O ministro de Exteriores de Israel, Gideon Saar, asegurou este domingo 15 de marzo de 2026 que a campaña militar contra Irán manterase «ata que se eliminen as ameazas existenciais» que, segundo o seu goberno, presenta Teherán. Saar fixo esas declaracións durante unha visita ao pobo árabe de Zarzir, no norte de Israel, onde o pasado venres un míssil iraniano provocou 58 feridos de carácter leve ou moderado. O ministro defendeu a continuidade da operación e subliñou a coordinación diaria cos Estados Unidos desde o inicio da ofensiva conxunta o 28 de febreiro.
A viaxe de Saar a Zarzir, unha localidade de poboación maioritariamente árabe israelí, foi tamén unha ocasión para constatar os danos e escoitar ás autoridades municipais. Un representante local confirmou que o impacto do míssil deixou 58 feridos, ningún en estado grave, e atribuíu a salvación de vidas ao uso de refuxios antiaéreos. As imaxes e partes oficiais estiveron condicionadas, segundo fontes israelís, pola censura militar que restrinxe a difusión de impactos en infraestruturas críticas ou instalacións militares.
Na súa intervención, Saar acusou directamente o réxime iraniano de atacar obxectivos civís e cualificou eses lanzamentos como «crimes de guerra». O ministro vinculou ademais as agresións procedentes do Líbano coa milicia chií Hizbulá, á que sinalou como executora de ordes de Teherán, e reclamou ao goberno libanés unha actuación máis contundente para frealas.
Un conflito en escalada e custos humanos
Desde o inicio dos enfrontamentos, as cifras de vítimas foron en aumento en ambos os bandos. En Israel, ata a data rexistráronse 12 falecementos como consecuencia de míseis procedentes de Irán. Pola súa banda, as autoridades iranianas comunicaron o 5 de marzo un balance de polo menos 1.230 mortos polos ataques israelís, cifra que serve como dato oficial pero que non puido ser verificada de forma independente.
As tensións traducíronse en bombardeos e represalias que estenderon o conflito fóra dos límites bilaterais. Israel iniciou unha ofensiva aérea contra o Líbano o 2 de marzo, tras unha serie de ataques de Hizbulá en resposta ao asasinato dun comandante libanés. O escenario na fronteira norte continúa sendo volátil, con incursións intermitentes e risco de novas escaladas que poderían implicar actores rexionais e potencias internacionais.
«Queremos acabar coas ameazas existenciais de Irán a longo prazo, non queremos ir cada ano a outra guerra»
Coordinación cos Estados Unidos e perspectivas
Saar destacou a coordinación política e militar diaria con Washington desde que se iniciaron as operacións conxuntas o 28 de febreiro. Israel sostén que a campaña persegue neutralizar capacidades balísticas e redes de apoio que, segundo a súa interpretación, poñen en perigo a súa seguridade nacional. O goberno insiste en que o seu obxectivo non é prolongar conflitos periódicos, senón erradicar o que cualifica de ameazas estruturais.
Con todo, os analistas lembran que a definición de «ameaza existencial» é ampla e política, e que a eliminación total de capacidades inimigas adoita implicar operacións de longa duración e custos humanitarios e materiais considerables. Organizacións internacionais advertiron sobre o impacto na poboación civil e pediron contención para evitar unha ampliación do conflito.
En Zarzir, a lembranza da veciñanza con poboacións palestinas e a historia de 1948 —a denominada nakba, cando centos de miles de palestinos foron desprazados— engade complexidade ao tecido social rexional. A visita do ministro pretendía transmitir seguridade e apoio a unha comunidade que viviu directamente os efectos dos enfrontamentos.
Mentres tanto, a comunidade internacional segue de cerca a evolución da ofensiva e as reaccións en Teherán e Beirut. A posibilidade de que actos de represalia se estendan a outros frentes aumenta a inquietude na rexión e mantén en alerta aos aliados occidentais, que á súa vez están implicados no apoio loxístico e diplomático a Israel.
A guerra entre Israel e Irán, con ramificacións no Líbano, mantense como unha das crises máis graves do Oriente Próximo contemporáneo. As súas consecuencias inmediatas e a medio prazo dependerán tanto da capacidade de disuasión de cada bando como da presión internacional para limitar a violencia e abrir cauces de negociación.
