Morrissey ofreceu un concerto salientable o sábado 14 de marzo de 2026 na sala Mozart do Auditorio de Zaragoza, nunha parada crucial da súa xira. O veterano cantante británico encheu a sala e volveu poñer en evidencia a súa mestura de presenza escénica e carácter imprevisible, tras a súa cancelación en Valencia uns días antes. A actuación combinou clásicos da súa etapa con The Smiths, material do seu último disco e unha banda multinacional que sostivo o espectáculo. A velada serviu para constatar que, pese ás controversias e aos altibaixos, a súa voz e a súa aura seguen a ser un reclamo poderoso.

O concerto, que non estivo exento de tensión pola recente ausencia en Valencia, transcorreu sen máis contratempos apreciables e cunha resposta entusiasta do público. Os asistentes non se limitaron a aplaudir: bailaron, cantaron e corearon o nome do artista, nunha escena que o propio Morrissey semellou gozar cando reclamou os aplausos. Ao longo da noite mostrou a súa habitual seguridade no escenario, intercalando algunha arenga e comentarios que ás veces rozaron o trivial entre cancións.

A banda que o acompañou, formada por músicos de distintas nacionalidades —tres norteamericanos, unha italiana e un colombiano—, ofreceu un acompañamento pulcro e eficaz. A formación, con dúas guitarras, baixo, piano e teclados e batería, alcanzou momentos brillantes nos que permitiu que as composicións recuperasen intensidade e matices. O trato do cantante cara aos seus músicos foi máis respectuoso do esperado nun artista do seu temperamento, o que contribuíu á solidez do conxunto.

Repertorio: clásicos e estreas do seu último disco

O repertorio mesturou temas de tres décadas e deixou espazo tanto para recordos de The Smiths como para pezas recentes. O público acolleu con emoción cancións como How Soon Is Now, Half A Person e There Is A Light That Never Goes Out, que soaron con arranxos que mantiveron a esencia dos orixinais. Algúns seguidores sentiron a ausencia de determinados himnos máis esperados, pero a selección xeral cubriu un amplo espectro da súa carreira.

Do seu disco máis recente, Make-Up Is A Lie, soaron tres composicións: a suxerente «Notre-Dame», a canción que dá título ao álbum e «The Monsters Of Pig Alley». «Notre-Dame» destacou por un tratamento electrónico máis intenso que na gravación e foi, segundo varios asistentes, un dos momentos máis logrados da noite. O groso do programa transitou polos oitenta, os noventa e os dous mil sen que se apreciase unha ruptura estilística brusca.

Cara ao final do concerto subiron o ton con pezas especialmente celebradas: a sombría «Jack The Ripper», a melancólica «Everyday Is Like Sunday» —con unha apertura de piano particularmente luminosa a cargo da teclista— e a festiva «World Peace Is None Of Your Business», que se converteu nunha conclusión colectiva co público entregado. Esas cancións serviron de colofón a unha actuación que, en conxunto, alternou sombras e luces de maneira equilibrada.

Voz, actitude e balance final

Unha das constantes da noite foi a voz do cantante, que conservou boa parte do seu timbre e capacidade expresiva. En pezas máis líricas a prestanza vocal combinouse cunha posta en escena dunha certa chulería, rasgo persoal que o público semella aceptar como parte do personaxe. En algúns pasaxes, como en «Half A Person», a interpretación resultou algo máis áspera, probablemente pola esixencia de adaptar textos con estrutura recitada ao directo.

A actuación mostrou a un artista que, pese ao seu historial errático, segue sendo capaz de mobilizar a unha audiencia e de ofrecer momentos de auténtica intensidade musical. A organización do concerto, inicialmente inquieta pola cancelación anterior, puido respirar ao ver a entrega da sala e o correcto desenvolvemento do espectáculo. Para moitos foi unha noite de reafirmación: Morrissey segue sendo un reclamo xerador de emoción e controversia a partes iguais.

En termos artísticos, a visita a Zaragoza confirmou que o intérprete mantén recursos interpretativos suficientes para reivindicar o seu legado, aínda que a súa presenza pública siga marcada por episodios impredecibles. Ao rematar, o público marchou coa sensación de ter asistido a un concerto sólido, onde a voz e o carácter do protagonista conviviron, unha vez máis, nun delicado equilibrio.