O 12 de marzo de 2026, a redactora xefa Lara Graña utilizou unha escena da película Los Santos Inocentes para denunciar a teatralidade das visitas institucionais ao sector pesqueiro e á industria asociada en Galicia. Na súa columna, publicada en Faro de Vigo, advirte da aparencia de atención que se reduce a fotografías e promesas, mentres a frota e as fábricas afrontan un declive estrutural que esixe políticas concretas. O reclamo central é claro: as autoridades non deben marcharse sen enfrontarse cos problemas reais dos traballadores e das empresas.
A imaxe que abre o artigo —a marquesa que non se marcha do cortello sen ver aos xornaleiros e darlles unha moeda— serve de metáfora para unhas visitas que, segundo a autora, privilexian o xesto sobre a solución. No porto de Vigo, por exemplo, a presenza de buques do Gran Sol vinculados á cidade redúcese a menos de dez unidades, e ao mesmo tempo constátase a crecente influencia de Francia nas descargas e na organización do mercado. Esa constatación, engade a columna, non debe ser motivo de nostalxia, senón de resposta activa.
A crítica exténdese á xestión pública e aos ritmos da economía: a autora reprocha que se encomende o futuro do sector á sorte ou á vontade divina, en vez de deseñar políticas industriais e de pesca que afronten a modernización, a competitividade e a sustentabilidade. O argumento central é que as fotografías en subastas ou nos peiraos serven para a escena, pero non substitúen investimentos en transformación, no relevo xeracional nin en plans de internacionalización que dean estabilidade á actividade.
No seu texto, Lara Graña lamenta a ausencia de voces que loitan por un modelo distinto e lembra figuras do sector e da cultura que poderían ter achegado perspectiva sobre a decadencia dalgunhas actividades tradicionais. Menciona o desexo de conversar con xestores e expertos para entender mellor as causas e as solucións, e alude expresamente a persoas vinculadas ao mundo da pesca e á economía local que defenderon durante anos outra folla de ruta. Ese baleiro de diálogo é presentado como parte do problema.
Entre os nomes que aparecen, a columna cita referentes que representan o coñecemento acumulado da industria: José Fernández, Alfonso Paz-Andrade, José Pereira e Ramiro Gordejuela son evocados como interlocutores aos que tería sido útil escoitar antes de que a actividade se debilite. A autora non pretende reproducir textualmente as súas posicións, senón subliñar que a experiencia e as propostas deste ecosistema profesional deberían ser parte central de calquera estratexia pública ou privada.
Tamén se sinala que, pese ao contexto adverso, non faltan iniciativas empresariais que buscan medrar mediante plans orgánicos e inorgánicos; algúns proxectos de transformación alimentaria seguen planteándose, incluso fóra de Galicia, no sur da península. Neste sentido a autora pon o foco na compañía Pevasa, que aparece no artigo como obxecto de interese de compradores foráneos, un exemplo de como o valor industrial atrae propostas que poden reconfigurar o mapa produtivo.
A tese que percorre a columna é que a repetición de xestos institucionais rematará por deixarnos só cos recordos, e que o relato heroico do esforzo non constrúe futuro por si só. Frente a iso, propón converter a atención mediática en compromisos duradeiros: medidas de política pesqueira, incentivos á transformación industrial, programas formativos e unha mirada estratéxica que integre portos, lonxas e plantas de procesado. Sen esas decisións, advirte, a nostalxia será o único patrimonio tangible.
A chamada final do texto é á responsabilidade: que as autoridades, os empresarios e a sociedade non se conformen con asistir ao espectáculo da visita e á foto cos traballadores. Se non hai vontade de actuar, conclúe a autora, chegará o día en que a visita será ao que xa non exista. Por iso, ironiza pero esixe, «non me irei sen velos»: a frase resume a demanda de que a atención se traduza en políticas e recursos que garantan a continuidade dunha actividade esencial para Galicia.
