Morrissey ofreceu o sábado 14 de marzo de 2026 un concerto na sala Mozart do Auditorio de Zaragoza que confirmou a súa capacidade para encher recintos e incendiar ao público pese ao seu carácter imprevisible. A actuación, incluída na súa xira actual e chegada días despois dunha ausencia inesperada en Valencia, combinou clásicos de The Smiths e temas da súa última entrega, cunha banda multinacional que destacou pola súa solvencia. O artista alternou momentos de brillantez musical con exhibicións de ego e frases para o público, nun espectáculo de contrastes que non deixou ninguén indiferente.

A sala respondeu con aforo case completo, e o público pasou da expectación ao canto colectivo en varias ocasións. Moitos asistentes corearon temas emblemáticos e bailaron cunha enerxía sostida durante boa parte do concerto. En liñas xerais, a noite transcorreu sen incidentes relevantes e cun ambiente festivo que acompañou as pezas máis celebradas.

Sobre o escenario, Morrissey contou cunha banda composta por músicos de distintas nacionalidades —tres estadounidenses, unha italiana e un colombiano— que achegou texturas de guitarras, piano e teclados. A formación amosouse sólida e en varios pasaxes elevou as cancións con arranxos coidados que resaltaron tanto as pezas novas como os clásicos. O cantante mantivo a posición de protagonista indiscutible, marcando ritmos e recollendo os aplausos do público.

Repertorio e momentos destacados

O programa repasou tres décadas de carreira, con recordos obrigados a The Smiths e espazos para o seu último disco, Make-Up Is A Lie. Entre as pezas ofrecidas estiveron «How Soon Is Now», «Half A Person» e a emocionante «There Is A Light That Never Goes Out», que soou no tramo final e alimentou a entrega dos presentes.

Do seu traballo máis recente escoitaronse tres cancións: «Notre-Dame», que gañou en intensidade respecto da gravación, a que dá título ao álbum e «The Monsters Of Pig Alley». Algúns seguidores botaron de menos éxitos inevitables como «This Charming Man», «Heaven Knows I’m Miserable Now» ou «Panic», pero a selección mantivo un equilibrio entre nostalgia e novidade.

No bloque final a noite alcanzou momentos memorables con pezas como «Jack The Ripper» e «Everyday Is Like Sunday», esta última precedida por unha introdución de piano especialmente coidada. A interpretación de «World Peace Is None Of Your Business» derivou nunha celebración colectiva, co público cantando a pleno pulmón e as guitarras como contrapunto.

«Paz mundial»

Reacción e contexto

A actuación foi recibida como un triunfo relativo: salientable pola calidade vocal e a entrega da banda, pero marcada pola habitual mestura de talento e divismo do artista. Morrissey mostrou a súa voz en boa forma e non escatimou en xestos e frases dirixidas á audiencia, algunhas delas triviais, outras eficaces para provocar resposta inmediata.

O concerto en Zaragoza chegou tras a polémica pola «espantada» en Valencia o xoves anterior, un episodio que xerou inquietude entre os organizadores e elevou a expectación. A posta en escena da noite zaragozana disipou dúbidas sobre a súa capacidade para soster un espectáculo longo e estable, aínda que deixou patente que a súa figura segue sendo polarizadora.

Críticos e asistentes destacaron a profesionalidade da banda e a vigorosa acollida do público, que encheu espazos e cantou en voz alta os estribillos máis coñecidos. A pesar de algúns matices na execución de determinados temas, a maioría valorou a noite como un recordo intenso e convincente dentro da xira.

No balance final, Morrissey demostrou por que segue mobilizando audiencias en Europa: polo seu repertorio sólido, por inxectar dramatismo en cancións que xa forman parte do imaxinario colectivo e por manter unha presenza escénica que obriga a mirar, aplaudir e, nalgúns casos, debater.