A noiva: guía completa para lucir radiante no teu casamento

¡A noiva!

Maggie Gyllenhaal presenta en 2026 o seu segundo largometraxe como directora, ¡A noiva!, unha revisión posmoderna e feminista da figura da prometida de Frankenstein que busca transformar o mito clásico nunha fábula de terror contemporánea. A directora, que deu o salto á dirección con A filla escura (2021), volve enfrontarse a temas espinosos como a maternidade e a identidade, desta vez a través dunha estética exuberante e dunha trama que intercala violencia e ternura. O filme non aspira a ser un remake literal da versión de 1935 de James Whale, senón unha relectura libre inspirada tamén na novela de Mary Shelley e na historia de personaxes que son á vez monstros e vítimas. Cun reparto chamativo e un orzamento maior que o da súa ópera prima, Gyllenhaal aposta por unha proposta arriscada que xa divide á crítica.

A película sitúa a acción nunha versión reconstruída de Chicago e Nova York dos anos trinta, aínda que filtrada por unha estética punk e barroca que reivindica o anacrónico como recurso narrativo. Nesa recreación visual apóiase a cámara de Lawrence Sher, coñecido polo seu traballo nos dípticos sobre o Joker, que achega unha saturación cromática e unha elegancia barroca, sobre todo nas secuencias musicais. A directora quixo mesturar referentes dispares —dende o cinema criminal clásico ata a ciencia ficción dos grandes estudos— para compoñer unha obra que funcione como pastiche e ataque ao cinema patriarcal do pasado. Esa mestura de influencias busca subliñar o ton híbrido da cinta: parte terror, parte melodrama, parte homenaxe e parte crítica.

No centro da narración aparece o personaxe interpretado por Jessie Buckley, que nesta versión toma a palabra e o protagonismo ausente na película de 1935, onde a figura da prometida apenas tiña minutos en pantalla. Buckley encarna unha criatura complexa, capaz de violencia e de xestos de humanidade, e a súa actuación é un dos piares que sosteñen a película. Xunto a ela, o filme conta con nomes consolidados como Christian Bale, Peter Sarsgaard, Penélope Cruz e Annette Bening, cuxo traballo coral contribúe a dar consistencia a unha proposta que podería resultar caótica sen intérpretes de peso. As interpretacións, segundo moitas lecturas, conseguen transformar os excesos estilísticos en emoción recoñecible.

O filme chega, ademais, con un respaldo económico notable: tras o éxito moderado do seu debut, Gyllenhaal puido afrontar esta segunda entrega cun orzamento de 80 millóns de dólares, unha cifra que lle permitiu despregar deseño de produción, vestiario e efectos prácticos con ambición. Ese músculo financeiro vese na reconstrucción urbana, nas pezas musicais e na posta en escena, plantexamentos que a directora privilexia fronte a un minimalismo que non entra no seu vocabulario cinematográfico. A película opta pola suma e pola desmesura, pola acumulación de estímulos formais que alimentan o seu carácter subversivo. É unha elección estética deliberada que marca a súa distancia con propostas máis contidas.

Desde o punto de vista temático, ¡A noiva! insiste no eixo feminista como motor narrativo, cuestionando o papel da muller nas historias de creación e monstruosidade. A película explora como a marxinación social e as expectativas patriarcais moldean comportamentos extremos, e faino mediante unha fábula que mestura o grotesco co entrañable. Non obstante, algúns críticos sinalan que a reiteración da mensaxe feminista chega a empobrecer o seu poder inicial, transformándose nunha consigna que en ocasións ralentiza a acción. Aínda así, para outros espectadores esa insistencia é precisamente a forza do filme: unha chamada directa e urxente que non disfraza intencións.

Estilísticamente, a obra remite a referencias moi distintas —dende o expresionismo alemán e o musical clásico ata o cinema de culto e a produción de grandes estudios—, pero logra integrar esas fontes nunha linguaxe propia que combina barroquismo e subversión.