Oliver Laxe, director nado en París e afincado en Navia de Suarna, percorreu en pouco máis dunha década o camiño que une os festivais de autor coa atención da industria global: catro longametraxes estreáronse entre 2010 e 2026 e situárono primeiro en Cannes e agora na carreira polas estatuíñas de Hollywood. As súas películas, rodadas en Marruecos e en Galicia, foron recoñecidas pola crítica e polos xurados de certames internacionais pola súa mirada contemplativa e polas súas paisaxes —tanto naturais como humanas—. Ese percorrido explica por que un cineasta de provincias ocupa hoxe un lugar na conversa sobre o cine europeo e as preseas internacionais.

A filmografía de Laxe foise construíndo con discreción pero con firmeza: relatos austeros, personaxes na marxe e un uso da paisaxe como protagonista. Nado no seo dunha familia galega emigrante, traballa cunha estética que mestura documental e ficción, e que privilexia o tempo narrativo fronte á urxencia do artificio comercial. Esas señas de identidade fixeron dos seus títulos referencias inescapables en festivais de autor, e lle granxearon unha reputación que agora traspasa fronteiras.

A súa primeira película, «Todos vós sodes capitáns» (2010), rodouse en Tánger e oscila entre o documental e a ficción: un grupo de nenos participa nun obradoiro de cine que, á súa vez, se converte en parte da narración. A obra foi premiada co galardón Fipresci na Quincena de Realizadores de Cannes, un recoñecemento que foi decisivo para abrirlle portas no circuíto internacional. Aquela película pioneira amosou desde o inicio a vontade de Laxe de desdibuxar os límites entre realidade e ficción, estratexia que reborda na súa filmografía posterior.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

«Mimosas» (2016) consolidou a súa posición no mapa do cine de autor: rodada nas montañas do Atlas, narra a travesía dunha caravana encargada de levar a un líder relixioso ao seu lugar de descanso, unha viaxe que combina elementos de western e reflexión espiritual. A película obtivo o Gran Premio da Semana da Crítica de Cannes, ademais de recoñecementos no seu país, e reforzou a imaxe de Laxe como un cineasta capaz de unir emoción e experimentación. Con «Mimosas» o director gañou visibilidade e premios que lle permitiron acceder a orzamentos maiores e colaboracións.

O xiro cara Galicia chegou con «O que arde» (2019), rodada nos montes de Os Ancares e centrada na vida dun home que regresa á súa aldea tras cumprir condena por provocar un incendio forestal. O filme, de ritmo pausado e atmosfera íntima, atraeu a atención pola súa honestidade e pola maneira en que sitúa o lume —e a memoria— no corazón da narrativa. Foi recibido con eloxios en festivais e críticas que destacaron como Laxe trouxera a súa poética de paisaxes e personaxes marginais á súa propia terra.

A máis recente, «Sirat», rematou por colocar a Laxe na órbita dos premios da Academia; a película suscitou reaccións intensas entre actores e espectadores polo seu ton perturbador e pola súa ambición. No rodaxe aparece o actor Sergi López, e figuras do cine internacional como Jacob Elordi eloxiaron o traballo, mentres que voces tan recoñecidas como a de Susan Sarandon describiron a experiencia como sobrecogedora. Esa mestura de recoñecemento crítico e apoio de intérpretes consolida a presenza de Laxe na carreira pola estatuíña.

O factor Cannes foi recorrente na súa traxectoria: os premios e a programación en distintas seccións do festival francés serviron como plataforma para que distribuidores, críticos e festivais maiores se fixaran na súa obra. Esa ruta desde os certames de autor, onde se valora a orixinalidade formal e a ollada persoal, ata a atención da industria internacional non é habitual e subliña o calado da súa proposta cinematográfica. Para Laxe, a sucesión de éxitos en festivais foi tanto recoñecemento como tarxeta de presentación.

Para a cultura galega, a traxectoria de Laxe ten un dobre efecto: proxecta paisaxes, dialectos e problemáticas rurais a audiencias globais e, ao mesmo tempo, demostra que un cine feito desde territorios periféricos pode alcanzar plataformas maiores. A súa residencia en Navia de Suarna e a reiterada volta a Os Ancares como escenario transforman o seu traballo nunha ponte entre o local e o universal. Esa tensión é, quizais, unha das claves da súa singularidade.

Quedan por ver os efectos que a carreira cara aos Óscar terá na difusión da súa obra e na industria galega, pero o certo é que Laxe xa logrou que catro películas sirvan de mapa para entender a súa evolución: un debut experimental en Marruecos, unha epopea mística, un regreso a Galicia e unha aposta cinematográfica que agora mira cara a Hollywood. Máis alá dos premios, o seu percorrido confirma que o cine de autor español segue a atopar formas de conectar con audiencias internacionais.