Veciños de As Pontes denunciaron a sustracción reiterada de flores das tumbas nos cemiterios urbanos, unha práctica que, segundo testemuños recollidos pola prensa local o 12 de marzo de 2026, se repite dende hai meses e provocou unha forte indignación na comunidade. Os feitos concéntranse no camposanto de As Campeiras e no de Os Alimpadoiros, e a Policía Local confirma que recibiu varias notificacións verbais que levaron a pechar os dous cemiterios do casco urbano durante as noites. As familias afectadas reclaman medidas para evitar que se vulneren os espazos de lembranza e respecto polos finados.
Unha veciña contou que a súa familia sufriu ata tres furtos en menos de un ano no nicho do seu pai en As Campeiras, entre eles a perda dun ramo completo e, na festividade de San Xoán de 2025, a desaparición de seis cravos dun centro formado por doce. Relatou que colocaron xardineiras idénticas en varios nichos e que só nun faltaron flores, que foron arrincadas deixando o soporte oco e posteriormente camuflado. A afectada optou por publicar a súa queixa nas redes sociais coa esperanza de que quen se levou os ramos os devolva ou polo menos explique a súa conduta.
As publicacións nas redes serviron de altavoz para outros veciños que expoñen experiencias similares; varios usuarios aseguran ter sufrido sustraccións en máis dunha ocasión e expresan o seu desconcerto por un delito que, ademais de causar perdas materiais, fere a sensibilidade comunitaria. Nos comentarios mestúrase a ira coa tristeza: moitos consideran incomprensible ter que lamentar o roubo dun obxecto cargado de simbolismo e destinado a honrar aos falecidos. A difusión destas denuncias xerou solidariedade entre quen manteñen a costume de visitar as tumbas e acender a memoria con flores.
A Policía Local de As Pontes, segundo a información publicada, recoñece que as notificacións sobre roubos de flores non son esporádicas e que por iso o goberno municipal adoptou a medida de pechar os cemiterios do casco urbano durante a noite fai algo máis dun ano. Ademais, os axentes incrementan as patrullas no cemiterio de Os Alimpadoiros, situado nos arredores, onde tamén se rexistraron sustraccións ou intercambios de ramos. Non obstante, as tarefas de vixilancia non eliminaron por completo o problema, o que mantén a inquietude entre os residentes.
Os detalles dos furtos, segundo relatan os afectados, suxiren unha actuación deliberada e puntual: flores arrincadas do soporte de esponxa ou simplemente tomadas de xardineiras comúns, nalgúns casos deixando un oco visible que posteriormente alguén tratou de disimular. Varios veciños aseguran ter percorrido os recintos buscando os seus ramos, mesmo en cemiterios próximos, sen atopar rastro das flores subtraídas. Esta busca infrutuosa alimenta a sensación de impotencia e a demanda de respostas por parte do Concello e das forzas de seguridade.
Máis aló do valor económico dos ramos, os veciños inciden no significado afectivo deses elementos: depositar flores na tumba é un acto de respecto e de mantemento do vínculo cos seres queridos, e a súa sustracción intérpretase como unha vulneración íntima. O debate local mestura a reclamación de maior vixilancia coa petición de medidas disuasorias que non alteren a dignidade do lugar, como por exemplo un control horario estrito, campañas de concienciación ou sistemas de iluminación e patrullaxe máis frecuentes.
Fontes municipais consultadas pola prensa local subliñan que as restricións nocturnas e as patrullas son as respostas inmediatas dispoñibles, aínda que algúns residentes piden accións adicionais e animan a formalizar as denuncias para que os casos poidan investigarse con maior eficacia. Ata o momento non consta a detención de responsables nin a localización dos obxectos subtraídos, e a investigación queda limitada pola natureza das notificacións, moitas delas verbais e sen constancia escrita.
A preocupación por estes furtos obriga a reflexionar sobre o respecto aos espazos de memoria colectiva en As Pontes. Mentres as familias agardan solucións, a comunidade segue denunciando en voz alta a perda dun xesto cotián que, para moitos, non debería ser obxecto de delito. A crónica publicada en El Progreso o 12 de marzo de 2026, realizada pola xornalista Marta Mancebo, retrata un malestar que, por agora, persiste entre quen acoden ao cemiterio a coidar e lembrar aos seus.
