Jero García, exboxeador e coñecido polo seu paso televisivo e pola súa labor social, intervirá este venres 13 de marzo de 2026 no congreso Lo Que De Verdad Importa, que se celebra no Palacio de Exposiciones y Congresos de A Coruña (Palexco) ás 09:00. As súas intervencións buscan concienciar sobre o acoso escolar e a exclusión social, e pretende chegar aos xoves para ofrecer ferramentas de resiliencia. A intención do ponente é provocar unha reacción que faga reflexionar os asistentes e evitar que as persoas que sofren ou exercen violencia se afunden na inacción. O obxectivo é claro: sensibilizar o alumnado e os educadores sobre as consecuencias reais, tamén aquelas que non se ven, do maltrato e da deshumanización en liña.
García chega ao foro avalado por unha traxectoria que combina deporte e divulgación. Ademais do seu pasado no boxeo, saltou á fama por programas como «Hermano Mayor» e publicou varios libros, entre eles o máis recente, titulado «Cola de lagartija». Desde a súa fundación, a Fundación Jero García traballa en proxectos de inclusión e prevención da violencia a través do deporte, unha filosofía que mantén como eixe da súa intervención. O seu discurso adoita apoiarse en experiencias persoais e en metáforas do ring para trasladar leccións de vida a un público xove.
Na presentación do congreso, García explicou que abordará o concepto de impacto, non só desde a metáfora do golpe físico senón como consecuencia emocional e social. Asegura que dos golpes —figurados ou reais— pódese aprender se se reflexiona sobre as súas causas e efectos; por iso insiste na necesidade de erguerse e continuar tras o fracaso ou a agresión. A mensaxe que repetirá ante os asistentes é que esquivar permanentemente non evita o dano: cando chega, se non se aprendeu a xestionalo, pode resultar máis difícil de superar. O seu obxectivo non é dramatizar, senón ofrecer ferramentas para que os xoves saiban buscar apoio e erguerse tras o tropiezo.
A organización do congreso estima que a intervención de García se dirixe directamente a arredor de 1.600 estudantes convocados para esa mañá, aínda que a súa labor educativa alcanza a un público moito maior. Segundo o propio ponente, as súas actividades impactaron xa a 25.000 nenos e adolescentes, cifra que serve para medir o alcance dos seus programas en centros escolares e entidades sociais. Esa experiencia no terreo, sostén, permítelle adaptar a mensaxe a distintos rangos de idade e a realidades diversas dentro do sistema educativo. A metodoloxía combina a exposición de vivencias persoais con exercicios prácticos e espazos de diálogo.
Un elemento central do seu discurso é a reflexión sobre a violencia dixital: García advirte que cando o dano se fai «a través da pantalla» adoita perderse a percepción do sufrimento alleo e, en consecuencia, facilítase a repetición da agresión. Explica que a distancia e o anonimato contribúen á deshumanización do outro, o que alimenta unha cadea de hostigamento difícil de romper se non se intervén. Por iso considera imprescindible que os adultos —pais, docentes e responsábeis institucionais— aprendan a identificar e cortar estas dinámicas. Sen visibilizar o dano e responsabilizar os agresores, correse o risco de normalizar comportamentos que teñen efectos duradeiros nas vítimas.
A presentación do congreso contou coa presenza de diversas personalidades vinculadas ao proxecto, entre elas Felipa Jove, organizadora do evento, e outros ponentes anunciados no programa. No acto tamén participaron Alexia Vieira, Unai Garma e María Franco, quen subliñaron o propósito do ciclo: tender pontes entre xeracións e promover o diálogo entre adultos e xoves. Os organizadores reivindican un espazo onde se expliquen experiencias reais para que os adolescentes se sintan comprendidos e acompañados. O congreso, segundo os seus impulsores, pretende ser un espazo de encontro e reflexión máis que unha sucesión de conferencias maxistrais.
García defínese a si mesmo como un «antirreferente»: non pretende ser un modelo a imitar ao pé da letra, senón un exemplo de que as caídas forman parte do camiño e que superar dificultades é posible. No seu discurso recalca que non hai que avergoñarse das feridas e que pedir axuda é unha estratexia de fortaleza, non de debilidade. Esa pedagogía do erro e da reparación artículase con propostas concretas para que os centros educativos e as familias actúen ante situacións de acoso. Para o ponente, a empatía e a responsabilidade colectiva son ferramentas imprescindibles para frear a violencia nas súas distintas formas.
Ao peche da súa intervención, García pretende deixar unha chamada clara á comunidade: non delegar a prevención nos xoves, senón implicar a toda a sociedade na detección e atención do sufrimento alleo. A súa proposta é que a acción preventiva combine a formación en valores con políticas educativas e deportivas que favorezan a inclusión. Nun momento en que as relacións se amplifican e se danan polos canles dixitais, subliña a necesidade de recuperar a mirada persoal que permite ver o dano e poñerlle freo. O congreso en Palexco aspira a ser, segundo os organizadores, un punto de partida para que esa conversa chegue ás aulas e ás familias.
