O columnista Luís Celeiro publicou o 11 de marzo de 2026 en La Región, dende Ourense, unha tribuna na que critica a actitude de determinados líderes políticos e reclama cambios éticos e prácticos ante a inquietude global. No seu artigo, Celeiro describe un clima de medo e desorde social e atribúe parte desa alarma á acción de dirixentes que antepoñen os seus intereses persoais. O propósito da columna é instar a unha retirada honrosa das persoas que provocaron danos e á reparación das vítimas.
O texto recorre a imaxes potentes para definir o estado de ánimo colectivo: soidade, tremor e desasosego. Celeiro sostén que a sociedade parece paralizada entre a espera e a resignación, e que esa inercia favorece aos que manexan o poder desde posicións individuais e pouco responsables. O autor subliña que a angustia non é só emocional senón tamén política, porque erosiona a capacidade da cidadanía para elixir e esixir rendición de contas.
Neste contexto, o columnista sinala con dureza a figuras que, ao seu xuízo, actúan sen considerar as consecuencias internacionais e sociais das súas decisións. Menciona de forma explícita a Donald Trump como exemplo dun liderato que, segundo el, sacrifica o ben común por un proxecto persoal. Celeiro advirte que discursos e políticas centrados no interese propio aumentan a polarización e a desconfianza, contribuíndo a unha sensación de risco permanente.
A columna non se limita á crítica: propón medidas simbólicas e concretas para mitigar o dano. Celeiro reclama a paralización de decisións que poidan exacerbar conflitos, a reparación económica e moral ás vítimas e a exclusión das persoas que demostraron falta de sensibilidade ou capacidade para gobernar. Segundo o autor, devolver recursos e responsabilidades á sociedade é unha condición previa para restaurar a confianza pública e a estabilidade democrática.
Para ilustrar o seu argumento recorre á figura da memoria e do sentido común popular: a Tía Manuela, personaxe que representa a voz da experiencia na súa narración, serve para reivindicar que a verdadeira grandeza dun dirixente reside en recoñecer erros e apartarse cando procede. Este recurso literario apunta á necesidade de líderes con criterio ético e con compromiso pola equidade e a xustiza, non só co poder e a eficacia administrativa.
O artigo chega nun momento en que as discusións sobre a conduta dos poderosos ocupan espazos públicos e mediáticos, e no que a sociedade reclama máis transparencia e responsabilidade. Celeiro conecta esa demanda cidadá coa urxencia de renovar equipos políticos e de apostar por persoas preparadas e honestas, capaces de xestionar conflitos sen sacrificar a dignidade das vítimas. Na súa lectura, a lexitimidade do liderato depende tanto dos logros como da maneira en que se asumen as consecuencias das decisións.
Analistas e observadores consultados noutros contextos coinciden en que a chamada á ética na política non é nova, pero adquire forza cando se percibe un patrón de comportamentos que erosiona institucións. A columna, máis que un reproche individual, plantea unha reflexión colectiva sobre o tipo de liderato que a sociedade necesita en tempos de incerteza e como a cidadanía pode esixir cambios.
A tribuna de Luís Celeiro ofrece así unha combinación de diagnóstico e proposta: identificar aos responsables, esixir reparación e abrir paso a dirixentes de perfil máis técnico e honesto. O artigo publícase en La Región e busca influír no debate local e nacional sobre a responsabilidade política, subliñando que, para o autor, a verdadeira grandeza dos líderes pasa por priorizar a equidade e a xustiza sobre os intereses particulares.
