Os taxistas de Ourense enfrontan un inicio de ano complicado: a combinación da escalada dos carburantes e unha notable caída da clientela está erosionando a rendibilidade diaria das licenzas. Segundo denuncia Francisco Javier Álvarez, presidente do colectivo, a demanda caeu arredor dun 20% respecto ao ano pasado, unha cifra que na práctica se traduce en xornadas máis longas, ingresos máis baixos e decisións difíciles sobre o futuro de moitos vehículos.
Caída da clientela e o golpe do carburante
A subida continuada do prezo do combustible tensionou un sector que vive ao filo do marxe. Non é a primeira vez que os condutores falan de «facer números» para que o taxi non resulte unha actividade deficitaria; non obstante, o desplome de servizos —en torno ao 20% segundo o representante do gremio— multiplica a presión. O que antes compensaba algúns días agora non chega para cubrir os custos fixos: seguro, mantemento e, sobre todo, o combustible.
Nas rúas da cidade, a sensación de menor movemento é palpable: menos traslados á estación, ao hospital ou entre quendas de traballo. Ourense, co seu tecido económico ligado aos servizos —especialmente o turismo termal que atrae visitantes todo o ano— viu alterado ese fluxo. A iso súmase unha clientela que, coa inflación e o encarecemento da vida cotiá, opta con máis frecuencia por modos de transporte alternativos ou por reducir desprazamentos.
O impacto económico é directo. Moitos condutores contan perdas diarias que antes non existían; outros comezan a plantexarse cambios na flota ou quendas máis longas para tentar compensar. O debate interno pasa por axustes na tarifa, que sempre é unha medida delicada nunha cidade onde conviven usuarios habituais, turistas e desprazamentos sanitarios que non sempre se axustan aos prezos de mercado.
Ferrocarril, atrasos e o efecto ‘pico’ nas paradas
Se o combustible representa a presión constante, o desorden logístico na chegada de viaxes desde os trens está xerando un problema puntual pero severo. Os profesionais citan a estación de Ourense-Empalme como exemplo dun fenómeno que se repite: trens que non chegan puntuais provocan que os desprazamentos se concentren en franxas curtas de tempo, con paradas baleiras durante longos períodos e despois vagas de demanda que as flotas non poden absorber.
“Ás veces estamos parados unha hora ou hora e media e despois chegan á vez, líannos moito”, recoñece Álvarez, resumindo a frustración dos condutores. Esa irregularidade rompe a planificación do día a día: os taxistas permanecen ociosos sen ingresos e, cando por fin chega a demanda, a atención desbórdase, o tempo de espera disárase e a calidade do servizo resentese. O cliente que chega tarde ao destino, o taxista que perde esa carreira e o seguinte pasaxeiro que se vai desencantado xeran un círculo vicioso que reduce a confianza no servizo.
Este fenómeno non é exclusivo de Ourense; con todo, nunha cidade de dimensións medias e cun fluxo ferroviario que concentra moitos viaxeiros en trens rexionais, o efecto é máis agudo. Desde o sector apuntan á necesidade dunha maior coordinación entre compañías ferroviarias e as asociacións de taxis para escalonar servizos ou habilitar sistemas de aviso que permitan unha resposta máis eficiente.
Electrificación e medidas: entre a esperanza e a realidade
Na procura de solucións, a modernización da flota aparece no discurso como alternativa a medio e longo prazo. A introdución de vehículos eléctricos plantexase como unha vía para reducir os custos operativos, mellorar a sustentabilidade e, a fin de contas, recuperar competitividade. Non obstante, a transición choca con dúas barreiras claras: a inversión inicial, aínda elevada para moitos
