Miguel Ríos, veterano do rock español, volve aos escenarios coa xira «O último vals» e ofrecerá mañá venres 13 de marzo ás 20.00 horas un concerto no teatro de La Laboral, en Gijón. Tras seis meses de actuacións por España, o artista presenta un espectáculo pulido que celebra a súa longa carreira e busca o encontro directo co público. A piques de cumprir 82 anos, o músico mantén o pulso escénico e aproveita cada parada para reivindicar o seu legado. A cita gijonesa enmárcase ademais nunha intensa relación persoal e profesional coa cidade asturiana.
O título da xira suxire unha despedida, pero Ríos imprégao con ironía e memoria: xa utilizara ese recurso hai dezaseis anos cando protagonizou unha xira anunciada como despedida. O cantante recoñece que a etiqueta de «último vals» funciona como un comodín escénico e asegura que, se chega o momento de marchar, faino sen aspaventos, case de forma discreta. Entre broma e reflexión comenta que o concepto de despedida forma parte do folclore das xiras e que el prefire deixar abertas as portas mentres conserve enerxía para tocar. En calquera caso, a presentación en La Laboral segue a liña de concertos íntimos e achegados que veu ofrecendo.
En conversas recentes, Ríos mostrouse sorprendido pola lonxevidade dos roqueiros clásicos e comparou ese fenómeno coa figura do guitarrista dos Rolling Stones. Para Ríos, existen hoxe moitos intérpretes octoxenarios que prolongaron a súa carreira e manteñen viva a estética e a actitude do rock. Esa referencia non pretende ser un espello literal senón unha forma de enfatizar que a música popular permite desafiar o paso do tempo. O veterano artista celebra que a escena conserve voces e corpos que sosteñen o xénero con autenticidade.
Sobre a posta en escena, o propio Ríos destaca que a continuidade da xira —tocar polo menos unha vez por semana— permitiu afinar os detalles ata deixalos moi asentados. A resposta do público, di, foi fundamental: os asistentes cantan as cancións case de memoria e reaccionan con entusiasmo dende as primeiras notas. Esa complicidade reforzou a dinámica do concerto e incentivou o músico e á súa banda a manter a intensidade en cada actuación. O resultado é un espectáculo medido, con momentos para a emoción e o repaso ao seu repertorio imprescindible.
Os teatros, na súa opinión, ofrecen unha experiencia distinta aos grandes recintos: permiten maior proximidade e atención ao matiz interpretativo. En La Laboral evoca recordos de hai décadas, cando subiu ao escenario convidado por un vello compañeiro e compartiu tema tras tema con algúns dos seus colegas. Nunha desas noites memorables tamén participaron outras voces da escena, e o encontro quedou na memoria como un exemplo do compañeirismo artístico. Para Ríos, volver a salas con esa historia engade unha carga emotiva que poucas veces aparece en concertos multitudinarios.
Gijón ocupa un lugar especial na súa biografía profesional. Foi alí onde en 1962 asinou o seu primeiro contrato como artista na Sala Acapulco do Hotel Hernán Cortés e, ao ano seguinte, conseguiu o terceiro premio do Festival da Costa Verde. Desde entón, regresou en múltiples veráns a tocar en bailes e en escenarios como a Plaza de Toros, o Palacio de Deportes e El Molinón, acumulando recordos e vínculos co público local. Esa relación coa cidade alimenta as expectativas para a función de mañá e explica o afecto co que se lle recibe.
Ao fío desa historia compartida, mañá mesmo actúa no mesmo teatro Víctor Manuel, vello amigo e compañeiro de tantas noites sobre as táboas. Ambos comentaron a coincidencia nunha comida recente, pero non prepararon unha aparición conxunta para este fin de semana; a última vez que se viron en escena en Gijón foi un deses episodios que quedan para a crónica sentimental da música española. Aínda que non haxa cameo programado, a proximidade das súas datas reforza a sensación de continuidade xeracional na escena.
Con unha traxectoria que supera as seis décadas sobre os escenarios desde o seu nacemento en Granada en 1944, Ríos segue exercendo o seu oficio con moderada ironía e evidente orgullo polo seu percorrido. Di que se sente parte dun grupo de músicos veteranos que seguen tocando con ganas e que, dalgún xeito, continúan os pasos de ícones internacionais como Keith Richards. Mentres a xira avance, a súa fórmula parece apostar pola honestidade interpretativa e pola conexión directa co público, dous elementos que converteron cada parada nunha pequena celebración da historia do rock en español.
