Carballo, Laxe e outros peiraos da Costa da Morte converteronse no epicentro dunha polémica que enfronta aos afeccionados á pesca recreativa coa Administración. Desde principios de ano, a obrigatoriedade de rexistrar as capturas —incluídas as saídas sen éxito— a través da aplicación móbil PescaREC xerou malestar, sobre todo entre pescadores de maior idade que consideran a medida innecesaria e complicada.
Reaccións no peirao: queixas, tecnoloxía e tradición
“O que si é unha aberración é ter que declarar o que non pescaches”, resume con acritude José Ferreiro, de 73 anos, veciño de Carballo e rostro coñecido nas xornadas dos venres. A frase repítese en corrillos xunto ás barcas: a molestia pola burocracia convive coa frustración ante unha tecnoloxía que para moitos non é neutra senón excluínte.
O que si é unha aberración é ter que declarar o que non pescaches
En Laxe as queixas son semellantes: varios afeccionados confesan problemas para manexar a aplicación ou directamente néganse a empregala. “Non todos temos teléfono intelixente nin cobertura estable na costa”, explica un patrón de pesca deportiva que prefire non identificarse. Para quen sae a pescar por lecer, a obrigación de rexistrar a xornada e despois volcar datos pode desvirtuar unha actividade que nos pobos adoita ser ritual social ademais de subsistencia.
As críticas non se limitan á usabilidade. Moitos denunciantes apuntan que a norma obriga a rexistrar non só as capturas, senón tamén o esforzo (horas, lugar, aparellos) e as xornadas sen captura. Na práctica, alegan, duplícase a carga administrativa e penalízase o pescador afeccionado fronte a modelos máis sinxelos que existen noutros territorios.
Por que piden os datos e que buscan as autoridades?
A preocupación por dispor de información fiable sobre a pesca recreativa non é nova. A presión sobre caladoiros costeiros e determinadas especies aumentou coa maior mobilidade da poboación e o auge do turismo náutico. Técnicos e responsables da xestión sosteñen que datos desagregados sobre número de saídas, especies, tallas e zonas de pesca son esenciais para deseñar medidas adaptadas e previr sobreexplotacións puntuais.
En Galicia, coas súas rías e bocanas que conectan ecosistemas moi sensibles, esa información axudaría a priorizar áreas de protección e a calibrar vedas temporais ou límites de talla, segundo explican xestores consultados en distintas administracións. Sen embargo, os modos e prazos para implantar un control deste tipo son obxecto de debate: impor unha app sen vías alternativas para quen non é dixital pode xerar rexeitamento e, paradoxalmente, empeorar a calidade do mostrexo se os datos resultan incompletos ou falseados.
Cómpre lembrar que a pesca recreativa en Galicia adopta perfís moi distintos: desde a cana na escollera ata a embarcación que faena para pequenos restaurantes. Un único modelo de rexistro pode non encaixar con esa diversidade e precisaría, a xuízo de representantes de clubs, de categorías diferenciadas e de protocolos adaptados.
Repercusións prácticas e propostas de axuste
Os impactos son múltiples e aínda por calibrar. Se a aplicación logra unha adhesión ampla e datos fiables, podería mellorar a xestión de especies costeiras moi demandadas e evitar medidas máis drásticas no futuro. Se non, o resultado pode ser o contrario: abandono da actividade, subrexistro ou tensións entre inspectores e pescadores.
En varias lonxas e concellos xa circulan propostas de solución: cursos presenciais para pescadores maiores, habilitar puntos físicos onde reportar capturas (en estancos, oficinas municipais ou na propia lonxa)
