Enmarcada na Sección Oficial a Concurso do Festival de Málaga, presentaron este xoves a película La buena hija as súas directoras Júlia de Paz e Nuria Dunjó, unha obra que aborda a supervivencia emocional dunha adolescente nun entorno de violencia machista. O filme, que chegou a Málaga tras varios anos de investigación e dun curtametraxe previo, postula deliberadamente a ausencia de escenas explícitas de agresión para centrarse nas consecuencias psicolóxicas e sociais. A presentación tivo lugar o 12 de marzo de 2026 en Málaga, onde as creadoras explicaron os motivos artísticos e éticos desa decisión. O seu obxectivo é evidenciar como os menores sofren e conviven coa violencia aínda que non tiveran vivido episodios físicos visibles.
De Paz sinalou que o proceso de escrita foi o capítulo máis longo e complexo do proxecto: trátase dun traballo que se xestou durante case sete anos, entre documentación, entrevistas e probas previas. Dunjó engadiu que esa investigación prolongada buscou recoller matices e evitar simplificacións; querían expoñer os grises en torno ao que se entende por violencia de xénero, máis aló dos estereotipos habituais. Ambas directoras fixeron un curtametraxe como paso intermedio que lles permitiu perfilar o enfoque narrativo e decidir que aspectos merecían maior profundidade no largometraxe.
Unha das decisións máis comentadas foi a renuncia deliberada a mostrar a violencia de forma gráfica. Segundo De Paz, esa elección partiu do interese por explorar os límites da percepción: que se recoñece socialmente como violencia e que queda oculto na cotidianidade. Dunjó subliñou que evitar o morbo era tamén unha vontade ética, para que a película obrigase ao espectador a enfrontar formas sutís e estruturais de dano. A proposta busca provocar preguntas na audiencia sobre por que, nalgúns casos, a violencia pasa inadvertida para uns e resulta evidente para outros.
A trama incorpora ademais unha dimensión xudicial, breve pero significativa, que condimenta a historia con dúbidas sobre a resposta institucional. Dunjó explicou que durante o rodaxe e a posprodución se documentaron con profesionais do Dereito para entender mellor os procesos e as lacunas que atopan as vítimas. Para iso contaron co asesoramento de avogadas e acceso a expedientes e audiencias reais, o que permitiu ás cineastas reproducir con verosimilitude certas escenas e procedementos. A presenza do eido xudicial na película funciona como espello das dificultades que afrontan as familias para ser recoñecidas como vítimas.
Neste percorrido documental as directoras traballaron con expertas como Paula Pérez Albonar e tiveron ocasión de conversar con xuízas e avogados que lles ofreceron unha mirada crítica sobre o sistema. De Paz recoñeceu que a aprendizaxe en materia xurídica foi tan exhaustiva que a comparou, en ton de broma, con facer un máster para entender os prazos, as medidas de protección e as contradicións do proceso. Esa formación práctica serviu para construír escenas verosímeis sen caer no sensacionalismo, segundo as directoras.
A película pretende, en palabras das creadoras, desprazar a atención: non só amosar episodios de agresión física senón poñer en primeiro plano o desgaste emocional, a normalización de condutas e a carga que soportan os fillos e as fillas. A narrativa apóiase no punto de vista da adolescente para mostrar como a violencia impregna o cotián e como iso ten efectos duradeiros no seu desenvolvemento. Con esa perspectiva, o filme invita a repensar as categorías legais e sociais que delimitan quen é considerado vítima.
En Málaga, a reacción do público e da crítica subliñou a valentía do plantexamento e o risco narrativo de non ofrecer imaxes explícitas de maltrato. A película compite nunha sección oficial que tradicionalmente serve de escaparate para propostas que buscan combinar mirada social e experimentación formal. Tanto De Paz como Dunjó confían en que La buena hija contribúa a abrir o debate e a sensibilizar sobre a invisibilidade de determinados tipos de violencia.
As directoras esperan que o seu filme sirva para visibilizar ás persoas que quedan fóra dos relatos máis convencionais e para incidir na necesidade de respostas institucionais máis sensibles ás formas non evidentes de dano. Acaban de presentar unha obra concibida con coidado e documentación e a súa intención é que a audiencia, lonxe de recibir unha representación explícita do abuso, saia do cine con preguntas e unha comprensión máis ampla do impacto da violencia machista na infancia e na adolescencia.
