Miguel Ríos chega a Xixón este venres 13 de marzo coa súa xira «O último vals», un espectáculo electroacústico que presentará no teatro da Laboral ás 20.00 horas. O veterano artista granadino, nado en 1944 e con máis de seis décadas nos escenarios, propón o título como unha chiscadela a despedidas que xa protagonizou no pasado, aínda que mantén a súa intención de seguir na estrada. A posta en escena, acompañada por catro multiinstrumentistas, pretende achegar ao público versións pulidas e renovadas do seu repertorio. Ríos xustificou a continuidade apelando ao humor e á evidencia de moitos músicos veteranos que aínda xiran.
O propio cantante resumiu a súa sensación cunha comparación pouco habitual: defínese entre os «rockeiros octoxenarios» que seguen os pasos de Keith Richards, coa ironía engadida de que a etiqueta de «último vals» non implica forzosamente un final inmediato. Hai dezaseis anos, Ríos viviu unha despedida oficial que non resultou definitiva, e agora admite que o nome da xira actúa máis como un comodín que como unha sentenza. En escena, o formato electroacústico busca unha sonoridade máis próxima e íntima ca a dos grandes concertos multitudinarios. Segundo o artista, a resposta do público e a frecuencia das actuacións permitiron mellorar e afinar o espectáculo.
A relación de Ríos con Xixón ten fondas raíces: foi nesta cidade onde obtivo o seu primeiro contrato profesional en 1962, na Sala Acapulco do Hotel Hernán Cortés, e ao ano seguinte acadou o terceiro premio no Festival da Costa Verde. Ao longo das décadas actuou nos bailes de Somió, na Praza de Touros e en recintos como o Palacio de Deportes e El Molinón, convertendo a cidade nun lugar recorrente da súa carreira. A visita á Laboral lembra ademais unha aparición como convidado nun concerto de Víctor Manuel hai máis de trinta anos, episodio do que conserva o recordo dos bises compartidos con Ana Belén. Eses fitos reforzaron os lazos profesionais e persoais que mantén con Asturias.
Precisamente a complicidade con Víctor Manuel engade unha dimensión afectiva a esta semana de concertos en Xixón: Ríos actúa o venres e o cantautor asturiano ao día seguinte sobre as mesmas táboas, aínda que nesta ocasión non haberá un encontro sobre o escenario. Ambos compartiron unha comida recente na que comentaron a coincidencia, pero non planearon ningún cameo para os concertos. Aínda así, Ríos lembra con nostalxia as ocasións nas que compartiron repertorio en xiras históricas como «El gusto es nuestro» ou en homenaxes e celebracións de carreira que deixaron momentos inesquecibles para o público.
O formato do espectáculo actual, apuntan os músicos, é máis contido pero tamén máis esixente na precisión: tocar cun ensamble reducido obriga a reinterpretar arranxos e a ensaiar matices que se aprecian con maior nitidez en teatros ca en grandes recintos. Ríos indica que o feito de ofrecer polo menos unha función semanal contribuíu a pulir a narración musical e a axustar as transicións entre pezas clásicas e lecturas máis íntimas. Esa proximidade co público tradúcese nunha resposta activa, con asistentes que corean cancións e participan dende os primeiros compases.
Nas entrevistas previas ao concerto, o artista amosouse sorprendido por como algúns temas do repertorio gañaron nova vida no formato elixido, descubrindo texturas e enfoques que non eran evidentes nas versións eléctricas orixinais. Aínda que non detallou unha listaxe exhaustiva de cancións que mudasen de rexistro, si salientou que a reinterpretación abre portas a pequenos descubrimentos e a momentos de complicidade entre os músicos sobre o escenario. Para Ríos, esa reinvención é unha das razóns que o manteñen motivado a seguir xirando.
A figura de Ríos, referente do rock español dende finais dos anos sesenta, adquire nestas xiras o valor simbólico dunha carreira prolongada: con 64 anos sobre os escenarios, a súa traxectoria acumula fitos, colaboracións e un repertorio que forma parte do imaxinario musical do país. A súa vontade de continuar actuando e de xogar coa retórica da despedida sitúao, segundo el mesmo bromea, na estela de músicos internacionais que se negan a abandonar a estrada pola idade. Esa mestura de oficio, ironía e resistencia é o que moitos seguidores agardan ver esta noite na Laboral.
O concerto en Xixón anúnciase como unha velada na que predominarán a proximidade e a emoción, cun artista que, malia tentalo coa retirada, segue atopando razóns para subir ao escenario. «O último vals» prosegue o seu itinerario por teatros e auditorios co propósito de repasar clásicos e ofrecer reinterpretacións íntimas; a cita de hoxe é unha mostra máis dunha carreira que segue a escribir capítulos sobre as táboas. Quen acuda poderá comprobar ata que punto ese último baile segue a ser, para Ríos, un motivo de encontro co seu público.
