Cerredo, 31 de marzo de 2025. Os mensaxes de voz enviados por un dos mineiros que perderon a vida na explosión da explotación de Cerredo ingresaron no expediente xudicial e debuxan, con crudeza, un escenario de traballo no que se advertían riscos non solventados. Nos audios, o traballador relata xornadas esgotadoras, zonas inundadas, galerías sen saída e unha sensación persistente de perigo: “Non se están a facer as cousas ben e vai haber unha desgracia”, chega a dicir nun deles.
Os audios e a reconstrución dos feitos
As gravacións, remitidas á súa parella nos días previos ao sinistro, describen tarefas de extracción de carbón que se desenvolvían pese ao clima de alarma entre a plantilla. Segundo a transcrición incorporada ao procedemento, o mineiro relata frases como “xa carguei dez camións… desde as 7:20 sen parar” e avisa da falta de ventilación e da presenza de auga: “está inundado e sae unha chocolatada”. Esa combinación de traballo intenso e condicións adversas coincide coas primeiras hipóteses sobre a explosión por grisú nun sector da mina con ventilación deficiente.
Fontes próximas ás familias confirmaron a este xornal que as gravacións foron autenticadas e entregadas ao xulgado. A avogada que representa aos achegados, Beatriz Llamas, sostén que eses mensaxes son clave porque amosan non só o coñecemento do risco por parte dos traballadores, senón tamén a percepción de que non se adoptaban medidas correctoras a tempo. A investigación xudicial segue aberta e, á falta dunha resolución definitiva, os audios alimentan a tese de que existía un coñecemento previo de deficiencias que non foron subsanadas.
Nun dos fragmentos máis estremecedores, o mineiro subliña a perigosidade do trazado no que traballaban: galerías que “non teñen saída”, o que faría extremadamente difícil calquera evacuación en caso de emerxencia. Esa advertencia coincide coa mecánica dos accidentes por acumulación de metano: sen vías de escape nin ventilación axeitada, unha chispa pode ser letal. Naquel 31 de marzo, a detonación deixou cinco traballadores falecidos e outros catro feridos, unha cifra que volve poñer sobre a mesa os debates sobre seguridade no subsector.
«Hai que ir de atrás para adiante e imos ao revés (…) Se se afunde a mina, para onde saímos? Non temos para onde ir»
Antecedentes e memoria mineira no noroeste
A traxedia de Cerredo non ocorre no baleiro. En Asturias e nas comarcas limítrofes de Galicia existe unha memoria mineira longa e ás veces dolorosa: peches, reconversións e tamén accidentes que marcaron comunidades enteiras. A diferenza das grandes explotacións a ceo aberto que protagonizaron a última década, as galerías subterráneas seguen a ser un capítulo do que aínda dependen empregos e economías locais, pero tamén unha fonte de riscos particulares, como o grisú, inundacións internas e problemas de ventilación.
En Galicia, municipios como As Pontes ou áreas con explotacións históricas transitaron procesos de desmantelamento e reindustrialización nos últimos anos. Esa experiencia próxima axuda a entender a sensibilidade social que espertan calquera accidente deste tipo no noroeste ibérico. Os sindicatos veñen reclamando desde hai tempo controis máis rigorosos e maior vixilancia administrativa; non obstante, as familias afectadas en Cerredo sosteñen que as advertencias que lanzaron os traballadores non obtiveron a resposta suficiente.
Non é a primeira vez que a voz dun traballador —en mensaxes, cartas ou declaracións— anticipa un problema. Neste caso, a existencia de audios con advertencias explícitas achega un elemento probatorio inusual: non se trata só de testemuños a
