Lolita Flores presentou no Festival de Cine de Málaga a película «Mallorca Confidencial», que aborda a vida en barrios marginais e a caduca ausencia de oportunidades que empurra a moitos á ilegalidade. A actriz, que tamén actúa na obra «Poncia» no Teatro Soho ata o 15 de marzo, aproveitou a súa presenza na cidade para subliñar que a problemática social que retrata o filme segue sendo vixente en 2026. A cinta, ambientada a comezos dos anos 2000 nun barrio ficticio de Mallorca, sitúa o foco nas circunstancias que empurran a familias enteiras a buscarse a vida fóra da legalidade. Flores instou a que o país persista en buscar solucións integrais para estes espazos de exclusión.
Na película a actriz encarna a Chusa, unha matriarca xitana asentada en Son Casal que lidera o seu clan en actividades ao marxe da lei durante os anos previos á burbulla inmobiliaria. A narración non pretende enaltecer esas prácticas, explicou a intérprete, senón amosar as condicións que as fan comprensibles dende a urxencia e a falta de alternativas. Películas como esta, engadiu, serven para poñer rostro humano a realidades que a miúdo se simplifican en titulares. A historia presenta dilemas morais e cotiás que, segundo a actriz, deberían causar máis debate público sobre vivenda, educación e emprego.
Flores compartiu proxecto na pantalla coa súa filla Elena Furiase e compón un reparto que inclúe a Asia Ortega, unha aposta por voces novas en personaxes complexos. A actriz, con 69 anos e unha traxectoria de varias décadas, mantén unha axenda activa entre cine e teatro, e desde Málaga reivindica que a profesión tamén debe servir para visibilizar problemas sociais. Durante a presentación a artista mostrouse próxima e reivindicativa, recordando que o cine pode abrir portas para comunidades tradicionalmente relegadas. A película busca provocar empatía sen caer na condescendencia.
Como exemplo de que a cuestión non é cousa do pasado, Flores citou realidades contemporáneas como la Cañada Real en Madrid ou os Asperones en Málaga, barrios que ao seu xuízo reflicten que non todo o que debía cambiar o fixo. A actriz sinalou que nin a sociedade nin as administracións ofreceron sempre alternativas suficientes para que os seus veciños optasen por camiños distintos. Por iso considera que as políticas públicas deben centrar esforzos en educación, vivenda dixigna e emprego para emendar desigualdades acumuladas. Este enfoque, sostivo, permitiría que menos familias considerasen a ilegalidade como a única opción viable.
Ademais de falar do guión e do seu papel, Flores puxo o foco no recoñecemento da comunidade xitana en ámbitos máis alá do flamenco, onde tradicionalmente foi visible. Sinalou avances recentes na presenza de artistas xitanos no cine, citando casos de mozos recoñecidos pola industria que romperon estereotipos e abriron espazos. Non obstante, advertiu que persisten prexuízos que limitan a plena inclusión na política, na cultura e noutros sectores profesionais. A actriz reclamou unha mirada máis ampla e menos estigmatizante desde os medios e as institucións.
A presentación en Málaga tivo tamén un ton persoal: a actriz, coa naturalidade que a caracteriza, relatou pequenas anécdotas de rodaxe e a relación coas súas compañeiras de reparto, subliñando a química entre xeracións. Recordou como se vive a profesión cando conviven historias persoais e cinematográficas que tratan temas sociais complexos. Para Flores, traballar con varias xeracións de intérpretes enriquece a narración e facilita que relatos como o de Son Casal cheguen con honestidade ao público. A actriz valorou que o Festival de Málaga sirva de plataforma para este diálogo.
Paralelamente á promoción cinematográfica, a actriz continúa a súa tempada teatral coa función «Poncia» no Teatro Soho, un compromiso que prolonga a súa presenza na cidade andaluza ata mediados de mes. Málaga, dixo, converteuse nunha segunda casa onde compaxina estreas e tempadas de teatro, o que lle permite combinar formatos e públicos distintos. Ese contacto directo co público teatral ofrécelle, segundo explicou, unha perspectiva diferente sobre como as audiencias reciben historias de marginalidade e resiliencia. A convivencia entre cine e teatro permítelle trasladar mensaxes sociais con maior alcance.
A mensaxe final de Flores en Málaga foi un chamamento á acción: a película propón que ninguén escolle ese camiño se se lle abren outras posibilidades, e que a aposta por políticas sostidas pode transformar realidades. Reclamou que o debate non se esgote na mirada compasiva senón que derive en medidas concretas que ofrezan educación, emprego e vivenda dixigna. Na súa valoración, o cine pode ser un motor para visibilizar problemas, pero serán as decisións públicas as que determinen cambios reais en barrios como os que retrata «Mallorca Confidencial». Con esa idea rematou a súa intervención, pedindo que o país non abandone a tarefa pendente.
