Un sector tradicionalmente visible no pulso urbano de Ourense denuncia que a actividade precipitouse nos primeiros meses do ano mentres os custos operativos seguen subindo. Os profesionais alertan dunha redución da clientela próxima ao 20% respecto de 2025, combinada coa volatilidade no transporte ferroviario e o encarecemento dos combustibles, factores que están a poñer en risco a viabilidade de moitas licenzas.
Crise de demanda e caos horario nas estacións
A queixa máis repetida entre os condutores é a irregularidade na chegada de viaxeiros ás paradas. “Ás veces estamos parados unha hora ou hora e media e despois chegan á vez, líannos moito”, explica Francisco Javier Álvarez, presidente dos taxistas de Ourense. Esa tendencia converteu a praza da estación e outras paradas clave nun rosario de esperas longas seguidas de picos que as flotas non conseguen absorber con eficacia.
O fenómeno non é só coyuntural: os taxistas sinalan que a falta de puntualidade nos trens obriga a reorganizar quendas ao ritmo das chegadas, con condutores que pasan horas inactivos e, acto seguido, véñense desbordados pola demanda. O resultado, segundo os profesionais, é un servizo menos eficiente e clientes frustrados que, nalgúns casos, optan por alternativas ou cancelan traxectos.
No entramado urbano de Ourense —cidade de tamaño medio con altas concentracións de actividade no casco histórico e zonas como O Couto— esta irregularidade repercute tamén na planificación diaria dos desprazamentos. Á incerteza dos horarios ferroviarios súmase a competencia polo espazo público: a convivencia con novos modos de mobilidade, declaracións de veciños sobre a ocupación de paradas e as obras puntuais condicionan o fluxo de clientes.
Un negocio apretado polos prezos do combustible e os custos fixos
A escalada dos prezos dos combustibles foi a outra pata do problema. Aínda que os taxistas reciben unha tarifa regulada, os aumentos do custo por litro erosiónan con rapidez as marxes. Na cidade, desprazamentos curtos con numerosas paradas e tráfico intermitente consumen máis e ofrecen menos percorrido facturable, unha combinación que encarece cada xornada laboral.
Ademais do combustible, a conta de explotación dun taxi inclúe seguros, revisións, taxas municipais da licenza e, en moitos casos, financiamento dos vehículos. Para os titulares de licenzas con carga hipotecaria, reducir a xornada non é unha opción: calquera diminución de ingresos ameaza con converter unha licenza histórica nunha carga económica. Por iso hai profesionais que están revisando horarios, racionalizando rutas e, nalgúns casos, planteándose cambios no modelo de vehículo.
A transición cara aos vehículos eléctricos aparece na conversa como unha posible saída a medio prazo. A menor dependencia dos prezos do diésel ou da gasolina e o menor custo de mantemento prometen alivio económico, aínda que o investimento inicial, a incerteza sobre a autonomía en xornadas longas e a densidade de puntos de recarga na cidade son obstáculos reais que, ata agora, frean decisións masivas.
Antecedentes locais e a resposta institucional
Non é a primeira vez que o taxi en Ourense enfróntase a tensións: a profesión pasou por reajustes tras cambios na mobilidade urbana, o impulso das plataformas e a reordenación do transporte público. Historicamente, a actividade benefíciase do turismo termal, da actividade universitaria e do comercio local, pero esas fontes son volátiles e dependen de factores externos como a estacionalidade ou a conectividade ferroviaria.
Fontes do sector explican que se solicitaron medidas ás administracións municipais e autonómicas para facer fronte á circunstancia, desde campañas de apoio ao taxi ata líne
