O Colegio de Médicos de Ourense rexistrou once agresións a facultativos ao longo de 2025, un dato que os responsables provinciais consideran só a cara visible dun problema maior polo alto grao de infradenuncia. As cifras locais enmárcanse nun contexto nacional de récord: 879 ataques a profesionais sanitarios en España, a cifra máis alta desde que a Organización Médica Colegial comezou a levar rexistros. A alerta chega na conmemoración do Día Europeo contra as Agresións a Médicos e Profesionais Sanitarios, cando o propio colexio reclama medidas urxentes de prevención e protección. Para a institución, a violencia non só prexudica aos profesionais: erosiona a atención sanitaria pública.
O incremento en Ourense é claro fronte ao ano anterior: en 2024 comunicáronse sete episodios e en 2025 a cifra subiu a once, a metade do total de agresións notificadas en Galicia, que ascende a 22. O colexio provincial advirte que a maior parte dos incidentes non chegan a rexistrarse formalmente; estima que unicamente entre o 10% e o 20% dos casos son comunicados, polo que a dimensión real do problema sería moi superior. Esa diferenza entre cifras oficiais e vividas no día a día alimenta a preocupación entre os profesionais e os responsables colexiais, que piden campañas para facilitar a denuncia e o apoio institucional.
Na estatística provincial obsérvase ademais unha brecha de xénero: das once agresións notificadas en 2025, nove vítimas eran médicas e dúas, médicos. Segundo o colexio, varios dos incidentes producíronse mentres os profesionais desenvolvían a súa labor asistencial en consultas e nos servizos de urxencias, espazos nos que a tensión asistencial adoita ser máis elevada. O repunte coincide con episodios moi visibles, como a concentración de persoal sanitario nas urxencias do hospital de Ourense tras unha agresión rexistrada en xullo de 2025, que puxo o foco mediático sobre a seguridade nos centros.
A organización colexial subliña que aceptar a violencia como parte inherente da profesión suporía un retroceso inasumible e reclama avanzar cara un modelo de tolerancia cero. Para iso, reclamou ás administracións sanitarias e ás forzas de seguridade un reforzo das medidas de protección, protocolos claros de actuación e recursos para acompañar ás vítimas. Desde o colexio insisten en que garantir a seguridade de quen atende á poboación é esencial para manter a calidade e a sustentabilidade do sistema sanitario público.
Alén das cifras, o impacto sobre os profesionais é directo: a exposición a insultos, ameazas e agresións físicas aumenta o desgaste, eleva o estrés e pode reducir a disposición a continuar a traballar en condicións que perciben como inseguras. Os responsables colexiais solicitaron tamén formación para o persoal na xestión de conflitos e a implantación de mecanismos rápidos de resposta cando se produce un incidente, co obxectivo de protexer tanto á vítima como ao resto do equipo e de evitar a repetición de agresións.
No eido xurídico, a denuncia destes feitos permite activar medidas cautelares e procedementos que poden incluír desde a intervención policial ata sancións administrativas e penais para os agresores; non obstante, a percepción de complexidade ou de pouca eficacia do proceso desalenta a moitos profesionais a formalizar as incidencias. Por iso, o Colegio de Ourense insiste en facilitar camiños accesibles e confidenciais para comunicar episodios de violencia e en acompañar ás vítimas durante todo o proceso.
Os expertos consultados polo colexio relacionan parte da escalada de episodios coa presión asistencial, os tempos de espera e situacións de frustración de pacientes e acompañantes, factores que nalgúns casos derivan en comportamentos violentos. Fronte a esa realidade, a resposta proposta combina medidas organizativas —como mellorar a atención e reducir os tempos— e medidas de seguridade física e normativa, que en conxunto procuran disuadir e sancionar a conduta agresiva.
O mensaxe dos médicos ourensáns é claro: a violencia non pode normalizarse nin tolerarse. O Colegio de Médicos de Ourense apela a que cada agresión sexa comunicada e tratada coa seriedade que merece, e reclama ás administracións que traduzan os compromisos en recursos concretos para previr futuros ataques e protexer a quen garanten a atención sanitaria da poboación.
