Marta Neira, veciña de O Carballiño de 54 anos, vive desde maio de 2025 dependente da hemodiálise tras avanzar a unha enfermidade renal crónica en etapa cinco. Acode tres veces á semana ao hospital para sesións de catro horas que substitúen a función dos seus riles e lle permiten manter unha vida activa pese ao esforzo físico que supoñen. A paciente, que pasou longos períodos ingresada nos últimos anos, explica que a decisión de iniciar a diálise foi dolorosa pero necesaria para preservar a súa saúde. O seu caso reflicte tanto as dificultades médicas como a dimensión humana de convivir cunha enfermidade crónica en Galicia.
O deterioro comezou a notarse en 2018, cando as intervencións cirúrxicas eran cada vez máis frecuentes por cálculos renais asociados á acumulación de calcio. Foi un problema de longa evolución que non se identificou con claridade ata que, tras unha operación de tiroide en 2024, os médicos detectaron unha glándula adicional que explicaba en parte a orixe das complicacións. Desde entón, os ingresos hospitalarios sucedéronse e a atención nefrolóxica derivou na indicación de diálise para controlar os niveis de toxinas e electrólitos. Marta lembra aqueles anos como unha sucesión de probas e hospitalizacións que finalmente a levaron a cambiar por completo a súa rutina.
A propia paciente describe as sesións como un maratón: conectada á máquina que filtra o seu sangue durante catro horas, adoita saír esgotada e necesita tempo de recuperación que condiciona o resto da súa xornada. Asume a hemodiálise como unha nova normalidade e compáraa cun emprego a media xornada pola regularidade e o tempo que absorbe. Aínda que confesa que nalgúns momentos sente medo polo futuro, mantén unha actitude positiva e esforzase en aproveitar os momentos bos coa súa parella e co seu contorno. Esa perspectiva axúdalle a afrontar tanto os efectos secundarios como os episodios de infección urinaria que sufriu recentemente.
O apoio familiar foi decisivo no seu proceso. A súa parella, Miguel Domínguez, está presente en moitos dos seus ingresos e foi un dos piares que lle permitiron non deixarse vencer pola enfermidade. Ademais da parella, Marta destaca a eficacia do equipo sanitario e a rede de amigos e veciños que a acompañan na cotiáidade máis práctica, desde os desprazamentos ao hospital ata o coidado despois das sesións. O humor é outra ferramenta que emprega para sobrelevar as dificultades e relativizar os momentos máis duros.
Os especialistas avisáronlle no seu momento do dano acumulativo: os urólogos chegaron a comparar o ril cunha estrutura fráxil que acumulaba microdanos en cada ingreso hospitalario ata acadar un punto de non retorno. Fronte a ese diagnóstico, a hemodiálise apareceu como o tratamento que podía substituír temporalmente a función renal e darlle calidade de vida mentres se estabiliza a súa situación. Marta subliña que a nova de necesitar diálise foi un golpe, pero tamén a porta a unha nova fase na que pode seguir facendo plans e coidar da súa saúde co equipo médico.
A rutina do tratamento marca o seu calendario social e laboral. Aínda que non desempeña un traballo a tempo completo, ela mesma bromea sobre considerar a diálise como unha ocupación parcial polas horas e a disciplina que esixe. Neste contexto, prepara a tempada de primavera-verán adaptando actividades e citas médicas para poder gozar cando a súa enerxía llo permite. O seu relato pon de manifesto a necesidade de conciliar a vida cotiá con tratamentos crónicos e a importancia da planificación en pacientes con patoloxías complexas.
Máis aló da súa experiencia persoal, Marta pon o foco na visibilidade da enfermidade renal crónica e na necesidade de recursos e comprensión para quen a padecen. Os seus ingresos prolongados, que nalgúns meses chegaron a sumarlle cerca de vinte días hospitalizada, amosan a carga asistencial que supón esta patoloxía tanto para o sistema sanitario como para as familias. A paciente aposta por compartir a súa historia para normalizar o diálogo sobre a diálise e para apoiar outras persoas en situación similar, lembrando que detrás de cada cifra hai unha vida cotiá afectada.
Nas súas propias palabras, a combinación de medo e determinación acompaña moitas das súas xornadas, pero opta por sacar partido ás oportunidades que aínda ten. A súa experiencia é, en definitiva, a dunha persoa que aprendeu a convivir coa enfermidade sen deixar de mirar cara adiante, apoiada no seu contorno e na medicina. O testemuño de Marta serve como exemplo de resistencia e como chamada de atención sobre a realidade da insuficiencia renal avanzada en Galicia.
