As forzas israelís penetraron en territorio libanés e multiplicaron os ataques aéreos en áreas de Beirut que non están baixo a influencia de Hezbolá, nunha escalada rexistrada esta semana na fronteira norte de Israel e no sur do Líbano. Os bombardeos alcanzaron esta madrugada un edificio residencial de 16 plantas no barrio de Aicha Bakkar, no oeste de Beirut, onde varias plantas quedaron calcinadas e infórmase de vítimas mortais, aínda sen confirmación oficial. A ofensiva prodúcese nun contexto de crecentes operacións tanto por aire como por terra na franxa fronteiriza, que as autoridades e os veciños describen como un cerco que avanza sobre o Líbano. A extensión dos ataques fóra das zonas tradicionalmente asociadas a Hezbolá aumentou o temor a unha conflagración máis ampla.
En Aicha Bakkar, os impactos alcanzaron de cheo un bloque de vivendas cuxa sétima e oitava planta quedaron completamente destruídas, incendiándose o inmoble e danando vehículos na zona. Testemuñas relatan escenas de pánico e evacuación mentres os servizos de emerxencia traballaban na procura de superviventes entre os escombros. As informacións preliminares apuntan á morte de polo menos catro persoas, aínda que as autoridades non facilitaron unha cifra oficial e os servizos sanitarios seguen recollendo datos. As imaxes difundidas por axencias amosan fachadas perforadas por explosións e nubes de fume nun barrio que ata hai pouco era considerado relativamente afastado da fronte.
Hasán, propietario dunha pequena froitería bautizada como SuperCroissant na mesma rúa, observaba os danos con impotencia e contaba como o seu negocio quedou asediado pola violencia sen entender por que o seu barrio foi alcanzado. Relatou que a vida cotiá se viu truncada e que a clientela diminuíu mentres a xente busca refuxio lonxe das rúas. Para moitos veciños, como el, a sensación de vulnerabilidade instalouse de forma permanente: «Non nos sentimos seguros, non sabemos a onde ir», explican quen se quedaron na zona. O ataque demostra que xa non abonda con afastarse dos suburvios tradicionalmente vinculados a Hezbolá para evitar o fogo.
Fontes locais informan de que as operacións israelís non se limitan á liña de choque: ademais de bombardear posicións, tropas terrestres terían avanzado en puntos da fronteira, segundo relatos de militares e civís da rexión. Os analistas sinalan que a estratexia persegue degradar a capacidade de Hezbolá e ampliar a presión sobre as súas redes de apoio, pero tamén advirten do risco de que a confrontación se estenda a barrios de Beirut que ata agora permanecían fóra do mapa do conflito. A dispersión dos ataques provocou desprazamentos internos e o peche temporal de comercios e escolas en varias zonas periféricas.
As reaccións dentro do Líbano foron chamativas polo seu contido político: tanto o primeiro ministro, Nawaf Salam, como o presidente, Joseph Aoun, puxeron sobre a mesa a posibilidade de negociar directamente con Israel, unha hipótese inédita desde a creación do Estado israelí en 1948 dado que ambos os países non manteñen relacións diplomáticas formais. Os líderes libaneses insisten na necesidade de explorar vías diplomáticas para poñer fin á escalada, aínda que recoñecen a complexidade de abrir canles cun país co que oficialmente se está en guerra. A oferta de diálogo subliña a gravidade da situación e a presión que sofren as institucións libanesas para evitar unha guerra total.
En barrios como Dahiye, ao sur de Beirut, así como no leste e no sur do Líbano, a influencia de Hezbolá é maior e alí se concentraron tradicionalmente os choques, pero os últimos bombardeos traspasaron eses límites xeográficos, afectando a poboación civil allea ao movemento armado. Os residentes denuncian que a distinción entre obxectivos militares e zonas urbanas se difuminou, e organizacións humanitarias advirten sobre o empeoramento das condicións para a poboación: cortes de electricidade, problemas no subministro de auga e dificultades para atender aos feridos. O mes sagrado do Ramadán, ao que aluden algúns veciños, engade unha dimensión humana e simbólica á gravidade do bombardeo.
As cifras exactas de vítimas e desprazados seguen en revisión e as autoridades locais piden cautela ao difundir datos ata completar as verificacións. Mentres tanto, a comunidade internacional observa con inquietude a posibilidade de que os combates se intensifiquen e arrastren á rexión a unha fase de maior inestabilidade. Nos mercados e nas rúas de Beirut, a vida cotiá viuse profundamente alterada: tendas pechadas, transporte reducido e a incerteza como pano de fondo.
Frente a este panorama, analistas e responsables políticos libaneses insisten na necesidade de frear a escalada e explorar mecanismos de negociación, aínda que as condicións para un diálogo efectivo parecen aínda lonxanas. A combinación de avances terrestres, bombardeos en áreas residenciais e a apertura de debates sobre conversas directas con Israel debuxa un futuro incerto para un país xa marcado por anos de crise interna. Mentres tanto, a poboación civil continúa sufrindo as consecuencias inmediatas dunha guerra que se expande máis aló dos escenarios previstos.
