O 12 de marzo de 2026, nunha recensión publicada en La Región de Ourense, o crítico Evelio Traba recuperou a novela Delphine de Vigan, «Las gratitudes» (Anagrama, 2019), para subliñar a súa sensibilidade cara a asuntos como o agradecemento e o perdón. A peza sitúa a novela como un relato íntimo sobre como os pequenos xestos alleos configuran a vida das persoas e por que convén atender esas débedas morais. Traba defende que a obra, pese á súa aparente sinxeleza, encerra unha forza ética e narrativa que merece ser lida con calma e atención.
A trama arrinca co declive de Mishka Seld, unha muller maior que, tras sufrir un episodio cerebrovascular, perde parte da súa autonomía e necesita coidado nunha residencia especializada. Mishka presenta alteracións da linguaxe que a levan a substituír palabras por outras próximas no son pero lonxanas no significado, o que complica a súa comunicación e subliña a fragilidade do seu mundo interior. Ante esa situación, a súa veciña de sempre convértese no seu apoio esencial e axuda a xestionar a nova fase de dependencia. Ese traslado da vida autónoma á dependencia marca o ton confesional e melancólico da novela.
O motor narrativo é, con todo, unha petición concreta: Mishka píde a Marie que publique un anuncio en procura da parella que a salvou da deportación en 1942, un matrimonio que só recorda polos nomes de Henri e Nicole e que vivía en La Ferté-sous-Jouarre. Esa procura activa pon en marcha recordos, visitas e unha rede de persoas que entrelazan pasado e presente sen grandes aspaventos. A resolución desa indagación non recorre ao efecto dramático senón a unha conclusión serena e poderosa que o lector descobre ao final do libro. A novela desenvolve así unha serie de pequenas revelacións que constrúen un desenlace de alto impacto emocional.
A narración alterna as visitas de Marie —a veciña que protexeu a Mishka na súa infancia— coas sesións de rehabilitación dirixidas por Jérôme Milloux, un profesional que achega un contrapunto técnico e humano ao relato. Ese ir e vir entre a cotidianidade coidada e os recordos traídos pola enfermidade conforma unha estrutura na que cada episodio suma pezas a un puzzle íntimo. De Vigan prescinde de estridencias: a súa prosa busca a precisión e a ternura, hilando detalles domésticos con pasaxes de grande carga moral. O ritmo mantén unha delicadeza que deixa espazo para a reflexión do lector.
Aínda que a novela se achega a episodios relacionados co Holocausto, non pretende converterse nun tratado sobre aquel horror; tócao de refilón para situar a débeda de Mishka con quen lle salvaron a vida. O interese do libro radica en como se abordan os peches pendentes, a reparación de recordos e a posibilidade do perdón na terceira idade. De Vigan centra a atención na economía dos xestos: moitas vidas sostéñense por mans anónimas e favores pequenos que non están contabilizados, e a obra plantexa canto deben a eses actos os protagonistas.
O crítico valora, ademais, a capacidade da novela para converter a bondade nunha intelixencia práctica: non se trata de heroicidades grandilocuentes, senón da persistencia en facer ben o cotián como forma de triunfo moral. A proximidade do estilo e a contención expresiva permiten que o lector perciba eses actos de bondade como victorias silenciosas que redimensionan as vidas dos personaxes. Esa lectura ética é, segundo a recensión, o que lle dá á novela o seu ton alixonador sen caer na moralexa evidente.
Publicada por Anagrama en 2019, «Las gratitudes» preséntase como unha novela breve pero intensa que pon en primeiro plano a memoria, a débeda e o recoñecemento. A súa estrutura en pequenos illotes narrativos obriga ao lector a recompor o conxunto, a prestar atención ás interpolacións e a aceptar que a resolución pode chegar desde a calma antes que desde a explosión dramática. A tradución e a edición permitiron que o texto conserve o seu pulso e o seu coidado en castelán.
Para quen procure unha lectura que combine ternura e esixencia moral, a obra ofrece unha experiencia que invita a pechar capítulos persoais e a reconsiderar as obrigacións afectivas cara a quen nos axudaron. «Las gratitudes» non promete respostas fáciles; plantexa, con sobriidade, que a nosa identidade está marcada por mans alleas e que recoñecer esa débeda pode ser, en si mesmo, un acto de liberación.
