Ourense vive estes meses unha dobre tempestade para os taxistas: a subida sostida do custo dos carburantes e unha caída pronunciada da clientela, que os profesionais cifran en torno ao 20% respecto ao ano anterior. A combinación de ambos factores encolleu as marxes diarias de centos de condutores que, ademais, enfróntanse a un problema loxístico persistente na estación ferroviaria que lles impide planificar os servizos con normalidade.
Viaxes que chegan a trompicóns: a estación, un punto de estrangulamento
A queixa máis repetida polos profesionais é a irregularidade nas chegadas e saídas de trens na principal estación ourensá, o que converte a parada de taxis nun escenario de picos repentinos. Segundo denuncia Francisco Javier Álvarez, presidente do colectivo de taxistas da cidade, as viaxes «deberían chegar de forma escalonada, pero acumulan atrasos e rematan presentándose todas de golpe».
“Ás veces estamos parados unha hora ou hora e media e despois chegan á vez, líannos moito”,
Na práctica, este desaxuste obriga a moitos vehículos a permanecer ociosos longos períodos para, de súpeto, enfrontar unha avalancha de solicitudes que nin a flota local nin a organización dos relevos poden absorber. O resultado é que hai horas mortas nas que o taxista perde ingresos e horas punta nas que o servizo non dá abasto; o pasaxeiro, fatigado por esperas ou colas, recalcula as súas opcións e ás veces opta por alternativas como plataformas de mobilidade ou transporte público.
Veciños e condutores sinalan ademais que a situación se agrava en barrios como O Couto ou en paradas ocupadas por bicicletas e vehículos particulares, o que acaba por reducir a capacidade operativa das paradas e complica aínda máis a xestión diaria. A coordinación entre Renfe, o Concello e os sindicatos do taxi, explican desde o sector, é hoxe máis necesaria que nunca.
Subida de custos e caída da demanda: a conta non sae
O aumento do prezo dos carburantes convertiuse nun lastre directo para unha actividade que xa traballa con marxes axustadas. Moitos taxistas dependen de xornadas longas para equilibrar a caixa; cando suben os custes da repostaxe e cae a clientela, a ecuación deixa de funcionar. Álvarez e outros representantes falan de “rentabilidade lastrada” e da dificultade para cubrir cotas do vehículo, impostos e seguros.
Nese contexto, a transición tecnolóxica aparece como unha saída lóxica en boca dos propios condutores: a electrificación da flota reduciría o gasto en combustible e podería aproveitar incentivos públicos. Con todo, os taxistas advirten de que a conversión inicial —compra ou leasing de vehículos eléctricos, instalación de puntos de recarga— esixe unha inversión elevada que moitas licenzas non poden asumir sen apoios económicos claros.
Ademais, a caída do volume de clientes obriga a contemplar medidas a curto prazo: horarios flexibles, turnos máis curtos, ou a procura de acordos con hoteis e servizos turísticos de termalismo que historicamente sostiveron parte da demanda ourensá. Ante a falta dunha estratexia coordinada, o sector afronta un presente no que os ingresos diarios non cobren, en moitos casos, o indispensable.
Da historia local á modernidade: por que Ourense non é unha cidade máis
Ourense ten singularidades que condicionan o negocio do taxi. O fluxo turístico vinculado ás termas, a celebración de eventos culturais e a dispersión do tecido urbano, con barrios dormitorio e un casco histórico que conserva un perfil peatonal e comercial propio, obrigan a unha rede de mobilidade flexible. Nas últimas décadas os taxistas foron, en boa parte, un piar do transporte nocturno e de proximidade; perder ese papel tería implicacións sociais.
