CONTIDO:
Segundo informa Faro de Vigo:
Luis Tosar. «Pensé que nunca haría de protagonista con estas cejas y estos dientes», adoitan dicir que pensaba Luis Tosar de adolescente cando se miraba no espello (e esa orella dereita, co lóbul medio danado, non o esquezas, Luis). Eran os anos 80, e o de Lugo era outro máis dos milleiros de rapaces que non tiñan demasiada idea do que querían facer coa súa vida. Breakdance, meterse nos Grupos de Operacións Especiais das Forzas Armadas… Así de despistado estaba. Non axudaba vivir nun barrio de camiños de terra poboados por «moito quinqui». A súa profesora de Literatura e Teatro no instituto, Marisa, viu algo nel: aquel mozo que sempre vestía de negro e que nacera un día 13 veu doutro colexio e incorporárase a un que pouco antes era feminino, polo que só circulaban alí 50 rapaces fronte a 2.000 rapazas. Para máis inri, o seu único amigo fixera parella e Luis pasábase o día só. Quizais a docente captou todo iso e decidiu sacalo sempre a ler os textos literarios, especialmente poesía, en voz alta. «Cre en ti», animáballe. E a señora non parou ata conseguir metelo na aula de teatro do centro. Cando baixou do escenario daquela primeira vez, Luis Tosar xa estaba convencido de que ía ser actor. A pesar daquelas cellas e daqueles dentes (e daquela orella dereita, Luis). Ou, por que non? Precisamente por aquelas cellas e aqueles dentes. Crer en un mesmo pasa por aceptar ser o pallaso que anima festas infantís mentres soñaches con recoller un Goya. E iso era o que facía o Tosar aspirante a actor os fins de semana. Os nenos, claro, dedicábanse a molestalo, roubándolle as bolas de malabares e o pobre tipo alí, parándoos mantendo o sorriso. Ata que un dos pequenos, máis repelente do normal, lle berrou ao pai: «¡Papá, o pallaso é gilipollas!». O pallaso gilipollas, ata coas bolas de malabares, achegouse ao neno e chegou a apretarlle o brazo. E alí deuse conta de que o seguinte tería sido converterse na versión española de John Wayne Gacy… Deixou o negocio. Curtometraxes e máis curtometraxes ata que dúas películas, Atilano presidente (Santiago Aguilar e Luis Guridi, 1998) e Flores de outro mundo (Icíar Bollaín, 1999) fixeron que todos quixesen ver en acción a ese tipo con pinta de bruto, rudo pero con algo nas entrañas que achegaba máis do que afastaba. Porque as súas bestas sempre teñen matices: convivir de rapaz con «moito quinqui» axudoulle, di, a darse conta de que «non hai que xulgar sen coñecer a historia completa». Un dos números que marcaron a carreira de Tosar foi o de Fernando León de Aranoa: quería que flanquease a Javier Bardem naquela historia de parados afectos pola reconversión industrial galega, Los lunes al sol (2002). Chegou o primeiro Goya. Te doy mis ojos (2003) servíulle para indagar no animal con aristas e engurras, con dobreces, dun maltratador… e para facerse con outro Goya. Anos máis tarde, Daniel Monzón lle serviu en bandexa a un dos seus fillos de puta que tanto nos flipan, Malamadre (2009), en Celda 211. E o terceiro cabezón (ah, e un espectacular caché: entón empezou a cobrar máis de 250.000 euros por papel protagonista). Son as tres cúspides dunha filmografía abundante (con títulos de Michael Mann e Jim Jarmusch, ollo), non sempre acertada (Luis Tosar prefire ser prolífico a selectivo, aínda que ás veces se permite luxos como dicir que non aos produtores de Juego de Tronos). Señor cos pés na terra e cunha clara mirada social, Luis Tosar estivo nas listas electorais para as Eleccións Europeas do partido nacionalista de Galicia, o BNG, tras participar activamente na plataforma Nunca Mais, xurdida tras o desastre do Prestige. No tránsito do social ao político decepcionouse: «Moitas veces no nacionalismo escoitas discursos que rozan a xenofobia». Así que agora mesmo di non militar en formación ningunha, aínda que, iso si, se lle preguntan móllase. Casado coa actriz chilena Luisa Mayol, pai con ela de dous fillos, Luana e León (descoñecemos se contrata pallasos gilipollas para os seus aniversarios), desta vez Luis Tosar non subirá ao escenario dos Premios Goya (que se celebrarán no Auditori del Centre de Convencions Internacionals de Barcelona) para recibir unha estatuíña, senón para entregalas: será o presentador da cerimonia xunto á cantante e dobradora Rigoberta Bandini. Si, con aquelas cellas, aqueles dentes (e aquela orella dereita). Suscríbete para seguir lendo
