A presenza de creadores de contidos na alfombra vermella do Festival de Málaga desencadeou un debate sobre prioridades culturais e estratexias de promoción na edición que se celebra estes días na cidade andaluza. A polémica intensificouse tras as declaracións de Ona Gonfaus, que restou importancia a aconsellar películas, e a visibilidade de rostros como Lola Lolita na inauguración. Críticos, cineastas e medios puxéronse en cuestión se a atención se está desprazando das obras proxectadas á verticalidade mediática dos influencers. A discusión pon en dúbida a función do festival: promover cine ou maximizar a repercusión nas redes?
O foco mediático centrouse en anécdotas e declaracións na alfombra vermella máis que no contido da programación, que inclúe máis de corenta títulos entre as seccións oficiais e paralelas. A organización e algúns patrocinadores apostaron por figuras con gran alcance nas redes para atraer audiencias e visibilidade inmediata, unha estratexia comercial que para moitos choca coa natureza cultural do certame. Os defensores desta fórmula argumentan que a presenza de creadores dixitais amplifica a repercusión e achega o festival a públicos que non consumen crítica tradicional. Para os detractores, con todo, esa mesma visibilidade banaliza o debate cinematográfico e prioriza o espectáculo sobre a análise.
Ademais da polémica sobre a figura do influencer, a atención mediática desviouse cara preguntas persoais dirixidas a intérpretes na alfombra vermella, nalgúns casos sobre asuntos alleos ás películas. Un exemplo recente foi a presenza de xornalistas que interrogaron a Rodolfo Sancho sobre asuntos familiares e xudiciais, en lugar de centrarse nos seus proxectos artísticos. Ese tipo de cobertura alimenta a confusión entre información de interese público e cotilleo, e contribúe á sensación de que a narrativa festivaleira se move polo morbo e pola viralidade. O resultado é unha axenda pública que prioriza titulares rápidos antes que análises en profundidade.
A profesión xornalística vinculada ao cine tamén vive tensións internas: a precariedade e a procura de impactos dixitais modificaron os formatos e as preguntas nos encontros cos profesionais. Os chamados junkets e as pezas virais de poucos segundos gañan espazo fronte a entrevistas longas e críticas contextualizadas. Este repliegue cara o fragmento favorece o entretemento sobre a información especializada e, segundo voces do sector, empobrece a conversa sobre as películas e os seus creadores. A viralidade impónse moitas veces por riba do rigor e do tempo necesario para profundar.
Que a discusión pública se centre na anécdota dunha influencer en vez de na selección de títulos xera certa perplexidade entre quen ven o festival como caixa de resonancia do cine español. A programación da presente edición ofrece unha vintena de películas en concurso e outra vintena en seccións paralelas, un volume suficiente para abordar temas artísticos, sociais e profesionais. Porén, a atención mediática dispérsase en torno a vestiarios, declaracións persoais e contidos pensados para ser consumidos en stories e clips curtos. Moitos profesionais temen que esa dinámica limite o percorrido crítico das obras.
A reacción de figuras consolidadas do cine á presenza de influencers foi variada e, nalgúns casos, contundente. Isabel Coixet e outros creadores criticaron a inclusión de persoas sen vinculación artística aparente co festival, o que abriu un contrapunto entre xeracións e enfoques. Para algúns cineastas, a profesionalidade no sector esixe un espazo de discusión e respecto que pode perderse se a axenda se subordina á promoción dixital. Para outros, a apertura a novas audiencias é unha oportunidade que non convén despreciar nunha industria que precisa visibilidade e financiamento.
Desde a organización do certame subliñase que a mestura de públicos e formatos responde tanto a obxectivos económicos como á necesidade de manter o festival na conversa pública nacional e internacional. Os patrocinadores e as políticas de difusión impoñen a miúdo escoller fórmulas que aseguren repercusión inmediata nas redes, sobre todo nun contexto de competencia entre eventos culturais. Con todo, esa lóxica obriga aos programadores e aos medios a reflexionar sobre onde situar o límite entre promoción lexítima e banalización. A transparencia sobre criterios de invitación e obxectivos comunicativos pode axudar a mitigar tensións.
O debate en torno aos influencers e ás alfombras vermellas plantea unha cuestión maior sobre o estado do ecosistema cinematográfico e mediático: se a cultura vai ceder espazo ao espectáculo ou se pode artellar unha convivencia máis equilibrada entre visibilidade e profundidade. Os festivais, os medios e os propios creadores están chamados a decidir que tipo de conversa desexan promover. Mentres tanto, o eco desta polémica serve para poñer sobre a mesa a necesidade de recuperar espazos de crítica e de diálogo que permitan valorar as películas polos seus méritos e non só pola súa capacidade de xerar likes.
En última instancia, a discusión non resolverase coa exclusión ríxida duns ou doutros, senón con políticas editoriais claras e decisións conscientes por parte dos organizadores. O reto é atopar fórmulas que permitan aproveitar as audiencias dixitais sen desdibuxar o propósito cultural do festival. Se o resultado é unha maior atención ao cine e aos seus profesionais, a incursión de novas voces será benvida; se non, a alfombra vermella terá sucumbido ao fenómeno da hipocrisía mediática que tantos reproches suscitou en Málaga.
