Javier, pescador ourensán, amosouse alarmado pola baixada do caudal do río Miño ao inicio da tempada de pesca, que comezou a mediados de marzo e se prolongará ata o 31 de xullo. A apertura afecta a ríos e encoros da provincia, onde se enfrontan a tradición pesqueira e a xestión ambiental. A preocupación principal é o baixo nivel da augua e a presenza de especies depredadoras que poderían alterar as poboacións de troita.

A campaña continental suma 137 días hábiles e abarca a unhas 48.000 persoas con licenza vixente na provincia, segundo os rexistros administrativos. A planificación do calendario distingue días e modalidades para protexer as distintas especies e masas de auga. As medidas inclúen xornadas de descanso biolóxico e normas específicas para fomentar a pesca de captura e solta.

No tramo urbano de Ourense, entre o viaduto do ferrocarril e o puente Novísimo, concéntrase a modalidade de «pesca sen morte», moi demandada por afeccionados que buscan a actividade recreativa sen extracción. O encoro de Velle, pola súa banda, mantén unha fauna variada e permite a pesca a flote sen motor, o que facilitou o uso de kayaks e embarcacións de remo. A pesar destas prácticas de xestión, moitos pescadores observan cambios no comportamento das especies.

Opinións dende a beira

«Sorprendeume o baixo que vai o nivel do Miño»

Así resume Javier a sensación compartida por varios afeccionados na apertura. Aínda que recoñece que a troita segue aparecendo, teme que a menor cantidade de auga concentre exemplares e fagaos máis vulnerables. A súa experiencia persoal serve como termómetro para os cambios que perciben quen viven a diario o río.

«Son novato, vénho pola vivencia; o importante é o desestrés e pásalo ben»

O venezolano Gustavo Mendoza, que acode co seu fillo, subliña o valor social e formativo da pesca. Para moitos, a xornada ao río é unha actividade familiar que afasta aos mozos das pantallas e conecta xeracións. Na apertura comentaron ter capturado só pezas pequenas, pero valoran a experiencia por riba do resultado.

Regras, especies e presión sobre os ecosistemas

A normativa establece que os luns son inhábiles para a pesca, salvo festivos, como forma de reducir o estrés sobre as poboacións piscícolas. Os xoves non festivos están reservados para a pesca sen morte, unha medida aprobada para priorizar a conservación dos exemplares. Estas pautas buscan un equilibrio entre a demanda recreativa e a saúde dos ecosistemas acuáticos.

Ademais da troita, nos cursos e encoros ourensáns conviven especies como a perca americana e distintos ciprínidos, cuxa presenza altera ás veces os balances. A perca americana, en concreto, é sinalada por pescadores e técnicos como unha especie de impacto, competitora dos nativos. Os profesionais chaman á vixilancia e a prácticas responsables para minimizar os efectos negativos.

Eduardo Díez, outro afeccionado, traslada a pesca ao plano culinario e comparte receitas que celebran a captura local. Para moitos pescadores, a cociña é parte do rito que acompaña a saída ao río e reforza a conexión co produto. Non obstante, o interese gastronómico coexiste coa intención de conservar os recursos a longo prazo.

A apertura da tempada ten tamén un compoñente socioeconómico: mobiliza a miles de persoas e xera actividade en comercios e servizos locais. Técnicos e colectivos reclaman datos precisos sobre caudais e a evolución das poboacións para axustar medidas se fose necesario. A combinación de tradición, lecer e xestión obriga a manter un seguimento constante.

En suma, a tempada arrancou con optimismo entre quen buscan a experiencia e con inquietude polos niveis da auga e a presión de especies invasoras. A curto prazo, a troita resiste en moitos tramos, pero pescadores e xestores esixen prudencia para que a práctica siga sendo sostible. A vixilancia e a adaptación das medidas serán claves para preservar estes ríos e encoros nos próximos meses.