¡A noiva!
Maggie Gyllenhaal presenta en 2026 o seu segundo largometraxe como directora, ¡A noiva!, unha revisión posmoderna e feminista da figura da prometida de Frankenstein que busca transformar o mito clásico nunha fábula de terror contemporánea. A directora, que deu o salto á dirección con A filla escura (2021), volve enfrontarse a temas espinosos como a maternidade e a identidade, desta vez a través dunha estética exuberante e dunha trama que intercala violencia e ternura. O filme non aspira a ser un remake literal da versión de 1935 de James Whale, senón unha relectura libre inspirada tamén na novela de Mary Shelley e na historia de personaxes que son á vez monstros e vítimas. Cun reparto chamativo e un orzamento maior que o da súa ópera prima, Gyllenhaal aposta por unha proposta arriscada que xa divide a crítica.
A película sitúa a acción nunha versión reconstruída de Chicago e Nueva York dos anos trinta, aínda que filtrada por unha estética punk e barroca que reivindica o anacrónico como recurso narrativo. Nesa recreación visual apóiase a cámara de Lawrence Sher, coñecido polo seu traballo nos dípticos sobre o Joker, que achega unha saturación cromática e unha elegancia barroca, sobre todo nas secuencias musicais. A directora quixo mesturar referentes dispares —desde o cine criminal clásico ata a ciencia ficción dos grandes estudos— para compoñer unha obra que funcione como pastiche e ataque ao cine patriarcal do pasado. Esa mestura de influencias busca subliñar o ton híbrido da cinta: parte terror, parte melodrama, parte homenaxe e parte crítica.
No centro da narración aparece o personaxe interpretado por Jessie Buckley, que nesta versión colle a palabra e o protagonismo ausente na película de 1935, onde a figura da prometida apenas tiña minutos en pantalla. Buckley encarna unha criatura complexa, capaz de violencia e de xestos de humanidade, e a súa interpretación é un dos piares que sosteñen a película. Ao seu lado, a película conta con nomes asentados como Christian Bale, Peter Sarsgaard, Penélope Cruz e Annette Bening, cuxo traballo coral contribúe a dar consistencia a unha proposta que podería terse resultado caótica sen intérpretes de peso. As interpretacións, segundo moitas lecturas, conseguen transformar os excesos estilísticos en emoción recoñecible.
O filme chega, ademais, cun respaldo económico notable: tras o éxito moderado do seu debut, Gyllenhaal puido afrontar esta segunda entrega cun orzamento de 80 millones de dólares, unha cifra que lle permitiu despregar deseño de produción, vestiario e efectos prácticos con ambición. Ese músculo financeiro apréciase na reconstrucción urbana, nas pezas musicais e na posta en escena, plantexamentos que a directora privilexia fronte a un minimalismo que non entra no seu vocabulario cinematográfico. A película opta pola suma e a desmesura, pola acumulación de estímulos formais que alimentan o seu carácter subversivo. É unha elección estética deliberada que marca a súa distancia con propostas máis contidas.
Dende o punto de vista temático, ¡A noiva! insiste no eixe feminista como motor narrativo, cuestionando o papel da muller nas historias de creación e monstruosidade. A película explora como a marxinación social e as expectativas patriarcais moldean comportamentos extremos, e faino mediante unha fábula que mestura o grotesco co entrañable. Non obstante, algúns críticos apúntan que a reiteración da mensaxe feminista chega a empobrecer o seu poder inicial, transformándose nunha consigna que nalgúns casos ralentiza a acción. Aínda así, para outros espectadores esa insistencia é precisamente a forza do filme: unha chamada directa e urxente que non disfraza intencións.
Estilisticamente, a obra remite a referencias moi distintas —desde Bonny and Clyde ata Metrópolis, pasando polo cine de David Lynch ou polos melodramas pop— ata compoñer unha sorte de trituradora cultural que recombina formas e xéneros. Esa mestura xera momentos de grande inventiva visual e son momentos, tamén, nos que a película roza o caótico e o excesivo. O pulso da narración benefíciase de secuencias musicais e dunha dirección de fotografía que non teme o exceso, o que a sitúa nun terreo intermedio entre o pastiche e a reivindicación autoral. Para moitos, esa liberdade formal é o principal atractivo do proxecto.
A recepción de ¡A noiva! promete ser polarizadora: hai quen a cualificará de desordenada e groseira, e quen a celebrará pola súa valentía e pola súa capacidade para renovar un mito. A traxectoria previa de Gyllenhaal, cuxo debut foi aplaudido no Festival de Venecia e obtivo tres nominacións aos Premios Óscar, achega contexto a esta nova etapa de maior ambición. A directora semella decidida a explorar os límites do cine comercial e de autor ao mesmo tempo, sen renunciar á provocación.
En definitiva, ¡A noiva! é unha película que busca romper expectativas: pretende reescribir a figura da prometida de Frankenstein desde unha ollada contemporánea e feminista, apoiada en actuacións sólidas e unha factura técnica notable. Non é un filme para todos os públicos; o seu exceso formal e a súa mestura de tons convérteno nunha experiencia cinematográfica confrontadora, capaz tanto de irritar coma de fascinar.
