Alberto Núñez Feijóo, durante unha comparecencia no Congreso. / José Luis Roca

Cando o pasado sábado o ataque conxunto dos Estados Unidos e Israel contra Irán, que abateu o líder supremo do réxime dos aiatolás, Ali Jameneí, puxo o mundo patas arriba, Alberto Núñez Feijóo acababa de rematar unha semana na que prestara máis atención do habitual na súa axenda ás cuestións internacionais.

O luns comezouna publicando un longo artigo en ABC onde se explayaba sobre diversas materias relevantes de fóra das nosas fronteiras, desde o futuro da OTAN á loita contra os aranceis impostos pola administración de Donald Trump, pasando polas políticas climáticas ou migratorias, sen esquecer o tratado de Mercosur e as súas cláusulas de salvagarda.

Contactos internacionais e posicionamento

Ao día seguinte mantivo unha longa conversa telefónica co secretario de Estado, Marco Rubio, obviamente en español, idioma materno do político republicano, nado en Miami de pais cubanos.

"Falamos das relacións bilaterais entre os nosos países, a OTAN, Hispanoamérica e Ucraína, entre outros moitos asuntos. O meu compromiso: que España sexa un socio fiable para os nosos aliados", explicou sucintamente Feijóo nas redes sociais, sen recibir resposta ningunha de Rubio.

Quixo o destino que apenas uns días despois o estalido da guerra de Irán o obrigase a seguir amosando o seu perfil máis vencellado aos Asuntos Exteriores, onde non é ningún segredo que non se desenvolve coa mesma soltura ca noutros.

Entre outras cousas por non falar inglés, un dos aspectos que a xuízo de moitos lastra o seu perfil presidenciable, e que Pedro Sánchez e o PSOE non dubidan en sacar a colación cada vez que teñen oportunidade.

Mensaxes e discursos sobre Irán

Dende o primeiro momento, Feijóo tentou nadar en dúas augas, a da condena sen ambaxes do réxime iraniano, e a da solicitude dunha desescalada bélica.

Así foi desde a súa primeira mensaxe nas redes sociais o pasado 28 de febreiro, cando dixo en primeiro lugar: "O réxime iraniano masacra aos seus propios cidadáns, persegue a bomba nuclear, financia o terror e desestabiliza a rexión. Ningún demócrata pode ser condescendente con iso porque a liberdade deféndese en todo o mundo".

E engadiu xusto a continuación: "Occidente debe estar unido: contención, evitar unha escalada e volver á negociación".

O mesmo, cun pouco máis de profundidade, repetiu este xoves nun discurso na sala constitucional do Congreso dos Deputados, onde o Grupo Popular organizou unhas xornadas (na semana que remata co día internacional da muller) con mulleres disidentes de distintos réximes, entre elas e destacadamente, Masih Alinejad, á que presentou a deputada popular Cayetana Álvarez de Toledo.

Alinejad arremeteu contra Pedro Sánchez, ao que chegou a acusar incluso de "utilizar os corpos de milleiros de iranianos asasinados como munición política para as súas batallas políticas domésticas".

O feminismo como vía de posicionamento

Feijóo viu nese flanco, o feminista, unha maneira de posicionarse no conflito, dado que non en van un dos feitos recentes de maior envergadura en Irán foi a revolta de 2022 tras o asasinato de Masha Amini, unha moza de 22 anos que foi detida e torturada pola policía islámica por non colocarse correctamente o hiyab ou pano islámico.

A súa intervención nas xornadas de marras organizadas polo seu partido así o puxo de manifesto. Eloxando a figura de Alinejad, o líder da oposición disertou así: "O verdadeiro feminismo, como a verdadeira liberdade, non nace da comodidade, todo o contrario. Xorde cando hai que enfrontarse ao medo, a ameazas reais e tanxibles; xorde cando Masih desafía a imposición dun réxime represivo amosando o seu cabelo".

Feijóo, ademais, volveu reivindicar "contención", e preguntado á saída do acto pola prensa se lla reclamaba a Trump, contestou: "Estamos pedindo contención ás partes implicadas, e as mesas de negociación son o mellor lugar para tratar estes asuntos".

Desafíos internos e erros de comunicación

Pero á marxe dese marco político, o da loita polos dereitos das mulleres oprimidas, moi relevante pero parcial cando se trata da crise xeopolítica desatada polo ataque americano e israelí, quedan outros por dilucidar en canto á posición do primeiro partido da oposición.

Feijóo, na cuxa traxectoria política tivo unha influencia primixenia o fundador do seu partido, Manuel Fraga, que ademais sempre tivo unha grande sintonía persoal con Mariano Rajoy e que ao mesmo tempo consolidou unha relación moi estreita desde que desembarcou hai catro anos en Xénova con José María Aznar, na cuxa administración serviu como director do Insalud e presidente de Correos, ten dalgunha maneira que elixir o seu propio perfil, tamén nas cuestións internacionais, e por iso a guerra de Irán o descoloca.

En círculos conservadores coméntase agora que se Fraga logrou enfadar aos norteamericanos nos anos oitenta coa súa petición de abstención no referendo da OTAN, Aznar marcou un rumbo moi claro co seu apoio á guerra de Iraq hai vinte anos e unha clara impronta atlantista aliñada coa vella garda do Partido Republicano que defende hoxe desde FAES e Rajoy, acorde co seu carácter, foi un líder con menor acento nas cuestións de xeoestratexia.

Feijóo ten que trazar o seu propio camiño cando, a diferenza de todos os mencionados, afronta unha ameaza electoral inédita da extrema dereita, cun Vox que da man de Santiago Abascal logrou aunar un potente plantel de aliados internacionais, empezando polo mismísimo Trump, pasando por varios líderes latinoamericanos e chegando a primeiros ministros da Unión Europea (UE) como a italiana Giorgia Meloni ou o húngaro Viktor Orbán.

Quizais esa encrucillada ou apuro sobre a posición internacional levou a Xénova a cometer varios deslices esta mesma semana acerca da crise en Irán.

O máis sonado, a difusión dun vídeo do encontro entre a ministra de Defensa, Margarita Robles, e o embaixador dos Estados Unidos en Madrid, Benjamín León, no que supostamente a ministra dicía "estou con Trump", algo falso, segundo se comprobou despois, pero que o PP seguiu utilizando como argumento nas súas redes sociais.

E posteriormente a denuncia de que o Goberno tería incumprido a Lei de Defensa Nacional por non pedir o apoio do Congreso para o envío dunha fragata a Chipre, onde Irán atacou bases británicas, cando a autorización parlamentaria non é preceptiva neste caso.

Encontros frustrados e contexto internacional

Curiosamente, a traxedia ferroviaria de Adamuz (Córdoba) do pasado 18 de xaneiro frustrou o encontro na Moncloa que xusto ao día seguinte ían manter Sánchez e Feijóo co eventual envío de tropas españolas en misión de paz a Ucraína e outras cuestións internacionais enriba da mesa.

Un encontro que ben podería ter que celebrarse proximamente, aínda que nun contexto ben distinto pola guerra de Irán.