A Fiscalía provincial de Córdoba advertiu que non se pode descartar a necesidade de practicar dilixencias adicionais na zona onde se produciu o accidente ferroviario de Adamuz, polo que apoia as restricións impostas ao Administrador de Infraestruturas Ferroviarias (Adif) para intervir no lugar. O pronunciamento, incorporado a unha providencia xudicial do Xulgado de Instrución número 2 de Montoro fechada o 12 de marzo, chega no marco da investigación do descarrilamento do 18 de xaneiro que causou 46 falecidos e cerca dun cento de feridos. A Fiscalía pide comunicación previa de calquera actuación sobre a infraestrutura para preservar posibles probas materiais que poidan ser de utilidade para a causa. O obxectivo é garantir que a instrución coñeza e poida valorar con antelación traballos que supoñan unha alteración do terreo afectado.
O fiscal delegado de Montoro, Alejandro Izuel, sostén que a incerteza sobre a existencia de probas no propio escenario do sinistro obriga a manter un control xudicial sobre as obras. No seu informe, o Ministerio Fiscal insiste en que a praza 2 do Xulgado de Instrución debe estar informada de calquera intervención que modifique a infraestrutura ferroviaria, co fin de avaliar a oportunidade de adoptar medidas de conservación. A Fiscalía considera razoable que se esixa un preaviso suficiente para que a instrutora poida decidir se procede a practicar dilixencias no terreo antes de que se altere. Esa esixencia de aviso previo busca conciliar a recuperación do servizo coas necesidades da investigación penal.
Adif propuxera que o tramo sometido a control xudicial comprendía desde o punto quilométrico 317+585 ata o 318+785 da liña 010 en ambas vías, onde se viñeron realizando traballos técnicos para restituír o tráfico ferroviario. Con todo, tanto a Fiscalía como a titular da praza 2 de Instrución, Cristina Pastor, consideran que a delimitación debe ser máis ampla. Na providencia recóllese a conveniencia de que o ámbito de comunicación se estenda desde o quilómetro 321+098 ata o 315+974, atendendo á hipótese de que a rotura da soldadura que desencadeou o sinistro estaría no punto 318+681. Esa ampliación persegue evitar que posibles indicios relevantes queden fóra do control xudicial por unha delimitación excesivamente estreita.
A providencia xudicial fixa ademais condicións prácticas para calquera actuación: esixe un preaviso de, polo menos, 15 días, co propósito de que a instrutora dispoña do tempo suficiente para decidir sobre medidas de conservación ou para practicar dilixencias periciais. A Fiscalía valora positivamente ese prazo como marxe axeitado para que a investigación non resulte desvirtuada por traballos previos á intervención xudicial. Fontes xudiciais sinalan que a medida non pretende paralizar indefinidamente as obras de reparación, senón garantir que se fagan coa trazabilidade necesaria para a causa. A comunicación anticipada debe incluír a natureza e alcance das intervencións previstas, segundo as fontes consultadas.
Os traballos na zona, iniciados para restablecer a circulación e asegurar a infraestrutura, xeraron tensión entre a necesidade de restituír o servizo e a protección das probas. O xulgado e a Fiscalía intentaron nas últimas semanas conciliar ambas prioridades mediante o control e a esixencia de información previa por parte de Adif. A instrutora recolle na providencia a preocupación por que actuacións sen a debida supervisión poidan eliminar indicios materiais que resulten determinantes para esclarecer as causas do sinistro. A investigación mantén abertas varias hipóteses técnicas sobre a orixe do accidente.
O accidente do 18 de xaneiro motivou unha resposta xudicial e técnica de grande envergadura e segue sendo obxecto de peritaxes para determinar responsabilidades. As pesquisas apuntaron á posible rotura dunha soldadura como factor desencadeante, aínda que os peritos seguen analizando os restos da vía e dos equipos implicados. A amplitude do perímetro declarado pola Fiscalía busca precisamente abarcar puntos que, aínda que periféricos, poidan achegar datos sobre o estado da infraestrutura ou sobre actuacións previas ao sinistro. A causa inclúe dilixencias orientadas a esclarecer se existiron fallos de mantemento ou de supervisión.
En paralelo, o xulgado requiriu a Adif aclaracións sobre intervencións específicas na zona, entre elas se se actuou o 3 de marzo sen autorización xudicial, cuestión que figura en dilixencias conexas. As autoridades insisten na necesidade de transparencia nas actuacións de recuperación e na obriga de coordinar calquera reparación co órgano instructor. Adif, pola súa parte, defendeu a necesidade de executar traballos técnicos para garantir a seguridade da liña, aínda que deberá axustarse aos requisitos de comunicación que impón a providencia.
A decisión da Fiscalía e do xulgado reflicte a prioridade de preservar o valor probatorio do escenario do accidente mentres se permite unha reparación controlada da vía. O proceso seguirá baixo supervisión xudicial e coa intervención de peritos especializados que deberán achegar probas sobre as causas materiais do sinistro. Ata que a instrución avance, calquera actuación sobre o terreo estará suxeita ao réxime de comunicación e á valoración da instrutora, que será quen decida, caso por caso, a conveniencia de adoptar medidas cautelares adicionais.
