Oriol Maymó, produtor e director de produción da película ‘Sirat’, explicou en Barcelona que o equipo comandado polo cineasta Oliver Laxe decidiu afrontar o rodaxe en condicións maioritariamente analóxicas e con efectos prácticos reais, entre eles explosións e a caída dun coche, para acadar a intensidade buscada. Maymó fixo estas declaracións tras unha proxección na Filmoteca de Catalunya e detallou que a complexidade loxística e técnica obrigou a unha implicación diaria da produción no set. A película, nacida dentro do proxecto ‘Originales’ de Movistar Plus+, competiu este ano na carreira dos Oscar e tivo un percorrido internacional que sorprendeu ao equipo.
O produtor barcelonés, con longa traxectoria en títulos de xénero e series televisivas, asumiu tanto a procura de financiamento como a dirección de produción dun rodaxe que cualificou como «un verdadeiro desafío» pola súa escala. O filme, dirixido por Oliver Laxe, contou cun orzamento de 6,5 millones de euros e, segundo Maymó, é moi probable que a inversión se recupere grazas ao interese do público en España, Francia, Italia e Estados Unidos. A transición de Laxe a unha produción de maior envergadura supuxo redimensionar equipos e recursos respecto aos seus traballos anteriores.
Maymó detallou que Laxe, afeito a rodaxes reducidos cun núcleo moi estreito —o director de fotografía e o guionista entre eles— mantivo a súa sensibilidade creativa pero aceptou ampliar o cadro técnico para atender as necesidades dunha realización máis ambiciosa. Aquel aumento incluíu a creación dun equipo específico para o deseño sonoro, unha aposta que, na opinión do produtor, foi clave para a recepción do filme. Nos meses previos ao inicio do rodaxe a produtora centrouse en pechar o orzamento, unha carreira contra o reloxo que condicionou boa parte da preparación.
O apartado sonoro, subliñou Maymó, asumiu un protagonismo inusual para unha película non comercial, cun traballo que mereceu o recoñecemento da Academia en forma de candidatura ao Oscar. O equipo encabezado por técnicos como Amanda Villavieja foi destacado polo produtor como responsable da «ambición sonora» do filme, un aspecto que, segundo el, axudou a que a obra traspase fronteiras. Maymó tamén lembrou que obter ese tipo de recoñecemento en Hollywood reforza a idea de que a excelencia técnica non é exclusiva do cine de gran mercado.
Sobre os efectos visuais e de acción, o produtor explicou que moitas das secuencias resolvéronse con medios prácticos e intervencións mecánicas no set, non coa substitución por efectos dixitais en sala. Entre os recursos empregados, indicou que as detonacións e o impacto dunha escena na que un coche cae foron realizados de forma realista e supervisada, con todas as medidas de seguridade esixidas, para conservar unha veracidade que Laxe consideraba imprescindible para a narración. Aquel aposta incrementou as esixencias loxísticas e de coordinación con especialistas en efectos especiais.
Maymó tamén repasou o papel das compañías implicadas: Movistar Plus+ impulsou o proxecto dentro da súa liña de ‘Originales’ e a produtora de Pedro Almodóvar, El Deseo, apareceu inicialmente vinculada aínda que acabou orientando os seus recursos cara outro proxecto, o que abriu a porta á entrada de Maymó na produción. Segundo o seu relato, a conxunción de talentos e a ampliación dun equipo que fora até entón moi reducido foi clave para abordar os obstáculos que xurdiron durante o rodaxe.
O resultado, a xuízo do produtor, foi unha película que conectou con audiencias fóra de España, algo que superou as previsións iniciais do equipo. Maymó valorou o impacto internacional e a súa incidencia na percepción da obra, remarcando que a mestura de métodos tradicionais e recursos técnicos ampliados permitiu manter a impronta estética de Laxe sen renunciar á escala necesaria para a narración. O produtor, que obtivo premios nacionais pola súa labor en ‘Sirat’, atribúe boa parte do éxito ao traballo conxunto e á capacidade para resolver problemas no set.
Na carreira polo Oscar, Maymó lembrou que a contenda é esixente e que a película compite en varias ligas fronte a grandes producións; citou a candidatura de ‘F1: La película’ como o exemplo dun adversario con máis músculo comercial. Aínda así, defendeu a aposta por unha visión creativa definida e polo emprego de recursos tangibles en favor dunha experiencia cinematográfica próxima ao espectador, unha filosofía que, segundo el, rematou por dar froitos na recepción crítica e na atención de festivais e público internacional.
