A alcaldesa de Oia, Cristina Correa, convocou este luns ao seu equipo xurídico para perfilar un recurso que impugne a orde xudicial de derrubo do complexo turístico coñecido como Talaso Atlántico. A resolución, ditada polo Xulgado do Contencioso-Administrativo número 3 de Pontevedra, obriga ao Concello a requirir de forma inmediata á empresa propietaria, Balneario do Atlántico, a demolición do edificio; o municipio dispón de apenas días para recorrer.
A batalla legal en marcha
Na reunión anunciada pola rexedora deseñarase a fórmula procesual máis adecuada para tentar paralizar a execución da orde: un recurso de reposición administrativo contra a dilixencia xudicial e, presumiblemente, un plan para solicitar a ampliación de prazos vinculados ao desenvolvemento urbanístico que serviu ata agora como vía de regularización. Á falta de confirmación oficial sobre os detalles concretos do recurso, o Concello xa deixou claro que non pode asumir as consecuencias económicas dunha demolición forzosa.
«A maquinaria administrativa é lenta e houbo atrasos en informes sectoriais que impediron a conclusión do PEID», dixo a alcaldesa, e engadiu que o derrubo suporía unha «ruína» para as arcas municipais.
Fontes municipais consultadas subliñan a urxencia de presentar alegacións nos prazos que marca a orde. Entre as alternativas que manexa a corporación figura instar á ampliación do prazo para a aprobación do PEID —o Plan Especial de Infraestruturas e Dotacións—, o instrumento polo cal se pretendía encaixar legalmente o Talaso. Esa vía requiriría, non obstante, a implicación doutras administracións e a obtención de informes sectoriais que leven tempo: avaliación ambiental e autorizacións de Costas, entre outros.
Mentres se concreta a estratexia, a actividade do hotel mantense con normalidade e a dirección do establecemento mantén silencio sobre os últimos movementos xudiciais. No Talaso Atlántico traballan 70 persoas, o que converte o complexo nunha das principais fontes de emprego do termo municipal; ademais, a súa oferta non é só hoteleira, senón tamén de congresos e talasoterapia, un reclamo singular nas Rías Baixas.
Antecedentes: sentenzas e o papel do PEID
A historia xudicial do Talaso non é nova. O hotel foi levantado a principios da década dos 2000 con licenza municipal, pero a primeira gran sentenza que declarou a súa ilegalidade data de 2009, cando o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia anulou as licenzas de obra e actividade. Aínda que a orde de derrubo quedou firmemente establecida en 2013, o proceso foi acumulando recursos, moratorias e episodios administrativos que permitiron a continuidade da actividade durante anos.
O PEID apareceu como a última táboa de salvación: un plan especial pensado para ordenar determinados usos en parcelas onde o planeamento xeral non os permite. No caso do Talaso, o Concello buscaba que ese instrumento xustificase a súa permanencia e compatibilidade co entorno. Non obstante, ao xuízo do xulgado, a tramitación non chegou a bo porto en tempo e forma, o que culminou na dilixencia que obriga a executar o derrubo en prazos perentorios.
Cabía, segundo técnicos consultados no seu momento, artellar solucións dentro do marco urbanístico, pero eses procedementos dependen de informes sectoriais —medioambientais, de Costas, de infraestruturas— que, segundo o Concello, se demoraron. Non é a primeira vez que en Galicia a lentitude administrativa complica a resolución de expedientes con impacto urbanístico na franxa litoral; os intereses públicos e privados adoitan chocar cando hai xurisprudencia sobrevenida que declara actuacións contrarias á normativa de protección do lit
