Nacho Abad pronunciouse por primeira vez sobre a parodia que lle dedicou Quequé no programa ‘Hora Veintipico’ e que desembocou na marcha do humorista da Cadena SER. Fíxoo durante a súa intervención no podcast ‘Lo que tú digas’, dirixido por Álex Fidalgo, en marzo de 2026, onde explicou por que non se sentiu ofendido e como viviu a polémica. Abad negou ter presionado para que Quequé abandonase a emisora e manifestou o seu pesar polo desenlace. A conversa, segundo o propio presentador, pretendía poñer fin ás especulacións e matizar os feitos tras as críticas.
Na súa intervención, Abad relativizou a imitación e defendeu o valor da sátira nos medios. Recoñeceu que o humorista exagerou algúns trazos físicos, como colocar un aditamento na cabeza para simular calvicie, e que reproducíu xestos que non identifica como propios. Aínda así, subliñou que considera lícito o recurso satírico e que non garda rencor persoal cara ao autor da parodia. Para o presentador, a intención humorística e a capacidade de facer rir son elementos que deben preservarse.
O xornalista admitiu mesmo que varias escenas do sketch lle provocaron risa, e citou de forma aproximada un momento no que a imitación lle resultou particularmente efectiva ao reproducir ordes en plató. Con ese exemplo quixo ilustrar que a parodia, aínda que exagerada, acertou en aspectos que son recoñecibles dentro da dinámica televisiva. Abad defendeu que conseguir provocar a risa é unha tarefa complicada e, cando se consegue, debe valorarse. Esa postura levouno a desmarcarse da tensión pública que seguiu ao gag.
Sobre as consecuencias que tivo o sketch, o presentador foi claro: el non esixiu á emisora a saída de Quequé. Abad afirmou descoñecer se a decisión do humorista foi consecuencia de presións internas, doutras parodias previas como a de Adamuz, ou de motivos persoais do propio cómico. Atribuíu a resolución a factores alleos á súa vontade e rexeitou ser unha peza activa na decisión da cadea. Con iso buscou cortar de raíz as versións que o sinalaban como responsable do conflito.
A polémica instalouse no debate público e suscitou reaccións enfrontadas sobre os límites do humor e a liberdade de expresión nas cadeas xeneralistas. Varios sectores consideraron desproporcionada a reacción institucional ante unha broma, mentres outros defenderon o dereito dos profesionais a non verse caricaturizados de xeito ofensivo. Neste contexto, Abad pediu que o debate non derivase nunha criminalización do humor e lembrou que a sátira formou parte da tradición informativa e cultural. A súa apelación foi á mesura e a respectar o traballo dos humoristas.
O podcast de Fidalgo, que serviu de escenario para estas aclaracións, converteuse nunha plataforma habitual para que personaxes públicos expliquen controversias fóra dos formatos tradicionais. Abad aproveitou o tempo para contextualizar a súa relación coa cadea e para insistir en que o seu vínculo profesional non se traduce en control sobre decisións editoriais doutras seccións. Tamén puxo en valor o traballo colectivo nos platós e a dificultade de compatibilizar a crítica co entretemento. As súas palabras procuran agora pechar os rumores e restabelecer certa normalidade.
Fontes próximas á emisora sinalaron nos días posteriores á polémica que as causas da saída de Quequé eran múltiples e convén non simplificalas a un único episodio. Na radio, a xestión de contidos satíricos adoita abrir debates internos sobre ton e formatos, pero rara vez deriva en medidas tan visibles como a marcha dun colaborador. Con todo, a reacción en redes e algúns reproches públicos forzaron un exame de conciencia que aínda segue aberto. Para moitos observadores, o caso é un recordatorio da tensión entre espectáculo e respecto profesional.
Abad concluíu a súa intervención con ton tranquilo e cunha nota de tristeza polo peche que supuxo a saída do cómico, amosando empatía ante calquera fin de etapa. Reiterou que, na súa opinión, facer rir non é malo e considerou lamentable que unha peza de humor terminase por se converter en motivo de conflito. O seu posicionamento busca, segundo dixo, afastar calquera animadversión persoal e devolver a atención ao traballo xornalístico. O episodio deixa abertas preguntas sobre os límites do humor na esfera pública e sobre como as organizacións afrontan a polémica mediática.
A polémica en torno á parodia mantén o interese mediático e as reaccións, tanto de profesionais como de audiencias, seguirán marcando o debate sobre a convivencia entre sátira e medios informativos. Mentres tanto, Abad fixo pública a súa postura: valorar o humor, desvincularse da decisión da cadea e lamentar que o episodio rematase coa marcha dun compañeiro creativo.
