Israel e o seu primeiro ministro, Binyamín Netanyahu, intensificaron o tono nunha guerra que xa entra na súa cuarta semana. Este xoves, Netanyahu defendeu ante a prensa estranxeira que un «componente terrestre» é imprescindible para precipitar o colapso do réxime iraniano, pese ás reticencias expresadas públicamente polo presidente de Estados Unidos, Donald Trump. A escalada inclúe ataques contra infraestruturas enerxéticas —como o golpe israelí ao xacemento compartido de Pars Sur— e a resposta iraniana con mísiles que alcanzaron refinarías no Oriente Próximo e o norte de Israel.

A ofensiva terrestre reclamada por Netanyahu

Netanyahu, que asegurou que Israel «actuou só» no ataque ao xacemento de gas, subliñou que a campaña aérea non basta para «crear as condicións necesarias para un cambio de réxime». Non detallou como sería esa ofensiva nin a envergadura dunha forza terrestre, pero resaltou que o réxime iraniano estaría no seu punto máis débil con «fendas» visibles. No seu relato, tras 20 días de enfrontamentos Irán perdeu capacidades clave: segundo o primeiro ministro, xa non pode enriquecer uranio nin fabricar mísiles balísticos de forma efectiva.

As palabras do primeiro ministro chegan nun momento no que a coordinación entre Tel Aviv e Washington se mostrou máis tensa que noutros episodios da relación bilateral. Trump manifestou que «non vou enviar tropas a ningún sitio», aínda que as súas declaracións anteriores apuntaran a que non temería facelo se fose necesario. Esa ambivalencia complica a lectura estratéxica: un despregamento estadounidense cambiaría radicalmente a dinámica do conflito; a súa ausencia, en cambio, abriría a porta a que Israel asumise en solitario operacións de maior risco.

«Israel actuou só», afirmou Netanyahu, ao tempo que Trump asegurou que «non vou enviar tropas a ningún sitio».

No terreo, o Goberno israelí sostén que as súas forzas crearon un «corredor de seguridade» no sur do Líbano para frear a Hezbolá, e advirte de que hai «plans para o futuro» respecto dese veciño. A presenza de unidades israelís en territorio libanés e os combates puntuais na fronteira manteñen a tensión alta, mentres miles de civís do sur de Israel seguen recibindo ordes de evacuación forzosa.

Antecedentes e escalada recente

A secuencia dos últimos días explica o aumento da retórica: o primeiro episodio significativo foi o ataque contra o xacemento de gas de Pars Sur, que Irán explota xunto con Qatar e que constitúe unha parte importante das súas exportacións enerxéticas. A represalia iraniana alcanzou infraestruturas en Kuwait, con impacto sobre a refinería de Mina Al Ahmadi e varios incendios rexistrados, aínda que sen vítimas persoais confirmadas.

Xa no fronte doméstico israelí, a mañá do xoves trouxo outro capítulo: mísiles iranianos alcanzaron a refinería de petróleo de Bazan na cidade setentrional de Haifa. O ministro de Enerxía, Eli Cohen, restou gravidade aos danos nas infraestruturas, afirmando que non houbo «danos significativos nas infraestruturas», aínda que a ameaza sobre instalacións críticas enerxéticas engade unha nova capa de risco para a rexión e para os mercados internacionais de hidrocarburos.

Esta escalada militar ten eco máis alá do Golfo e do Levante: portos europeos con lazos comerciais na cunca mediterránea —entre eles algúns galegos tradicionais como Vigo ou Ferrol— seguen coa atención posta na evolución polo seu impacto potencial no prezo do combustible e nas cadeas loxísticas. En Galicia hai unha memoria recente de desprazamentos militares lonxanos e de