Vigo logrou unha cifra inédita na súa historia recente: a renda media bruta anual por habitante situouse en 20.046 euros a finais de 2023, segundo os datos publicados polo Instituto Galego de Estatística (IGE). É un fito que resume a recuperación pospandemia e o vigor de sectores como a hostalaría e a industria, aínda que as cifras agochan desigualdades territoriais e sociais que seguen sen resolverse.
O tirón do emprego como motor da subida
Tras anos marcados polas caídas na renda durante a crise de 2008 e os varapalos da pandemia, a economía viguesa recuperou o ritmo. Non é casualidade que a renda por habitante teña dobre, aproximadamente, a rexistrada a comezos de século, cando rondaba os 10.500 euros no ano 2000. A clave, segundo as estatísticas e os analistas locais, foi a creación de emprego: servizos, turismo e a cadea de valor da automoción sumaron postos de traballo estables.
O fenómeno turístico dos últimos anos —coa explotación de eventos urbanos e o auxe das luces de Nadal que atraen a milleiros de visitantes— dinamizou a hostalaría. Contratacións temporais que en moitos casos derivaron en ocupacións indefinidas elevaron os ingresos en amplos segmentos da poboación. Ao mesmo tempo, o sector industrial, coa presenza de Stellantis e a súa rede de provedores, segue a ser unha ancoraxe do emprego ben remunerado na cidade.
A intensidade da recuperación apreécese nos rexistros de afiliación: o primeiro trimestre de 2025 pechou con 112.000 vigueses dados de alta na Seguridade Social, unha cifra histórica que non se vía desde antes da crise de 2008. Segundo fontes achegadas aos sindicatos locais, a calidade do emprego mellorou en termos relativos, aínda que os convenios e as condicións laborais seguen a ser obxecto de negociación en varios sectores.
Tamén influíu o aumento da poboación activa estranxeira. O IGE contabiliza 7.665 traballadores estranxeiros na cidade —o dobre que a mediados de 2015—, o que representa xa máis do 6% do total da poboación traballadora. Ese fluxo de man de obra serviu para cubrir a demanda na hostalaría, coidados e nalgunhas ramas industriais, sostendo a expansión da actividade económica.
Rendas desiguais: a cidade a dúas velocidades
As boas cifras agregadas agochan, con todo, grandes diferenzas territoriais. En Vigo non todos experimentaron a mesma mellora. Os códigos postais do centro, especialmente o 36201 que agrupa Areal e a zona do casco histórico, rexistran as rendas máis altas; os ingresos nesas áreas son un 73% superiores aos de barrios como Teis. En cartos, a diferenza pode alcanzar ata 18.000 euros por fogar entre extremos territoriais.
À falta dunha reacción máis decidida desde as administracións para reducir esas fendas, a cidade corre o risco de consolidar unha xeografía social con centros prósperos e periferias atrasadas. Cómpre lembrar que, segundo datos da Axencia Tributaria do exercicio de 2013, a brecha entre o corazón da urbe e zonas como Valadares xa acadaba o 67,2% entón; a sensación de que a fenda se ampliou persiste entre os técnicos que traballan con estas series históricas.
As consecuencias son palpables na vida cotiá: mentres o Areal e o Casco Vello celebran aperturas de locais e fluxos turísticos, barrios como Teis ou Valadares seguen rexistrando índices máis elevados de precariedade e menor dinamismo comercial. As políticas de reequilibrio fiscal e os investimentos en transporte e vivenda social preséntanse, por tanto, como ferramentas necesarias para que o crecemento beneficie a máis veciños.
