacións en parcelas anexas aos cemiterios actuais, cun calendario de obras que permitiu estimar a dispoñibilidade das novas sepulturas nun horizonte de dous anos. A previsión de 5.000 nichos considerouse unha cifra acorde coas necesidades estimadas nese momento, aínda que non exenta de debate sobre a súa suficiencia a medio e longo prazo. A administración local apelou á prudencia e a sucesivos seguimentos para adaptar futuros proxectos á evolución demográfica e da demanda.
No mesmo número arquivado de El Ideal Gallego tamén se recollían sucesos da xornada: un mozo motorista identificado como B.L.M., de 18 anos, sufriu un accidente na rúa do Sargento Provisional ao perder o control da súa motocicleta e empotrarse contra o escaparate dun comercio. Foi atendido por unha ambulancia da Cruz Roja e trasladado ao Hospital Juan Canalejo con feridas leves, mentres que a Policía Local persoouse no lugar para instruír dilixencias e valorar os danos materiais.
A modo de contexto histórico, a sección «Hai 25 anos» do propio arquivo lembraba ademais outros fitos de datas distintas: por exemplo, medio século antes, en 1976, a folga de estudantes do Instituto Mixto de Zalaeta como protesta contra o plan de estudos de Bacharelato e a Selectividade; e, cen anos antes, en 1926, o triunfo do coro Cántigas da Terra no teatro Rosalía de Castro. Estas lembranzas serven para situar a ampliación dos cemiterios na pulsión cotiá da cidade e nas súas prioridades cambiantes ao longo do tempo.
A expansión de San Amaro e Feáns marcou, na súa época, unha resposta municipal tangible a unha necesidade concreta de A Coruña. Vintecinco anos despois, a memoria daquel plan segue sendo un exemplo de como a xestión urbana debe conxugar planificación, técnicas administrativas como a reforma do PGOM e a atención ás demandas veciñais para abordar infraestruturas vinculadas a servizos básicos e ao urbanismo funerario.
