Irene, coñecida en redes como Ireniusx, é unha creadora viguesa que transformou o debuxo, a maquillaxe artística e as tatuaxes nunha comunidade de seguidores desde que comezou en 2019. Comezou publicando ilustracións en Instagram e, animada por unha amiga, abriu conta en TikTok; a súa actividade consolidouse durante a pandemia e creceu de forma sostida a partir de 2020. Actualmente compaxina proxectos editoriais, maquillaxe escénica e tatuaxe, aínda que pechou temporalmente a súa axenda de encargos para centrarse na creación de contido. Mantén un forte vínculo con Vigo e reivindica a cercanía co seu contorno como parte esixencial da súa obra.

Os seus comezos foron discretos: debuxaba desde nena nunha familia vinculada á arte e foi pouco a pouco levando eses trazos ás redes. O salto aos formatos audiovisuais chegou en 2019 e a pandemia acelerou a demanda e o recoñecemento do seu traballo. Desde entón, combina publicacións, encargos privados e traballos puntuais que integran varias disciplinas.

O nome artístico ten orixe na intimidade familiar: o seu pai chamouna «Irenius» de nena e o alcume seguiu no seu grupo de amigas do instituto. Ao comprobar que ese nome xa estaba rexistrado en Instagram, engadiu unha «x» para crear o seu alias dixital. Ademais da súa carreira, destaca o apego que sente por Galicia: valora accións tan sinxelas como poder ir á praia en coche ou deternerse a cruzar o puente de Rande, e mantén a cercanía coa súa familia e amizades como parte da súa identidade creativa.

Traxectoria e proxectos

O debuxo segue sendo o eixo do seu traballo aínda que a súa práctica se diversificou. Publicou o libro Poción de autoamor, unha obra de carácter autobiográfico e de autoaxuda que aglutina textos que escribiu en 2018 como forma de desabafo persoal. A autora considera ese libro un dos fitos máis relevantes da súa carreira e admite que o percorrido até agora sorprendería ao seu eu de 2019.

«A Irene de 2019 quedaríase abraiada ao ver ata onde chegou»

As tatuaxes forman outra peza central da súa identidade artística. Antes de formarse como tatuadora, ela mesma deseñaba os motivos que outros acababan plasmando na súa pel. En 2019 adquiriu a súa primeira máquina e comezou a formarse no oficio; non obstante, para atender a crecente demanda de contidos, a súa axenda de tatuaxes permanece pechada temporalmente, aínda que segue aceptando traballos puntuais para o seu círculo próximo.

Un proceso meticuloso entre maquillaxe e escultura

A maquillaxe artística que publica non é improvisada: o proceso pode estenderse durante semanas e inclúe fases de deseño dixital, elaboración de complementos e probas con materiais propios. A miúdo, as pezas que o público ve nas redes xéstanse moito antes da súa publicación, e a construción do proxecto pasa por varias etapas ata acadar un resultado coherente.

«As maquillaxes que publico créanse un mes antes»

Entre os seus traballos máis ambiciosos figuran caracterizacións que combinan maquillaxe e elementos escultóricos. Nun proxecto destacable, recreou unha figura de pallaso á que integrou un corazón de arxila que parecía saír do peito, reforzando así o impacto visual con obxectos feitos a man. Eses montaxes amosan a vontade de sumar técnicas e materiais para ampliar a linguaxe expresiva máis alá da pel e do pincel.

Aínda que traballa en distintas disciplinas, Irene segue considerando o debuxo como a raíz do seu universo creativo. É especialmente significativo para ela que persoas de distintos países leven tatuados algúns dos seus deseños, un factor que subliña a proxección internacional do seu traballo pese a manter a súa vida e contorno en Galicia. A súa actividade nas redes e a súa capacidade para mesturar formatos converteron o seu perfil nun punto de encontro para quen segue procesos creativos híbridos.

Na práctica cotiá, compaxina publicacións en plataformas como TikTok e Instagram con encargos persoais e proxectos artísticos máis elaborados. A súa traxectoria, que arrancou como unha práctica privada compartida con amigos e se transformou nunha profesión visible, amosa como o cruzamento entre comunidade e oficio pode sostentar unha carreira creativa contemporánea.