Lola de Logaro presentará a colección Ganapán na sección ArtEncaixe da XXXV Muestra del Encaje de Camariñas, que se celebra entre o 1 e o 5 de abril na vila coruñesa. A deseñadora téxtil regresa ao certame cunha proposta que pretende transformar unha tradición de supervivencia económica nun emblema de autonomía feminina, fusionando a sobriedade da costa galega coa estética hedonista das ‘flappers’ dos anos vinte. O desfile, anunciado como unha das apostas máis conceptuais e reivindicativas da edición, aspira a poñer o encaixe no centro do discurso creativo e social da pasarela.
Ganapán explora unha estética noir que establece un diálogo entre dous mundos contrapostos: a austeridade laboral ligada ao encaixe nos pobos costeiros e a liberdade e sensualidade da muller urbana dos anos vinte. As siluetas remiten a corpos relaxados, ombreiros caídos e cinturas pouco marcadas, con largos que se moven ao compás do paso e xogos de transparencias e flecos que evocan o jazz, o fume dos clubes e a actitude desafiante daquela década. Esa mestura de sobriedade e festa é a columna vertebral da colección e marca o ton escénico coa que a creadora afronta a pasarela.
No seu traballo, a deseñadora aborda o encaixe desde unha perspectiva técnica e estrutural: concíbelo como enxeñaría e arquitectura téxtil, con liñas rectas, módulos repetidos e motivos herdados do chamado «encaixe de subsistencia» que condicionou a vida de moitas familias na costa galega. Ao reivindicar eses patróns, De Logaro busca elevar unha práctica artesanal que durante décadas foi unha ferramenta económica a unha peza cargada de significado contemporáneo. Ese relevo simbólico converte a materia prima e os procedementos tradicionais nun discurso sobre independencia e dignidade laboral.
A colección xoga coa dualidade entre precisión e ruptura. De Logaro incorpora encaixes extremadamente coidados dentro de patróns que, deliberadamente, trastocan a norma: o encaixe desprazase do mantel e da bandexa ao corpo en movemento, abandonando o seu papel utilitario para actuar como estandarte. Cada prenda concíbese como un pequeno manifesto, onde a técnica tradicional conserva todo o seu rigor técnico pero resignifícase na cotiánidade e no vestiario, reivindicando así o papel da artesanía na construción de identidades modernas.
O reto técnico de Ganapán foi coordinar un amplo abano de técnicas —ganchillo, calceta, flecados e acabados de costura— para que aporten textura e volume sen restar protagonismo ao encaixe. A deseñadora explica que tivo que axustar calibres de fío, densidades de punto e pesos de tecidos para que as pezas soportasen os elementos sen deformarse e mantivesen a caída natural buscada. Ese traballo, máis parecido ao dunha directora de escena que ao dunha modista convencional, persegue que a suma de técnicas funcione como escenografía, non como distracción.
Na pasarela o resultado quere ser de costura aparentemente invisible: reforzos internos e remates limpos que permitan que o que destaque sexa só o encaixe. A proposta prioriza a lectura da peza en movemento, de xeito que a luz, o volume e a transparencia convertan cada prenda nun relato táctil onde a tradición fala en primeira persoa. A ambición estética acompáñase así dun coidado artesanal que subliña a delicadeza e a precisión requiridas por este tipo de traballo.
A presenza de Ganapán en ArtEncaixe refuerza a vocación do certame por situar o encaixe de Camariñas na intersección entre patrimonio, oficio e creación contemporánea. Organizada pola Diputación da Coruña, a mostra cumpre 35 edicións e mantén a súa aposta por combinar exposición de pezas tradicionais con desfiles que propoñan lecturas actuais do oficio. Neste contexto, a colección de De Logaro preséntase como unha das propostas máis explícitas na súa vontade de politizar e visibilizar a materia prima como ferramenta de autonomía.
Alén do desfile, o traballo da deseñadora formula unha reflexión sobre a revitalización de oficios artesáns e a súa capacidade para xerar valor cultural e económico en territorios costeiros. Ao transformar o encaixe nun signo de liberdade e rebeldía estética, a colección abre unha porta para repensar como a moda pode contribuír á memoria colectiva e ao sostemento de comunidades que viviron historicamente do traballo manual. A pasarela de Camariñas, o vindeiro abril, servirá para comprobar se ese xesto artístico consegue tamén alterar a percepción social do encaixe como patrimonio vivo.
