José Antonio García Cotarelo, avogado, funcionario e escritor nado en A Pontenova en 1941, faleceu na madrugada do sábado en Madrid, onde residía, aos 83 anos. A súa carreira, desenvolvida entre a Administración do Estado e a autonómica galega, deixou pegadas discretas pero decisivas: desde a creación de servizos editoriais ata a organización interna da Xunta nos primeiros anos da autonomía. Aínda no ritiro mantivo un vínculo activo coa súa terra natal e coa defensa da lingua e da cultura galegas.
O funcionario entre bambalinas: unha traxectoria ao servizo da administración
Licenciado en Dereito en Madrid, García Cotarelo aprobou pronto as oposicións ao Corpo Técnico da Administración Civil do Estado, o que o levou a desempeñar tarefas en ministerios tan diversos como Gobernación, Interior, Obras Públicas e Urbanismo, Traballo, Sanidade e Seguridade Social e Xustiza. Ese tránsito por distintas carteiras proporcionoulle un coñecemento profundo do engrenaxe administrativo: coñecía formularios, procedementos e persoas, e soubo traducir esa experiencia en solucións prácticas cando a necesidade o esixía.
Tras o último tramo do franquismo e coa transición en marcha, regresou a Galicia en 1982 en réxime de servizos especiais. Foi unha época de ventos renovados: a aprobación do Estatuto de Autonomía en 1981 obrigou a poñer en pé institucións novas, e García Cotarelo integrouse neses equipos técnicos que, sen protagonismo público, foron fundamentais. En 1986 asumiu a secretaría xeral técnica e de relacións institucionais da Consellería de Presidencia; en outubro de 1987 pasou a ser secretario xeral de Vicepresidencia. Foron postos que o situaron na sala de máquinas do proxecto autonómico.
Sen pretensións de brillo mediático, atribúeselle a posta en marcha do Servizo de Publicacións da Xunta de Galicia, iniciativa que combinaba a súa sensibilidade pola cultura e pola lingua coa necesidade de dotar á Administración de instrumentos propios de difusión e memoria institucional. Ese empeño pola promoción da cultura prolongouse fóra dos despachos: escribiu libros e publicou artigos, mantendo un pulso intelectual que lle valeu recoñecemento entre colegas e paisanos.
A última etapa da súa vida profesional transcorreu de novo na capital: xubilouse en 2007 no servizo de inspección xeral do Ministerio de Traballo e Asuntos Sociais. A partir de entón viviu entre Madrid e a atención á súa familia, sen perder nunca a mirada posta en Vilameá, a súa parroquia de A Pontenova, desde onde o coñecían como Pepe de Regos.
Raíces e recoñecementos: A Pontenova e a homenaxe do seu pobo
Nado en Vilameá, parroquia de A Pontenova (Lugo), García Cotarelo mantivo unha relación constante co seu lugar de orixe. Non é estraño que moitos funcionarios que fixeron carreira en Madrid sigan vinculados á súa aldea: Galicia, coa súa emigración interna, creou unha rede de afectos difícil de romper. O Concello de A Pontenova recoñeceu esa relación o ano pasado nomeándoo Fillo Predilecto, un xesto que foi recibido con emoción no pobo e que devolvía parte da estima que el profesou sempre pola comarca.
A familia —casado con Teresa de Jesús Sobrado e pai de catro fillos— coidou os rituais íntimos: tras ser velado no Tanatorio M30 de Madrid, os seus restos foron incinerados na intimidade familiar. Segundo fontes próximas, quen trataron con el lembran a un home de trato afable, culto e entregado ao servizo público. Esa imaxe repítese en relatos de compañeiros e nas conversas xunto á praza de A Pontenova, onde aínda se comenta a súa figura coa familiaridade que a cer
