Nos xardíns de San Caetano coinciden memoria institucional e rutina diaria: alí están tres dos altos cargos con máis percorrido da Administración galega. Jesús Gamallo, Encarnación Rivas e José Alberto Díez de Castro suman décadas en postos clave —relacións exteriores, urbanismo e universidades— e explican, ás veces sen dicilo, por que a Xunta funciona como unha máquina con pezas que raramente se cambian. A súa permanencia plantexa tanto a garantía de continuidade como a vella discusión sobre a renovación na xestión pública.
Tres traxectorias dende o papel ao despacho dixital
O máis veterano en ocupar corredores oficiais é Jesús Gamallo, licenciado en Dereito e profesor de Dereito Internacional, que chegou á Administración autonómica en 1992 e acumula 23 anos á fronte da Dirección Xeral de Relacións Exteriores e coa UE. Traballou con Manuel Fraga e continuou con Alberto Núñez Feijóo e Alfonso Rueda; coñece os vericuetos da diplomacia autonómica e reivindica o seu papel en achegar ás comunidades autónomas ás institucións europeas. Gamallo rememora unha época na que a acción exterior se facía «pola vía dos feitos»: viaxar, acordos bilaterais e presenza física antes da era dos correos electrónicos e as redes.
«Cando comecei facíamos acción exterior pola vía dos feitos» — Jesús Gamallo, Director xeral de Relacións Exteriores
Pola súa banda, Encarnación Rivas encarna a transición desde a práctica profesional municipal ao aparato autonómico. Arquitecta de formación, conseguiu unha praza no Concello de Pontevedra en 2000, traballou na Xerencia de Urbanismo de Sanxenxo e na Deputación de Pontevedra antes de asumir a Dirección Xeral de Urbanismo en 2009. O seu discurso é case pedagóxico: a defensa dun urbanismo técnico, duradeiro e alleo aos vaivéns partidistas. Lembra con franqueza o «pánico» do primeiro nomeamento e reivindica o esforzo por instalar a xestión por proxectos a longo prazo.
«O atrevemento debe vir do coñecemento e aínda teño pánico de non estar á altura» — Encarnación Rivas, Directora xeral de Urbanismo
No ámbito académico, José Alberto Díez de Castro combina orixe andaluza e carreira galega: obtivo unha praza docente no campus de Vigo en 1984, pasou a Santiago, foi profesor titular e dirixiu a creación da facultade de Económicas antes de asumir a Secretaría Xeral de Universidades en 2009. A súa permanencia responde a unha lectura profesional da política universitaria: defensa da autonomía, memoria institucional e a capacidade de anticipación que trae a experiencia.
«A experiencia aporta perspectiva, memoria e capacidade de anticipación» — José Alberto Díez de Castro, Secretario Xeral de Universidades
Por que resisten: técnica, partido e esa rede informal de San Caetano
Non é casualidade que estes tres perfís permanezan. A aritmética do poder autonómico axuda: a hegemonía do Partido Popular nas últimas décadas creou un entorno estable no que os cargos técnicos con filiación ou afinidade política puideron consolidarse. Pero hai outros factores que pesan tanto ou máis: a especialización profesional, a valía técnica e a habilidade para moverse entre diferentes presidentes e equipos.
Nos pasillos valórase a memoria institucional. Gobernar Galicia implica, moitas veces, saber como se tramitan os informes do DOG, que prazos marca a normativa estatal ou como pechar un convenio cunha universidade estranxeira. Ese saber acumulado evita custos políticos e administrativos, especialmente en áreas onde os efectos se miden a d
