Laura Vila, a muller que presentou unha denuncia por presunto acoso sexual contra o expresidente da Deputación de Lugo e exalcalde de Monforte, José Tomé, falou este xoves no programa Código 10 da cadea Cuatro, tres meses despois de que o caso saíse á luz mediática. Na súa intervención, Vila explicou por que decidiu facer pública a denuncia e pediu que outras posibles afectadas se atrevan a denunciar. A Fiscalía de Lugo presentou unha querela contra Tomé por acoso sexual ou abuso da función pública, aberta á investigación xudicial. A comparecencia televisiva tivo lugar despois de que o caso xenerase debate político e repercusión nas redes sociais.
Durante o espazo, os presentadores indicaron que, por recomendación do seu avogado, Vila non respondería a preguntas sobre os detalles concretos dos feitos denunciados, pero si trasladou unha mensaxe sobre a súa experiencia persoal. A súa nai, Laura Rivas, relatou ante as cámaras a chamada que recibiu dunha amiga da súa filla mentres estaban de vacacións, na que se lle informaba do sucedido tras unha reunión entre Vila e Tomé. Segundo a versión familiar, nesa reunión o entón dirixente provincial fixo comentarios e propostas que a denunciante considerou de natureza sexual e condicionadas a unha suposta axuda nun proceso selectivo no que ela participaba. Rivas asegurou que, nun momento determinado, Tomé a tería suxeitado do brazo en varias ocasións para tentar que accedese ao seu despacho.
A muller e a súa nai tamén relataron o trato recibido tras a difusión do caso: críticas nas redes sociais e ataques que, segundo dixeron, tiveron especial virulencia debido á actividade de Vila como modelo de lencería. Vila, que interveu brevemente no programa, recoñeceu o temor que lle supuxo denunciar, pero subliñou que esa situación non a ía calar e animou outras mulleres en situacións similares a non ocultarse. Ambas reprocharon ademais a actuación interna do partido, ao considerar que responsables do PSdeG coñecían os feitos e non actuaron coa rapidez e contundencia que agardaban.
Na súa comparecencia pública, a familia sinalou que figuras do partido a distintos niveis, entre elas responsables provinciais e locais, foran informadas do asunto. Denunciaron que en Ferraz se ofreceron recursos como atención psicolóxica ou asesoramento xurídico, pero que a resposta institucional foi dilatada e, na súa opinión, insuficiente. Aínda así, insisten en que a decisión de presentar a denuncia a tomou a propia afectada, despois de valorar os riscos e as repercusións persoais e profesionais. Este relato volveu situar no centro do debate a protección e o apoio ás denunciantes dentro dos procesos políticos.
Desde o entorno de Tomé, o exdirixente mantense firme na súa versión de inocencia e optou por non facer declaracións directas tras a emisión do programa. Os seus representantes sosteñen que as acusacións responden a intereses políticos e lembran que non existía relación laboral nin xerárquica que, na súa opinión, facilite a tipificación de acoso no marco da función pública. Nesa liña, argumentan que a inexistencia de competencia administrativa sobre o procedemento no que participaba a denunciante complica a cualificación penal dos feitos alegados. A defensa confía en que a investigación desembocará no sobresemento, e cita precedentes xudiciais como referencia.
A Fiscalía de Lugo, non obstante, optou por presentar unha querela que abre unha vía penal e obriga á instrución a examinar os feitos con detalle. O caso suma así unha dimensión xudicial que transcende os reproches e valoracións políticas, e obrigará a contrastar testemuños, posibles probas e as circunstancias nas que se terían producido os feitos. A apertura de dilixencias implica que será un xuíz quen determine se hai indicios suficientes para continuar coa acusación ou se procede o arquivo. Mentres tanto, o proceso terá impacto tanto na esfera persoal das partes como na política local.
A comparecencia televisiva reaviviu o debate sobre a responsabilidade dos partidos na xestión de denuncias internas e sobre a atención ás vítimas en casos que implican dirixentes públicos. Vila e a súa nai reprocharon á dirección do PSdeG demoras na resposta e escasas medidas concretas máis aló de ofertas de asistencia técnica. No partido, fontes consultadas defenden que se seguiron procedementos e que as axudas ofrecidas formaban parte dese protocolo, aínda que recoñecen o custo reputacional que situacións coma esta supoñen. O episodio sitúa de novo a cuestión da transparencia e da protección de quen rompen o silencio.
O Goberno local e as instancias xudiciais deberán agora seguir o cauce marcado pola investigación, que determinará a veracidade das acusacións e as posibles responsabilidades. No plano político, o caso provocou reaccións e demandas de explicacións por parte de distintos actores e cidadáns, que piden que as institucións garantan procedementos claros e garantías para as vítimas. Sexa cal for o desenlace xudicial, a denuncia volveu poñer sobre a mesa a discusión sobre o poder, o acoso e as formas de responsabilidade dentro da vida pública. Mentres tanto, a familia da denunciante mantén a súa decisión de loitar para que o proceso chegue ata o final.
