Ireniusx, artista de Vigo, transformou a súa paixón polo debuxo, o maquillaxe artístico e os tatuaxes nunha comunidade de seguidores desde que debutou nas redes en 2019. Comezou en Instagram publicando debuxos e, tras abrir conta en TikTok animada por unha amiga, o seu traballo gañou impulso especialmente desde 2020 durante a pandemia. O seu proxecto inclúe un libro autobiográfico e de autoaxuda e proxectos de maquillaxe que requiren semanas de preparación. Mantén ademais un forte vínculo con Galicia, onde sitúa boa parte da súa vida e do seu proceso creativo.

A creadora, que asina tamén como Irene, explica que o seu crecemento foi gradual e que a resposta do público se intensificou a partir de 2020. As súas publicacións combinan ilustración, caracterizacións e tatuaxes propias, e nos últimos anos atraeron atención internacional. Aínda que mantén a actividade en distintas disciplinas, o debuxo segue a ser o eixo da súa identidade profesional.

O seu libro, titulado Poción de autoamor, marcou un dos fitos máis importantes da súa carreira. O volume recolle textos que a autora escribiu en 2018 como exercicio de desahogo e intégranos en capítulos de carácter autobiográfico e de autoaxuda. A publicación foi, segundo conta, unha sorpresa que lle permitiu consolidar a súa voz e chegar a novos públicos.

A orixe do seu nome artístico procede dun alcume familiar que lle puxo o seu pai na infancia. Ao comprobar que a conta orixinal en Instagram xa estaba rexistrada, decidiu engadir unha «x» ao final do seudónimo para poder empregalo nas redes. A pesar da súa proxección máis aló de Galicia, recoñece un forte apego á súa terra e valora a proximidade da familia e a posibilidade de ir á praia con facilidade.

De TikTok á tinta: formación e tatuaxes

O seu traxecto cos tatuaxes comezou primeiro como deseñadora: ideaba os motivos que outros tatuadores plasmaban na súa pel. En 2019 comprou a súa primeira máquina e comezou a formarse de forma máis profesional nese eido. Actualmente a súa axenda de tatuaxes está pechada temporalmente para poder dedicar máis tempo á creación de contidos nas redes, aínda que continúa tatuando de maneira puntual a persoas do seu entorno.

A artista destaca a emoción que lle produce saber que persoas de distintos países se tatuan os seus deseños, un selo da expansión internacional do seu traballo. Mantén un equilibrio entre proxectos persoais e encargos, e prioriza actualmente a produción de pezas visuais para plataformas como TikTok e Instagram, onde a súa comunidade participa activamente.

Proceso creativo: maquillaxe como obra multidisciplinar

A maquillaxe artística é unha das vertentes máis elaboradas do seu traballo. Describe o seu método como minucioso e prolongado, que inclúe fases de deseño dixital e a creación de complementos e elementos propios. En ocasións, as maquillaxes que publica nas redes son o resultado de semanas de traballo e planificación, incluso cun mes de antelación.

«As maquillaxes que publico créanse un mes antes»

Entre as súas pezas máis complexas figura unha caracterización de pallaso na que combinou maquillaxe cunha pequena escultura: incorporou un corazón de arxila que parece saír do peito para intensificar o efecto dramático. Ese tipo de achegas híbridas amosan o seu interese por mesturar técnicas plásticas e recursos teatrais para reforzar a carga narrativa da imaxe.

Aínda que se move con soltura entre disciplinas, insiste en que o debuxo é o fundamento de todo o que fai. As súas ilustracións alimentan tanto os deseños de tatuaxes como as bases para caracterizacións e pezas de maquillaxe, e seguen a ser a referencia que articula o seu linguaxe visual.

A nivel persoal, a creadora valora xestos cotiás do seu contorno galego, como pequenas viaxes á costa ou encontros con familiares e amizades, que considera esenciais para manter o equilibrio entre o traballo creativo e a vida privada. Esa proximidade ao seu contorno inflúe, segundo relata, na autenticidade da súa obra e na maneira en que conecta con quen a seguen.

Por agora, a súa práctica continúa expandíndose nas redes e en formatos físicos como o libro, ao mesmo tempo que ela explora novas formas de traducir o seu debuxo a pezas corporais e performativas. A combinación de técnica, narrativa e presenza en comunidade foi a clave para que o seu traballo deixase de ser exclusivamente persoal e se convertese nun proxecto colectivo.