Quería comezar este 8 de marzo cun texto cheo de esperanza, pero a realidade impón prudencia. Nesta xornada, onde se reclama a igualdade, é difícil ignorar o reaxurdimento de discursos que cuestionan o feminismo e negan a magnitude da desigualdade. A presenza da chamada machosfera nas redes e a banalización das violencias machistas nas televisións condicionan o ánimo colectivo.

Os datos non perdoan: no que vai de 2026 unha muller foi asasinada, de media, cada cinco días polo terrorismo machista. Esa estatística é a punta dun iceberg que inclúe milleiros de agresións e violencias invisibles. A pesar diso, a loita continúa nas rúas, nas aulas e na vida cotiá.

O contexto que pesa

Nas plataformas dixitais circulan teorías e bulos que desmoralizan. Algúns opinadores mediáticos presentan como debate o que é evidencia científica; iso contribúe a normalizar a violencia simbólica.

Na vida cotiá, evocan consignas como as de «mulleres de alto valor» e reducen o empoderamento a prácticas individuais ou mediatizadas, como colocar contidos eróticos en plataformas comerciais. Esa lectura simplista invisibiliza as raíces estruturais da discriminación.

Desinformación nas redes

Negación da violencia machista en espazos públicos

Mensaxes comerciais que mercantilizan o corpo feminino

Moitas persoas, e especialmente activistas e docentes, pasan días desmontando bulos e explicando datos e investigacións. É un traballo silencioso pero imprescindíbel para frear a expansión de ideas perigosas.

Onde se atopa a esperanza

Buscar optimismo non é negar as dificultades; é escoller a resistencia colectiva como estratexia. As iniciativas históricas e as novas voces compoñen un relevo que equilibra o pesimismo.

As mulleres con traxectorias longas no activismo lembran tempos nos que eramos poucas e non desistimos. As máis novas traen urxencia e determinación: para elas, non ser feminista non é unha opción.

Ese encontro xeracional é precisamente o que alimenta esperanza. A solidariedade práctica —acudir ás mobilizacións, apoiar ás vítimas, cambiar prácticas institucionais— amosa que o movemento non se esgotou.

Mantelo cada día

O optimismo non é un sentimento espontáneo; é unha práctica que se cultiva. Esixe esforzo educativo, comunicación veraz e políticas públicas efectivas contra a violencia de xénero.

Tamén pide visibilidade: saír ás rúas o 8M non é un ritual, é un recordatorio de que non estamos soas. Reúnense demandas amplas —prevención, atención ás vítimas, cambios legais— e pequenas accións do día a día que suman.

A pesar das derrotas e dos retrocesos mediáticos, hai motivos para seguir. A frase que repiten moitas compañeiras resume a conclusión máis firme: non estamos soas. Somos imparables.

Este 8M, a consigna é clara: enfrontar a lóxica patriarcal con realidade, ciencia e acción colectiva. O reto é grande, pero a determinación tamén. Porque a esperanza non é inxenua: é un compromiso compartido para cambiar as cousas.