A venda nun establecemento de segunda man de obxectos procedentes dun roubo ocorrido nas casas parroquiais de Vigo acabou coa condena firme de dous homes por receptación. Os feitos, que se remontan a outubro de 2022, comezaron coa sustracción de dous xogos de chaves do vehículo dun sacerdote e remataron coa aparición nun comercio dun reloxo, unha cadea de ouro con medalla, un crucifixo de valor sentimental e un ordenador portátil. A Sección Quinta da Audiencia Provincial de Pontevedra, con sede en Vigo, rexeitou o recurso da defensa e ratificou as penas impostas en primeira instancia.
Os feitos e a condena
Segundo a reconstrución xudicial, o roubo nas vivendas parroquiais produciuse despois de que desaparecesen as chaves do coche do sacerdote, o que facilitou o acceso a obxectos gardados nas dependencias relixiosas. Non se chegou a identificar aos autores materiais da sustracción inicial, pero as investigacións si localizaron aos que puideran ter posto á venda os efectos sustraídos nunha tenda de compra e venda.
A sala de apelación considerou acreditado que os dous varóns actuaran como receptadores ao vender os bens procedentes do delito. Un dos acusados foi condenado a un ano e tres meses de prisión, e o outro a seis meses, penas que a Audiencia confirmou ao desestimar o recurso. A resolución xudicial repasa a cadea de custodia das probas e valora a declaración dos responsables do comercio de segunda man.
Para as comunidades parroquiais afectadas, ademais do valor material dos obxectos —en especial o crucifixo cunha representación do Cristo que tiña significado litúrxico e sentimental—, o episodio supuxo unha ferida na confianza. En moitas parroquias viguesas as casas reitorais e as sacristías gardan recordos familiares e pezas de culto que non se poden repoñer con facilidade, e a sensación de vulnerabilidade perdura meses despois da investigación.
Contexto e antecedentes: seguridade nos templos e a resposta xudicial
En Galicia, e de forma particular na comarca de Vigo, as igrexas e capelas —moitas delas pequenas e abertas á comunidade— foron en máis dunha ocasión obxecto de furtos. Non é a primeira vez que as parroquias sofren roubos de moedas das colectas, candelabros ou pezas de ourivería. A densidade de templos, especialmente en barrios históricos como Bouzas ou en municipios do rural vigués, pon de manifesto a dificultade de protexer todos os espazos sen investimento en medidas de seguridade.
O fallo da Audiencia resalta ademais unha cuestión xurídica recurrente neste tipo de casos: a diferenza entre receptación e delitos contra o patrimonio máis graves. Mentres que a receptación sanciona a adquisición e enajenación de bens procedentes dun delito, os tribunais foron especialmente rigorosos cando existen indicios de violencia ou forza na apertura de vehículos ou portas. A confirmación das condenas en Vigo deixa claro que a comercialización de obxectos roubados non quedará impune aínda que se alegue descoñecemento da súa orixe.
Paralelamente, a Administración de xustiza tivo que resolver outro asunto recente na área de Bouzas, estreitamente vinculado ao debate sobre como tipificar estes feitos. En setembro de 2024 un individuo accedeu á sacristía dunha capela e levou a recadación, cirios, chocolatinas e botellas de auga. A xuíza do Penal considerou inicialmente un furto leve e aplicou unha sanción económica, pero a Audiencia, seguindo o criterio da Fiscalía, elevou o ilícito a roubo con forza en establecemento aberto ao público e fixou unha pena de dous anos de prisión.
