Binyamín Netanyahu e Donald Trump, nunha reunión no Despacho Oval o pasado 29 de setembro. / EUROPA PRESS
Víase vir. Dende que a finais de xaneiro Donald Trump comezou a reforzar a xa importante presenza da Quinta Frota da Armada dos Estados Unidos no Golfo Pérsico, as sospeitas de que máis cedo que tarde se ía producir un ataque en toda regra á República Islámica de Irán comezaron a transformarse en certezas.
A pesar de que formalmente se estaba a negociar en Xenebra un acordo para a redución do potencial nuclear iraniano: para Teherán tratábase dun intento de conter a agresión e para Washington era unha cortina de fume, como os feitos teñen demostrado.
Promesas electorais e realidades
Durante a súa última campaña electoral Trump prometera evitar “guerras interminables” e contribuír a rematar conflitos de longa data a través da diplomacia, pero as evidencias, tras case catorce meses de mandato, apuntan precisamente ao contrario.
A día de hoxe a guerra de Ucraína, que nun arranque de optimismo prometeu rematar en tres días, segue o seu curso; o apoio material irrestrito ao seu amigo Bibi Netanyahu permitiulle a este levar adiante o seu castigo bíblico contra os palestinos de Gaza ata as últimas consecuencias, e estálle permitindo tamén ampliar o seu radio de acción bélica para conformar o Gran Israel sionista.
Finalmente Venezuela librouse por agora de ser bombardeada masivamente tras a “extracción” do seu presidente/dictador, grazas á ductilidade da antiga vicepresidenta –hoxe presidenta en funcións– e o seu entorno político e militar, que preferiron pactar un vasalaxe operativo no canto de optar por unha resistencia sen mañá.
Ameazas globais e tensións xeopolíticas
No ámbito das ameazas, está pendente aínda o control futuro da canle de Panamá, a cuestión de Groenlandia permanece en “standby” á espera do que o xefe MAGA decida máis adiante, e o cambio de réxime en Cuba pode estar á volta da esquina, a xulgar polas últimas insinuacións do presidente norteamericano.
O bombardeo masivo e a destrución en curso en Irán –co apoio entusiasta israelí (“amor con amor se paga”)– constitúen unha catástrofe longamente insinuada polo vixente hexemón mundial que esixe, non só a liquidación da súa capacidade nuclear, senón tamén a rendición incondicional do seu réxime e, seguramente, dos dirixentes que sobrevivan ao Armagedón en curso.
Despois de ter declarado publicamente que o dereito internacional lle sobraba e que a súa propia moralidade e a súa mente eran o único que o podía deter, Donald Trump semella ter decidido quitar de diante todo aquilo e todo aquel que se interpuxese no seu camiño, aínda que se trate, como no caso iraniano, do presidente lexítimo dun país e dun réxime que pode non gustarnos a moitos pero que forma parte dunha Organización de Nacións (Unidas) regrida por unhas normas que basicamente nos permitiran entendernos razoablemente nos últimos oitenta anos.
Implicacións internacionais e resposta española
Porén, a diferenza doutras aventuras hexemónicas trumpistas, a guerra de facto con Irán (non existiu unha declaración de guerra formal aprobada polo Congreso dos Estados Unidos) pode acabar implicándonos a todos.
O “contaxio”, de feito, xa comezou: ata agora máis dunha ducia de países víronse involucrados directa ou indirectamente en Oriente Medio, o Cáucaso, o Mediterráneo e o océano Índico; as consecuencias económicas afectan a bastantes máis.
España enviou unha fragata a Chipre para reforzar a presenza naval de Francia, Reino Unido e Grecia en apoio disuasorio á illa. Pero negouse a que desde as bases españolas de Morón e Rota, onde se atopan estacionadas unidades aéreas norteamericanas, se lancen operacións ofensivas contra Irán.
O vixente Convenio hispano-norteamericano de Cooperación para a Defensa así o permite, para irritación do presidente Trump, que ameazou con cortar toda relación comercial con España e chegou a musitar que, de todos os xeitos, “poderiamos utilizar as súas bases se quixésemos, poderiamos voar ata alí e usalas. Ninguén nos vai dicir que non as utilicemos”.
O que pasa é que a lei internacional na que Trump non cre –o Convenio asinado polos Estados Unidos e España– si lles pode dicir que non as utilicen en determinados casos. Pero, se o presidente insistise, ¿quen lle poñería o cascabel ao gato?
Reaccións de Rusia, China e o futuro incerto
Mentres tanto, e aínda que sexa por razóns distintas, Rusia e China non foron máis alá de condenar verbalmente os ataques dos Estados Unidos e Israel a un Irán que prometeu morrer matando. Niso está.
O xefe do Pentágono, pola súa banda, xa anunciou que os ataques máis letais están por chegar.
Agardemos que as guerras de Donald rematen antes de que poidan rematar con nós tamén.
