Lolita Flores acudiu este xoves ao Festival de Cinema de Málaga para presentar a película Mallorca Confidencial, un drama que aborda a vida nos barrios marxinais e as circunstancias que empurran aos seus habitantes á supervivencia. A actriz, de 69 anos, defendeu na presentación que a cinta pretende poñer en contexto eses comportamentos e non celebralos, mentres reivindicou a necesidade de solucións sociais e políticas. A intérprete tamén compaxina a súa presenza no certame coa representación teatral de Poncia no Teatro do Soho, onde estará do 13 ao 15 de marzo.
Na película, dirixida por David Ilundáin, Flores encarna a Chusa, a matriarca dun clan xitano asentado en Son Casal, en Mallorca, que se involucra en negocios á marxe da lei nos anos previos á burbulla inmobiliaria. Comparte reparto coa súa filla Elena Furiase e coa nova actriz Asia Ortega, nun elenco que explora dinámicas familiares e comunitarias nun entorno de escasas oportunidades. A proposta sitúa a ollada nos motivos persoais e estruturais que levan a algúns a tomar decisións límite, máis que na espectacularidade dos delitos.
Flores subliñou que a película busca explicar e contextualizar, non xustificar: «Ninguén elixe ese camiño se ten alternativas», afirmou en declaracións durante a presentación, insistindo en que a cultura e as administracións deberían ofrecer máis vías de acceso á educación e a unha vida digna. Desde o seu punto de vista, a falta de opcións educativas e laborais é un factor decisivo que empurra a moitas familias a fórmulas de subsistencia moralmente ambiguas. O relato cinematográfico pretende, segundo a actriz, abrir un debate sobre responsabilidade social e políticas públicas.
A historia de Son Casal está ambientada a comezos dos anos 2000, pero Flores enfatizou a vixencia do tema en 2026: citou barriadas como a Cañada Real en Madrid ou Os Asperones en Málaga como exemplos de realidades que seguen presentes. «Este país ten que seguir solucionando esa realidade pouco a pouco», dixo, reclamando medidas sostidas no tempo que combatan a pobreza e a exclusión. Para a actriz, o cinema pode contribuír a visibilizar problemas que non sempre ocupan a primeira plana política.
Na súa intervención tamén abordou o recoñecemento social da comunidade xitana e o papel do cinema nese proceso. Mencionou, por exemplo, o premio Goya acadado por Antonio Fernández como actor revelación procedente da Cañada Real, un fito que, ao seu xuízo, simboliza aperturas pero non elimina os prexuízos. Flores sinalou que os xitanos xa teñen presenza en ámbitos diversos, desde a música ata a política, pero advertiu que persisten estigmas que requiren traballo cultural e educativo para superarse.
Ademais do seu labor cinematográfico, a artista explicou que leva tres anos traballando na montaxe de Poncia, unha obra que define como «un agasallo do ceo» pola conexión que atopou co público. Agradeceu a fidelidade dos espectadores que seguen enchendo os teatros e celebrou a posibilidade de alternar escenario e rodaxe nunha axenda apertada. A presenza simultánea en festival e teatro confirma, segundo ela, que se pode manter unha carreira diversa mesmo a unha idade na que moitos se retiran.
Con humor e naturalidade, Flores apareceu en Málaga cun cigarro entre os dedos e un ton afable que resume a súa traxectoria: unha vida profesional intensa e un carácter franco que a acompañaron durante décadas. Recoñeceu que a cidade se converteu nun segundo fogar e valorou o recibimento do público malagueño, que a adoptou en festivais e en escena. A súa imaxe de muller traballadora e próxima volve ser, nestas semanas, a máis visible na cidade.
Sobre as polémicas recentes en alfombras vermellas ou o fenómeno dos influencers, a actriz preferiu manterse á marxe: «Estou concentrada no meu traballo», dixo escuetamente, evitando entrar en debates mediáticos. Pechou a súa intervención lembrando que a arte pode ser unha ferramenta para poñer en evidencia problemas sociais e animou a manter a atención pública sobre os barrios máis vulnerables. A súa mensaxe final foi unha chamada á responsabilidade colectiva: non abonda con contar historias, é necesario impulsar cambios que ofrezan alternativas reais a quen vive na exclusión.
