A Protectora de Animais do Morrazo alberga en estes momentos a alrededor de cincuenta cans que esperan ser adoptados e pide á cidadanía de Moaña e da área metropolitana que lles facilite saídas definitivas. A entidade, que abre de luns a sábado de 9.00 a 14.00, combina o coidado diario con programas de socialización e recuperación emocional para acurtar o tempo de estancia dos animais. Ademais, a protectora iniciou labores de apoio a colonias felinas mediante o método CES —captura, esterilización e solta— e acomete a reforma das súas instalacións para adaptalas ás novas necesidades. O seu obxectivo é claro: converter o refuxio nun lugar de tránsito, non nun destino final.
Os perfís dos cans que chegan ao centro son moi variados, desde animais sociables ata animais con traumas que evitan o contacto humano. Segundo Lorena Gago, secretaria da asociación, os cans de idade avanzada e de tamaño mediano ou grande adoitan ser os que máis tempo permanecen no refuxio porque «pasan desapercibidos» fronte aos cachorros e exemplares máis chamativos. Tamén aflora{{n}} casos de cans asustados ou con condutas de evitación que requiren intervencións individualizadas e paciencia para que recuperen a confianza.
O orixe dos animais é diverso: moitos foron rescatados da rúa ou de canís, outros proceden do abandono tras a tempada de caza e un número significativo son entregados por propietarios que xa non poden facerse cargo. Esa heteroxeneidade esixe que o equipo da protectora adapte as súas estratexias de acollida e rehabilitación a cada caso, combinando coidados veterinarios, paseos e traballo conductual. O esforzo é constante e, segundo Gago, os progresos, aínda que lentos, son evidentes cando os cans comezan a integrarse e a mostrar condutas normais nos paseos e xogos.
Un dos piares do traballo no centro son os voluntarios que colaboran nos paseos diarios; a protectora convida ás persoas interesadas a avisar con antelación para organizar as saídas. O contacto con voluntarios é crucial non só para o exercicio físico dos animais senón para a súa socialización, imprescindible nos casos de cans con medos ou traumas. A rutina de saídas e o tempo adicado por persoas externas contribúen a que moitos animais gañen confianza e aumenten as súas posibilidades de adopción.
A entidade tamén está impulsando a mellora das súas infraestruturas para responder ás novas esixencias de benestar animal e facilitar a recuperación dos cans con problemas de conduta. As reformas inclúen espazos que permitan un trato máis individualizado, zonas de esparecemento e materiais que reduzcan o estrés dos animais. Paralelamente, a protectora apoia a xestión ética de colonias de gatos a través do método CES, unha iniciativa que busca reducir a reprodución e mellorar a saúde destes animais na vía pública.
Gago destaca que non todos os cans que chegan ao refuxio son aptos para calquera tipo de familia e que a colaboración cidadá debe entenderse como un compromiso responsable: adoptar implica asumir coidados, gastos e tempo para integrar o animal no fogar. A protectora traballa tamén na procura de familias de acollida temporais para facilitar a inserción de cans que necesitan un contorno máis tranquilo que o dun centro. Moitas das colocacións definitivas chegan tras períodos de adaptación en casas de acollida onde os cans amosan o seu verdadeiro carácter.
Entre os casos que ilustran o traballo da organización figura Lana, unha perra de ocho años rescatada dunha perrera, que exemplifica como a rehabilitación e o acompañamento poden transformar a animais marcados polo abandono en compañeiros aptos para a convivencia en familia. Historias como a de Lana serven de argumento para que a protectora recorde que a adopción responsable é unha vía para combater o abandono e a saturación de prazas nos refuxios.
A Protectora de Animais do Morrazo recalca a necesidade de apoio público e privado para sosteñer a súa labor, tanto en forma de adopcións como de voluntariado e doazóns para cubrir coidados veterinarios e as obras de acondicionamento. Mentres seguen a traballar para reducir o tempo de estancia de cada animal, a asociación insiste en que o éxito depende do compromiso comunitario: atopar fogares estables para esos casi cincuenta cans será, sinalan, a mellor maneira de garantir o seu benestar a longo prazo.
