En Galicia, o perfil maioritario de quen pon unha vivenda en aluguer é o dunha muller de arredor de 62 anos que posúe máis dun inmoble e está afiliada á Seguridade Social, segundo o informe publicado en 2025 polo Instituto Galego de Estatística. O estudo, que analiza a caracterización socioeconómica de propietarios e inquilinos na comunidade, revela ademais que só unha minoría da poboación exerce como caseira, pese ao crecemento recente do mercado do aluguer. Os datos explican por que, nun territorio con elevada propiedade privada de vivenda, o aluguer segue a gañar peso tanto en número de vivendas ofertadas como en persoas que optan por alugar.
O informe sitúa no 4,4% o porcentaxe da poboación galega que figura como propietaria que aluga unha vivenda, unha cifra baixa en termos relativos pero con tendencia ao alza nos últimos anos. Actualmente hai arredor de 120.000 persoas que alugan inmobles, case un 10% máis que hai dous anos, cando a cifra era 11.658 menor. Ese incremento contrasta coa percepción xeral dun mercado dominado por grandes propietarios e evidencia un crecemento sostido da oferta residencial destinada ao aluguer na comunidade.
A inmensa maioría das vivendas que se ofrecen en aluguer en Galicia son residencias habituais: o 96% corresponden a domicilios que se ocupan como residencia principal, mentres que apenas un 3% adscríbense a usos de tempada ou turísticos. Do total de propietarios, oito de cada dez residen na propia comunidade galega, e algo máis da metade —un 53%— habitan no mesmo concello onde alugan o inmoble, o que apunta a un perfil de arrendamento local e de proximidade.
No que respecta á situación laboral dos caseiros que viven en Galicia, o estudo reflicte que o 50,5% están afiliados á Seguridade Social, o que sitúa a este colectivo maioritariamente dentro do mercado laboral activo. Un 35,4% son pensionistas, polo que o aluguer aparece en moitos casos como un complemento á pensión, mentres que só un 2% dos propietarios declarados están inscritos como desempregados. O resto das situacións profesionais non queda claramente tipificada na estatística.
A presenza de fondos de investimento e grandes propietarios en Galicia é practicamente testemuñal fronte a outras áreas metropolitanas do Estado. O informe subliña que o 97% dos titulares que ofertan vivendas en aluguer son persoas físicas e que apenas hai constancia de 148 inmobles xestionados por entidades non persoais, o que distancia o mercado galego do fenómeno de concentración patrimonial observado en cidades como Madrid ou Barcelona.
Pola banda dos inquilinos, os datos poñen de manifesto unha subida da idade media e un aumento no número de arrendatarios. Na comunidade hai 211.352 persoas en réxime de aluguer, un 11% máis que hai dous anos, e a idade media dos inquilinos sitúase nos 43 anos, medio ano superior á do ano anterior e un ano máis que en 2023. Esta evolución suxire que o aluguer deixa de ser un recurso exclusivo de mozos en tránsito e consolídase como unha opción de vida para franxas etarias máis amplas.
A composición sociodemográfica de quen viven de aluguer rexistra, ademais, unha preponderancia feminina similar á que se observa entre os propietarios. Entre os inquilinos, un 78% están afiliados á Seguridade Social —con predominio do sector servizos—, un 4% figuran como parados rexistrados e un 9% son pensionistas; o resto engloba situacións diversas como estudantes ou outros colectivos non categorizados.
O informe do Instituto Galego de Estatística ofrece unha radiografía que axuda a entender as tensións do mercado residencial en Galicia: o aumento da oferta e de quen viven de aluguer convive cun perfil de caseiro maioritariamente individual e local, e cun envellecemento paulatino da poboación inquilina. Esa combinación explica por que as políticas de vivenda seguen a ser un reto, especialmente para a emancipación dos mozos, e por que as solucións deben abordar tanto a regulación do prezo como o fomento de alternativas habitacionais asequibles.
