A mañá do luns en Vigo transcorreu entre tambores, traxes de época e chocolatadas. Dende a Porta do Sol partiu unha marea infantil: uns 2.200 nenos de 50 colexios tomaron o centro da cidade para dar comezo á Reconquista, a gran festa local que lembra a expulsión das tropas francesas en 1809. A cerimonia, mestura de educación cívica e espectáculo popular, serviu ademais como pistoletazo de saída á programación que ocupará o Casco Vello durante a semana.
A Reconquistiña: memoria, cor e convocatoria
Ataviados con uniformes de época —uns facendo de ‘franceses’, outros de ‘vigueses’— os escolares desfilaron polo corazón urbano acompañados por tambores e cánticos, nun acto que busca transmitir ás novas xeracións unha lección de historia local en formato de festa. Sobre o escenario, o alcalde, Abel Caballero, fixo de anfitrión e lembrou a figura de Vázquez Varela, rexedor da época, antes de dirixirse directamente ao público máis novo.
A intervención municipal non foi allea ao ton epatante que adoita acompañar ao mandatario: en galego e cunha mensaxe destinada a insuflar orgullo local, afirmou que «Vigo non quería ser servo nin escravo de ninguén e moito menos depender de invasores». Aproveitou ademais para proxectar ambicións maiores para a cidade, aludindo á candidatura de Vigo como sede no Mundial de 2030 e proclamando con optimismo que «Ninguén nolo vai quitar». O remate foi unha nota de humor e competencia amigable coa provincia veciña: «Sodes os mellores nenos do mundo, mellores ca os de Nova York, París, Madrid e, por suposto, ca os de aí arriba (A Coruña)».
Tras a cerimonia oficial houbo entrega de medallas e unha chocolatada no barrio do Berbés, onde milleiros de churros e cuncas quentes puxeron fin á mañá antes de que os escolares regresasen aos seus centros. As imaxes de fotógrafos como Pedro Fernández e Edgar Melchor captaron tanto a ledicia infantil coma a liturxia municipal que acompaña á Reconquista ano tras ano.
Entre a pedagoxía e a festa: como se organiza unha convocatoria tan numerosa
Coordinación foi, unha vez máis, a palabra do día. Reunir a máis de dous milleiros de nenos supón unha loxística que vai máis alá da cor: control de accesos, itinerarios seguros, acompañamento de docentes e voluntarios, acordos coa Policía Local e servizos de emerxencias para garantir que a mañá discorra sen incidencias. Segundo fontes municipais, a programación prevé quendas escalonadas para os centros, puntos de hidratación e equipos de atención primaria en puntos estratéxicos do percorrido.
A presenza de 50 colexios reflicte, en boa medida, o interese da comunidade educativa por integrar a efeméride na formación cívica. Non se tratou só dun disfrace e un tambor; moitos centros aproveitaron para traballar a historia de 1809 na aula, introducir nocións sobre a Guerra da Independencia e fomentar o sentido crítico á hora de transmitir memoria. Pais e profesorado coincidían en que a Reconquistiña é unha maneira efectiva de que os máis pequenos interioricen a historia local sen abandonar o compoñente lúdico.
Raíces históricas e disputas de memoria
Cómpre lembrar que a Reconquista de Vigo rememora un episodio da Guerra da Independencia contra a ocupación napoleónica. En marzo de 1809, veciños e milicias locais expulsaron ás tropas francesas da cidade portuaria, un suceso que quedou ancorado na memoria colectiva viguesa e que desde o século XIX se celebra con distintos graos de solemnidade e folclore. A figura de Vázquez Varela e a evocación do combate popular son constantes nos actos, que combinan reivindicación histórica e espectáculo.
Con todo, a revisión de episodios bélicos a través da fi
